Sex & Drugs & Rock & Roll – Ian Dury, brytyjski piosenkarz rockowy, wydając w 1977 roku swój właśnie tak zatytułowany singiel, raczej nie spodziewał się, że zawarte w nim 3 proste słowa, staną się jedną z mantr tego ewoluującego wtedy gatunku. Swoistymi przykazaniami w mrocznej biblii rocka. Przez nie wizerunek rockmana automatycznie kojarzy nam się z osobą hedonistyczną, pijącą i ćpająca przed, w czasie, i po koncertach, oraz otaczająca się dziesiątkami łatwych dziewczyn, które raczej nie czekają na filozoficzne rozmowy o sensie ludzkiego istnienia. Jim Morrison, Mick Jagger, Jimi Hendrix, Robert Plant – mógłbym tak bez końca wymieniać muzyków idealnie wpasowujących się w wykrystalizowany kilkadziesiąt lat temu wzorcowy model. Każdy z nich prócz uzależnienia od alkoholu i narkotyków, oddawał się w całości przygodnemu seksowi z atrakcyjnymi kobietami, o które przecież gwiazdom rocka nie trudno. Jazz jest piękny i perfekcyjny, pop – miękki i cukierkowy, a rock – brudny i bezkompromisowy. Taki jak ludzie go wykonujący. Zaraz… czy na pewno?