Najnowszy singiel Lorde – Yellow Flicker Beat – nie zachwycił mnie od razu. Potrzebowałem trochę czasu, by ostatecznie się do niego przekonać. Kiedy jednak premierę miał remiks wykonany przez Kanyego Westa, zakochałem się. Lorde + Kanye = połączenie idealne.

Podobnie jak w przypadku Lorde, nowy singiel Mariny & the Diamonds nie przekonał mnie z początku. Wcale, a wcale, bardzo mnie rozczarował i wolałem pozostać przy albumach The Family Jewels oraz Electra Heart. Jednak im częściej słuchałem Froot, tym bardziej mnie uzależniało. Aktualnie uwielbiam ten kawałek.

Po singlu Hideaway oczekiwałem, że album Kieszy powali mnie na kolana. Tak się nie stało. Mimo tego jest tam kilka dobrych utworów, a przede wszystkim – No Enemiesz. Pomysłowy (choć podobny do pierwszego singla), świeży, dynamiczny.

Album Going to Hell The Pretty Reckless premierę miał w marcu. Zachwycił mnie od razu, utworów takich jak tytułowy czy Sweet Things słuchałem na okrągło. W tym tygodniu ukazał się jednak klip do ballady House on a Hill. I dosłownie zwalił mnie z nóg. Przesłaniem, emocjami… Dzięki niemu to właśnie House on a Hill jest moim numerem 1 wśród utworów The Pretty Reckless, jak i jednym z najlepszych kawałków 2014 roku.

Nowy album Cheryl mnie rozczarował, jest dosyć nijaki i bezbarwny – jak jej każdy. Mimo tego znalazł się na nim bodajże najlepszy utwór w twórczości wokalistki. Only Human to elektroniczna ballada. Choć syntezatorów i auto-tune w niej nie brakuje, całość autentycznie wzrusza. W końcu artystka śpiewa z pasją, emocjami – a tego mi zawsze brakowało.

O tej artystce nie potrafię powiedzieć złego słowa, dla mnie zmiażdżyła w tym roku konkurencję, tworząc płytę, w której każdy dźwięk tworzy magiczną kolaborację. Dla mnie płyta roku i już. W ostatnim czasie najczęściej katuję Video Girl, może za sprawą wykorzystania utworu w niekonwencjonalnej reklamie, która zapadła mi w pamięć. Nie wiem. Od wakacji trwa złoty okres twigs w moim odtwarzaczu, nie zapowiada się na żadną zmianę.

Choć utwór ma już swoje lata i na dodatek pochodzi chyba z najsłabszego okresu w muzyce Yeezy’ego, własnie teraz jest najodpowiedniejszy moment na polecenie go. Gdy wracam wieczorem z uczelni, chłód robi się już nieznośny. Ciemno, zimno i niesamowicie klimatyczny utwór na słuchawkach. Bardzo łatwo o zagłębienie się w swoich myślach. Gorzej, jeśli przez to ucieknie nam ostatni autobus…

Chłopaków uwielbiam od pierwszego odsłuchania EP-ki, którą miałem przyjemność wam recenzować. W ostatnim czasie bardzo spodobał mi się chyba najmniej ambitny, ale najbardziej hitowy kawałek Forever. Lata 80-te w pigułce.

Kolejny starszy utwór, bo aż 8 letni. Mój dzwonek a także ulubiony utwór Timberlake’a. Genialny wręcz występ w Madison Square Garden podczas już legendarnej trasy FutureSex/LoveShow włączam za każdym razem, gdy moja sfera mentalna nie ma najlepszych dni. Tak bardzo brakowało mi tego utworu podczas koncertu w Gdańsku… No cóż!

Właściwie niczym nie wyróżniający się utwór na płycie Jessie stał się jednym z najczęściej odtwarzanych przeze mnie utworów w ostatnim czasie. Winne jest wykonanie na żywo w palmiarni, uwodzicielskie i wciągające. Obejrzyjcie!

O tym, że te dinozaury rocka progresywnego wydadzą jeszcze jedną płytę nawet nie śniłam. Skłóceni, znużeni, schorowani – wydawało się że Division Bell będzie ostatnie. Na szczęście dla mnie i dla wszystkich tych, którzy nie wyobrażają sobie ani muzyki progresywnej ani w ogóle żadnej muzyki bez Pink Floyd utwór Louder Than Words jest niczym magiczna podróż w czasy, gdy Floydzi wciąż jeszcze grali razem.

Swoją niepoprawną melancholią urzekli mnie już od pierwszego odsłuchu 23. Jest zimowo, wietrznie i z przestrzenią. Właśnie taki jest również utwór Seven Two. Subtelny, falujący kruchością a zarazem pełen słodyczy i jakiegoś ulotnego dziewczęcego wdzięku. Aż trudno sobie wyobrazić, że w drobniutkim ciele Kazu Makino kryje się taki talent!

Nie bez powodu ta dziewczyna znikąd podbiła w ciągu jednej nocy serca całej tauronowej publiczności. Jest zadziorna, niepoprawna i naprawdę wkurzona a jej muzyka to niebanalne połączeniu rapu i współczesnej elektroniki, które na pewno porwie was tak samo jak i mnie.

Ja wiem, że stereotypowy wizerunek szarpidrutów z rozwianym włosem, rozmytym makijażem i katowskim zacięciem muzycznym może być nieco odpychający, ale nie taki diabeł straszny jak go malują i nie taki death metal ciężki, jak mogłoby się wydawać. Przestrzenna, pełna goryczy ballada Paralyzed to jeden z tych kawałków, którym warto dać szansę.

Mało kto wie pod iloma nazwami już się pojawiał ale nie jest tajemnicą, że to właśnie on wykuł spory kawał historii naszej muzyki. Nic dodać nic ująć – po prostu Kazik w pełnej krasie!