Chyba po raz pierwszy w mojej recenzenckiej karierze zdarzyło mi się, że wyrzuciłam prawie pół tekstu do kosza. Sprawcą tego zamieszania jest brytyjski wokalista i muzyk Fink, który powrócił w tym roku ze swoją nową płytą Hard Believer. Czemu na wpół gotowa recenzja nie ujrzy nigdy światła dziennego? Bo była jednym wielkim słowotokiem, chaotyczną laurką, listem miłosnym, odą do muzyki Finka. Zasługujecie na tekst bardziej poukładany i nie charakteryzujący się powtarzanym co chwilę słowem cudowne. To jak? Próbuję raz jeszcze ubrać w słowa to, co czuję do muzyki tego niepozornego Brytyjczyka.