Lion Shepherd – III (2019), recenzja Weroniki Oszajcy

Lion Shepherd, zapowiadając nowe wydawnictwo nieraz określali je mianem największego i najdojrzalszego dzieła w dotychczasowej historii zespołu. Po przesłuchaniu ich nowej muzyki, śmiało mogę przyznać im rację. Nie zabrakło ognia oraz przelanych emocji. Nie zabrakło również całkowicie nowych rozwiązań instrumentalnych. Muzycy zaserwowali fanom wielominutową ucztę.

Wydawnictwo otwiera tajemniczo zaczynające się Uninvited. Już na początku można usłyszeć zastosowanie nowych rozwiązań; obok instrumentów perkusyjnych pojawił się słowiańsko śpiewający, damski chór. Delikatna melodia przechodzi w miarowe gitarowe uderzenia, połączone z wokalem Kamila Haidara. Świetnie skomponowany refren momentalnie wpada w ucho i sprawia, że po zakończeniu utworu od razu chce się nacisnąć REPLAY. Następnie przychodzi moment na Good Old Days, nostalgiczną balladę opartą na akustycznym brzmieniu. W takich melodiach świetnie sprawdzają się wykorzystywane przez zespół instrumenty rodem z Bliskiego Wschodu. Nadają utworom unikalnego brzmienia i zapadają w pamięć. Pierwszym utworem z III,jaki dane nam było poznać jest What Went Wrong, singiel promujący wydawnictwo. To kolejna spokojna ballada o rockowym brzmieniu, uzupełniona dźwiękami intrygujących, melodyjnych dzwoneczków. Głęboki tekst daje upust emocjom zgromadzonym w autorze, który dzieli się swoim niepokojem związanym ze światem, w którym przyszło mu żyć. Mimo wszystkich przeciwności i otaczającego go zła, podmiot liryczny wybiera uprzejmość i to nią chce dzielić się z adresatem.

Warto zwrócić uwagę na spójność, w jakiej utrzymany jest album. Każdy utwór brzmi jak kontynuacja wcześniejszego, mimo zastosowania przeróżnych rozwiązań instrumentalnych. Bynajmniej nie oznacza to, że słuchając, narazimy się na nudę. Wręcz przeciwnie! To cudowna, złączona w dopracowaną całość muzyczna podróż. Twórcy nie ograniczają się do jednego gatunku muzyki – odważnie czerpią ze wszystkiego, co ich inspiruje, tworząc wyjątkową mieszankę brzmień. Świetnie sobie tym radzą, sprawiając, że ich muzyka zyskuje całkowicie nową jakość, stając się czymś unikatowym na polskiej scenie rockowej. Na uwagę zasługuje umiejętność naturalnego umieszczenia w zwykłym, rockowym kawałku instrumentów, które niezbyt często znajdują swoje miejsce w takiej muzyce.

Myślę, że efekt, dzięki któremu zespół osiąga sukces tkwi w umiejętności zachowania umiaru. III oparte jest na połączeniu emocjonalnych ballad stworzonych w rytm egzotycznych instrumentów i ognistym graniu gitary. Sami artyści niejednokrotnie podkreślali, że tworząc III wykorzystali rekordową ilość instrumentów. Szkopuł w tym, że nie są one wykorzystane w sposób narzucający się lub przesadny, dzięki temu z przyjemnością można doceniać ich brzmienia. Doskonałym przykładem jest Vulnerable – tu połączono początkowo wykorzystane bębny z delikatnymi dźwiękami strun oraz klawiszy. Całość dopełnił efekt nieco przytłumionej gitary elektrycznej. Tych rozwiązań nie brakuje też w World Of Fire, gdzie pojawiające się elektroniczne brzmienia znajdują miejsce obok bezkompromisowych, gitarowych riffów i dobrze napisanego tekstu. Słuchając tej muzyki naprawdę można poczuć żar buchających płomieni. Kulminacją eksperymentów jest kawałek Toxic. Znowu jest głośno, nieco elektronicznie, troszkę mrocznie i całkowicie nietypowo. Z kolei moim absolutnym faworytem jest The Kids Are Not All Right. To tu już na początku możemy usłyszeć dźwięki smyczków – to nie kto inny, jak Atom String Quartet, polscy skrzypkowie nieraz określani mianem jednego z najlepszych kwartetów świata. Tym razem urzekła mnie gra na gitarze Mateusza Owczarka. Przebojowe brzmienie najbardziej rockowego instrumentu przerywane doskonale wpasowanym śpiewem wokalisty. Utwór śmiało można porównać z dziełami brytyjskich, progresywnych supergrup.