Nemo Mettler, urodzony 3 sierpnia 1999 roku i znany jedynie jako Nemo, to szwajcarski raper, wokalista i muzyk, grający na skrzypcach, pianinie oraz perkusji.
Ich EP z 2015 roku, „Clownfisch”, osiągnęło 95. miejsce na szwajcarskiej liście przebojów. W 2017 roku Nemo wydałx singiel „Du”, który dotarł do czwartego miejsca w Szwajcarii. Podczas drugiego sezonu programu „The Masked Singer Switzerland” w latach 2021/2022, Nemo zostałx odsłoniętx jako panda i zajęli piąte miejsce.
W listopadzie 2023 roku, w artykule opublikowanym w „SonntagsZeitung”, Nemo ujawnili swoją niebinarną tożsamość płciową. W artykule zaznaczył także, że w języku niemieckim wolą być nazywani po imieniu, bez odnoszenia się do rodzajników, natomiast w angielskim używa zaimków „they/them”.
Utwór „The Code„, napisany przez Benjamina Alasu, Lasse Midtsian Nymann, Lindę Dale i Nemo Mettler, opisuje ich drogę do zrozumienia własnej tożsamości niebinarnej. Nemo podkreślili, że uświadomienie sobie tej tożsamości dało im „wolność” oraz że start w Eurowizji jest okazją do „reprezentowania całej społeczności LGBTQIA+”. Jak mówi Nemo, zaakceptowanie, że „nie czuję się ani mężczyzną, ani kobietą… musiałom złamać kilka kodów„.
Poznaj kraj
Na kartach eurowizyjnej historii Szwajcaria zapisała się już na zawsze. To właśnie tamtejsze Lugano było gospodarzem historycznego, pierwszego konkursu. Mało tego, reprezentująca organizatorów Lys Assia za sprawą utworu Refrain jako pierwsza sięgnęła po eurowizyjne Grand Prix. Wokalistka w następnych latach w roli uczestniczki pojawiła się jeszcze dwukrotnie, jednak nigdy nie powtórzyła swojego sukcesu. Z resztą sama Szwajcaria na kolejny triumf musiała czekać aż do 1988 roku. Jednak jak wygrywać to w wielkim stylu, bowiem triumfatorką tamtego konkursu została Celine Dion, stojąca wówczas u progu wielkiej kariery.
Jednak ostatnie lata dla Szwajcarii nie były zbyt udane. Reprezentanci wiecznie neutralnego kraju nieczęsto kwalifikowali się do finału, a jeżeli już udała się ta sztuka to lądowali poza czołową 10. Przełom przyszedł w 2019 roku, za sprawą Luci Hanni’ego, którzy w tanecznym stylu nie dość, że awansował do finału to jeszcze wylądował w nim tuż poza podium. Idąc za ciosem w 2020 wybór padł na artystę znanego jako Gjon’s Tears, który z balladą Répondez-moi był stawiany jako jeden z faworytów do wygrania całego konkursu. Jednak czy to właśnie Szwajcaria sięgnęłaby po trofeum nie dowiemy nie nigdy, bowiem Eurowizja 2020 została odwołana. Gjon dostał druga szansę od szwajcarskiego nadawcy, którą z utworem Tout l’univers wykorzystał najlepiej jak mógł. Jak inaczej można nazwać wygraną półfinału oraz trzecie miejsce (a przy okazji wygraną głosowania jury) podczas Eurowizji 2021?
W 2023 roku Szwajcarię reprezentował Remo Forrer z piosenką Watergun. Udało mu się awansować do finału, gdzie ostatecznie zajął miejsce 20.
W tym roku do Malmö w barwach Chorwacji pojedzie wokalista Baby Lasagna. Jest to jeden z faworytów do zwycięstwa w tegorocznej edycji konkursu. Czy sięgnie on po zwycięstwo dla kraju?
PÓŁFINAŁ: 1 / POZYCJA STARTOWA: 7
Poznaj artystę i utwór
Baby Lasagna, właśc. Marko Purišićto chorwacki piosenkarz oraz producent muzyczny. Przed solową karierą grał na gitarze w zespole Manntra, w którym grał w latach 2011-2016. W 2018 roku założył zespół Manntra.
Pierwszą próbą do eurowizyjnej drogi Marko Purišicia w 2019 roku było zgłoszenie Manntry do Dory — chorwackich eliminacji do Konkursu Piosenki Eurowizji. Grupa zajęła wtedy czwarte miejsce.
Rok temu Marko Purišić rozpoczął solową działalność pod pseudonimem Baby Lasagna. Wydał wtedy dwie solowe piosenki zapowiadające debiutancki album — IG BOY oraz Don’t hate yourself, but don’t love yourself too much.
12 stycznia 2024 roku wydał utwór Rim Tim Tagi Dim, z którym zgłosił się ponownie Dory. Początkowo był na liście rezerwowej, ale po rezygnacji Zsa Zsy został zakwalifikowany jako uczestnik konkursu. Piosenka zwyciężyła ilością 321 punktów i została wyłoniona na reprezentanta Chorwacji w 68. Konkursie Piosenki Eurowizji w Malmö.
Rim Tim Tagi Dim opowiada o emigracji młodych Chorwatów do większych miast. W piosence wokalista tęskni za domowym ciepłem oraz za osobami i zwierzętami zamieszkujące gospodarstwo domowe. Zawiera też dużo nawiązań do tańca, który w teledysku, jak i podczas występu gra kluczową rolę w piosence.
Poznaj kraj
Chorwacja zadebiutowała na Eurowizji w 1993 roku, wcześniej uczestniczyła jako część Jugosławii. W 1990 roku z racji zwycięstwa zespołu Riva w 1989 roku, stolica Zagrzeb była gospodarzem konkursu. Od 1993 do 2011 roku propozycje Chorwacji wybierane były poprzez preselekcje Dora. W 2012 oraz w latach 2016-2018 reprezentanci byli wybierani poprzez preselekcje wewnętrzne. Do formatu festiwalu Dora chorwacki nadawca powrócił w 2019 roku, który jest stosowany do dziś. Ich najlepszymi wynikami były czwarte miejsca w 1996 i 1999 roku. W 2023 roku zespół Let 3 z utworem Mama šč! zakwalifikował się do ścisłego finału Konkursu po 5 latach nieobecności. Zajęli wtedy 13. miejsce z ilością 123 punktów.
8 listopada 2023 roku, France Télévisions ogłosiła, że wybrało wewnętrznie Slimane’a z piosenką Mon amour jako reprezentanta Francji na konkurs w 2024 roku. Utwór, którego kompozytorami są Slimane, Yaacov i Meïr Salah, został zaprezentowany publiczności tego samego dnia podczas wieczornego wydania wiadomości Journal de 20 heures na kanale France 2.
Finał / Pozycja startowa: ?
Poznaj artystę i utwór
Slimane Nebchi (urodzony 13 października 1989), znany również profesjonalnie jako Slimane, to francuski piosenkarz i autor tekstów. Zdobył popularność po wygraniu piątego sezonu programu The Voice: la plus belle voix. Ma korzenie algierskie dzięki dziadkom, którzy przeprowadzili się do Paryża z Biskry i Ghazaouet.
Rozpoczął publikowanie muzyki w Internecie, w tym własnych kompozycji takich jak Toi et moi, Je n’y suis pour rien, Salem i Amour Impossible, ten ostatni w duecie z Princesse Sofia. Przed udziałem w francuskiej edycji programu The Voice brał udział w kilku konkursach muzycznych; Nouvelle Star w 2009 roku, X Factor w 2011 roku, Encore une chance w 2012 roku oraz w drugim sezonie Je veux signer chez AZ. W 2012 roku występował podczas trasy koncertowej Star Music Beach Tour z Richardem Crossem.
W 2016 roku, w wieku 26 lat, zgłosił się do piątego sezonu The Voice: la plus belle voix, gdzoe wykonał piosenkę À fleur de toi pierwotnie śpiewaną przez Vitaę. Wszyscy czterej sędziowie obrócili swoje krzesła, co w programie oznaczało chęć przejścia go do następnej rundy. Wybrał drużynę Florenta Pagny. 14 maja 2016 roku wygrał tytuł, zdobywając 33% głosów publiczności, pokonując swojego rywala, MB14.
Mon amour to utwór, którego muzykę i tekst stworzyli Slimane, Yaacov Salah i Meïr Salah. Piosenka została napisana około 2022 roku podczas trasy koncertowej, a zainspirowana była doświadczeniami Slimane’a w szwajcarskiej Genewie. Według Slimane’a, utwór ten jest „listem miłosnym do europejskich serc”, co jest zgodne z większością muzyki Slimane’a, która głównie opiera się na tematyce miłosnej.
Poznaj kraj
Francja to jedno z siedmiu państw, które wzięło udział w historycznej pierwszej edycji Eurowizji. Choć w ramach konkursu w roku 1956 Francja wystawiła aż dwie reprezentantki, Mathé Altéry i Dany Dauberson, nie dało im to zwycięstwa. Przez kolejne lata konkursu, Francja wygrała go aż pięciokrotnie – w 1958 (André Claveau), 1960 (Jacqueline Boyer), 1962 (Isabelle Aubret), 1969 (Frida Boccara) i 1977 roku (Marie Myriam). Niestety, dalsze starty francuskich artystów nie były już tak udane, maksymalnie zajmując dwukrotnie drugie miejsce. Wraz z rokiem 1999, EBU postanowiła wyróżnić Francję, Niemcy, Hiszpanię oraz Wielką Brytanię gwarantowanym miejscem w finale konkursu każdego kolejnego roku. Tym sposobem narodziła się tak zwana Wielka Czwórka, która w roku 2011 poszerzyła się o piąty kraj, Włochy.
Od tamtego czasu, francuskie piosenki spotykały się z równie mieszanym odbiorem publiczności, znajdując się w najlepszej dziesiątce zaledwie pięć razy. Wśród nich znaleźli się Natasha St-Pier (2001), Sandrine François (2002), Patricia Kaas (2009), Amir (2016) oraz Barbara Pravi (2021). To właśnie Barbara Pravi jak do tej pory zdobyła najwyższy wynik punktowy dla Francji, zdobywając ich aż 499, będąc jednocześnie autorką obydwóch zwycięskich piosenek z Francji, podczas Eurowizji Junior.
Rok temu La Zarra z piosenką Évidemment zajęła 16. miejsce w finale.
Od dawnych, wielkich zwycięstw, po regularną porażkę. Czy kontrowersyjna i odważna Bambie Thug przyniesie Irlandii wyczekiwany sukces?
PIERWSZY PÓŁFINAŁ / POZYCJA STARTOWA: 4
POZNAJ ARTYSTĘ I UTWÓR
Bambie Ray Robinson, znana pod pseudonimem Bambie Thug, urodziła się 6 marca 1993 roku w Macroom w hrabstwie Cork, tam również się wychowała. Jest irlandzką piosenkarką i autorką tekstów. W dzieciństwie zdiagnozowano u niej ADHD. Dziś określa się jako osoba niebinarna i mówi o sobie poprzez neutralny płciowo zaimek they. Początkowo jej kariera była nakierowana na balet, gdzie uszęszczała do szkoły Coláiste Stiofáin Naofa w Cork oraz po przeprowadzce do Londynu w 2014 roku, udała się na Urdang Academy. Po złamaniu ręki zdecydowała się na zmianę kierunku studiów artystycznych, wybierając teatr muzyczny.
Po ukończeniu studiów spędziła dwa lata, ucząc się, jak pisać i śpiewać piosenki popowe. Związała się z agencją talentów, która naciskała na zmianę gatunku tworzonej muzyki na bubblegum pop. Wokalistka nie zgodziła się, a do twórczości wdrożyła własny, określany mianem ouija-pop styl, czyli gatunek synkretyczny, nieograniczający się do jednego stylu muzyki i łączący w sobie wiele różnych gatunków. Artystyczną wolność przypieczętowała w 2021 roku debiutanckim singlem Birthday, który napisała będąc uzależnioną od narkotyków. W tym samym roku wydała również trzy inne single: Psilocyber, P.M.P i High Romancy – pierwszy i ostatni z nich służyły również jako główne utwory EP-ek zatytułowanych Psilocyber i High Romancy. W październiku 2023 roku wydała swoją trzecią EP-kę Cathexis z utworami Careless i Last Summer (I Know What You Did).
W styczniu tego roku za pomocą programu The Late Late Show Eurosong Special, Irlandia wybrała kto otrzyma szansę do reprezentowania kraju w Szwecji. Połączenie głosów od jury międzynarodowego, jury krajowego i telewidzów, w skali 2, 4, 6, 8, 10 i 12 punktów, wyłoniło zwycięzcę – Bambie Thug. Podczas 68. Konkursu Piosenki Eurowizji w Malmö usłyszymy ją z piosenką Doomsday Blue. Skomponowali ją Cuntry Ray Robinson, Olivia Cassyette Cassy Brooking, Sam Matlock i Tyler Ryder. Opowiada ona o rzeczywistości związanej z rozstaniem i bólem nieodwzajemnionej miłości. Sama Bambie Thug opisała kompozycję jako mieszankę alternatywnego rocka, popu i jazzu. Dodała także, iż pisząc piosenkę z autorami zamierzali wmieszać w nią jak najwięcej różnych stylistyk, przeciwstawiając się gatunkowym ramom. Sam wybór reprezentanta przykuł uwagę mediów w kraju, a sama artystka i utwór były krytykowane przez irlandzkie osobistości prawicowe m.in. za satanistyczną ikonografię.
POZNAJ KRAJ
Irlandia jest bezwzględnym liderem co do eurowizyjnych zwycięstw. Po raz pierwszy udało się to wokalistce Danie z piosenką All Kinds of Everything. Miało to miejsce w 1970 roku w Holandii, zaledwie pięć lat po debiucie Irlandii w konkursie.
W 1980 roku (What’s Another Year?) oraz 1987 (Hold Me Now) roku zwyciężył Johnny Logan. Jest to jeden taki przypadek w historii Eurowizji, kiedy jedna osoba wygrała dwa razy. Pięć lat później eurowizyjny rekordzista skomponował utwór dla Lindy Martin utwór Why me?, który także zajął najwyższe miejsce. Był to jednocześnie początek złotej ery zwycięstw Irlandii na Eurowizji (1993, 1994, 1996) W 1997 roku kraj ten ostatni raz otarł się o zwycięstwo, zajmując drugie miejsce.
Od tego czasu Irlandia nie odnosiła już takich sukcesów. W ciągu ostatnich 10 lat do finału zakwalifikowali się tylko 4 razy. Najwyższe, 8 miejsce zajęli w 2011 roku dzięki duetowi Jedward. W 2022 roku reprezentantką została Brooke z piosenką That’s Rich, która zajęła 15 miejsce w półfinale, tym samym nie dostając się do finału. Podobny los podzielili ubiegłoroczni reprezentanci, zespół Wild Youth. Ich utwór We Are One pozostał poza finałową dziesiątką, na 12 pozycji w półfinale.
Holandia zdecydowała, że do Malmö pojedzie raper Joost Klein. Artysta zaprezentuje się na eurowizyjnej scenie jako ostatni z utworem Europapa, który jest jednym z faworytów do zwycięstwa w konkursie.
PÓŁFINAŁ: 2 / NUMER STARTOWY: 16
Poznaj artystę i utwór
Joost Klein lub po prostu Joost urodził się 10 listopada 1997 roku w Leeuwarden, a dorastał w pobliskiej wsi Britsum. Swoją przygodę z osiągnięciem sławy rozpoczął od założenia kanału na Youtube EenhoornJoost. Kilka lat później przeżył śmierć swoich rodziców, a młodym Joostem zajęło się starsze rodzeństwo.
Swoją autorską muzykę zaczął tworzyć w 2016 roku. Wydał wówczas EP-kę Dakloos, z której pochodzą utwory Bitches i Zelfgemaakt. Otworzyła mu furtkę do podpisania kontraktu muzycznego z wytwórnią TopNoch w latach 2017-2018. Joost obecnie wydaje muzykę w założonym przez siebie wydawnictwie Albino Sports.
Dyskografia rapera liczy obecnie trzy albumy studyjne — dwa solowe oraz jeden nagrany wspólnie z raperem Donniem. Największym sukcesem okazała się zeszłoroczna współpraca Holendra z niemieckim raperem Ski Aggu. Interpretacja utworu Friesenjung przez muzyków stała się niekwestionowanym hitem w krajach niemieckojęzycznych, a także był jednym z trendów w zeszłym roku na Tik Toku. Oprócz tej pozycji popularnością na wspomnianej platformie cieszyły się utwory Kunst und Musik (nie ma obecnie tego utworu w streamingach) oraz Droom Groot.
Joost Klein nie krył, że chciałby wystartować w Konkursie Piosenki Eurowizji. Rok temu zaplanował na swoim Tik Toku akcję Joost Klein for Eurovision 2024, która odbiła się szerokim echem w Holandii. Dodatkowo artysta zebrał aż 25 tysięcy podpisów pod swoją petycją. Ostatecznie spośród 600 zgłoszeń holenderski nadawca zdecydował, że do Malmö pojedzie Joost. Propozycja rapera miała swoją oficjalną premierę 29 lutego.
Europapa to utwór podzielony na dwie części. Pierwsza, główna część opowiada historię sieroty, która próbuje poznać siebie poprzez podróże po Europie. W języku angielskim podkreśla miłość do Europy i zachęca do wspólnej podróży po kontynencie bez kontroli paszportowej. Będąc w Niemczech oraz we Włoszech Joost śpiewa on w języku niemieckim i włoskim, ale bywał też we Francji i w Polsce. Ta część jest stworzona na wzór gabber popu, eurodance’u, czyli z gatunków, z których jest kojarzona twórczość muzyka.
Europapa to także hołd dla rodziców holenderskiego rapera, który jest oddany w drugiej części utworu zatytułowanej jako Outro. W akompaniamencie fortepianu i smyczków wyrażona jest w nim tęsknota za rodzicami, a także Joost potwierdził słowa ojca, że świat nie ma granic.
Poznaj kraj
Holandia zadebiutowała w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1956 roku. Od tego czasu kraj pięciokrotnie triumfował dzięki Corry Brokken (1957), Teddy Scholten (1959), Lenny Kuhr (1969), Teach-In (1975) oraz Duncanowi Laurence’owi (2019). Holendrzy zdobyli też drugie miejsce z duetem The Common Linnets (2014) oraz trzecie miejsce z duetem Mouth & MacNeal (1974). Kraj zdecydował się nie startować w konkursie w latach 1985, 1991, 1995 i 2002. Ostatnimi reprezentantami kraju byli Mia Nicolai oraz Dion Cooper, którzy z utworem Burning Daylight zajęli 13. miejsce w półfinale bez szansy na awans do finału.
