Raye – Euphoric Sad Songs (2020), recenzja Pawła Markiewicza

Przemysł muzyczny widział już wielu artystów pokroju Raye. Artystów, którzy żyli w cieniu swoich kolegów. Rachel Keen pisała m.in. dla Beyonce, Little Mix, Rity Ory, Ellie Goulding i Charli XCX. We współpracy z Jax Jones, Davidem Guettą i Regardem stworzyła hity, które śpiewa cały świat. Nadszedł odpowiedni czas, żeby międzynarodowy przemysł muzyczny usłyszał, kto stoi za międzynarodowymi przebojami – „You Don’t Know Me” i „Secrets”. Skromna i smutna Raye prezentuje dziewięć etapów smutku zamkniętych w „Euphoric Sad Songs”.

Jak sama artystka przyznaje: „Projekt „Euphoric Sad Songs” wyjaśnia czym jest dziewięć etapów smutku. Pierwsza piosenka jest pełna dramaturgii a każda kolejna niesie w sobie progres aż do ostatniej piosenki, gdzie z czystym sercem możesz stwierdzić, że wyleczyłaś się z tej miłości.”. I jeżeli spojrzymy z tej strony, to Raye tworząc Euphoric Sad Songs w mniej lub bardziej świadomy sposób stworzyła album koncepcyjny, w którym każda piosenka prezentuje kolejny krok do odnalezienia siebie po złamanym sercu.

Raye zaczyna od emocjonalnej, tzw. power ballad – Love Me Again, która swoją estetyką i poruszaną tematyką przywodzi wszystkie te niegdyś popularne kompozycje, które królowały w erze tumblr. Artystka w niezwykłej, dewastującej warstwie lirycznej postanowiła zastosować znany chwyt, w którym ponurą atmosferę przełamuję znanymi dźwiękami disco, które mogłyby zaprowadzić nas na parkiet. Nie liczy się to, że chcesz płakać – przy Love Me Again masz wytańczyć cały smutek i zacząć podnosić się z kolan.

W artystce pojawił się zalążek romantyczki, która nie potrafi uleczyć swojego serca i w nieświadomy sposób zamiast uleczyć rany, wciąż je rozdrapuje. Na ślepo szuka ratunku w alkoholu i narkotykach, które zamiast działać kojąco – sprawiają, że ból jest jeszcze silniejszy.

I wish that I was drunk so I could blame it on the wine, wish that I was high so I could takе it, but there’s nothing in my veins to still the pain that comes around, on Friday nights with plus one invitations.

Przełomowy etap rozpoczyna się w piosence Natalie Don’t, gdzie na horyzoncie pojawia się rywalka – Natalie. Artystka błaga dziewczynę, żeby ta nie uwodziła jej kochanka. Próbuje się z Nią rozprawić i skłonić do wycofania, w ten sam sposób, w który Dolly Parton błagała Jolene:

Why am I still awake at six in the morning?, Oh, I know you call him, Natalie, please feel bad, Don’t text back, leave my man, Like Dolly begged Jolene, Just ’cause you can, don’t take him please.

Po Natalie Don’t artystka obiera inną taktykę. Postanawia wyleczyć swe serce kolejną miłość i choć wie, że to nie przyniesie oczekiwanego ukojenia – to wciąż próbuje. Z każdą kolejną piosenką widzimy jak artystka staje na nogi i choć potrafi się jeszcze potknąć, to finalnie odnajduje wartość siebie i w tanecznej kompozycji Love Of Your Life zrywa łańcuchy starej miłości i zamyka za sobą pewien etap. I wszystko byłoby idealnie, do pewnego momentu, w którym zdajemy sobie sprawę, że materiał zebrany na Euphoric Sad Songs to zamknięte koło, w którym tkwimy całe życie.

W jednym z wywiadów Raye wyznała, że jest pełna nadziei. Nadziei na to, że każdy kto pozna Euphoric Sad Song, pozna także kawałek jej duszy. I w tym miejscu można pójść o krok dalej i powiedzieć, że artystka w premierowym materiale umieściła cząstkę świata oraz ludzi znajdujących się w nim. W zmiennie taneczno-balladowych klimatach, w których każdy dźwięk dopracowany jest do perfekcji, wokalistka dotyka najcieńszych strun i bezbłędnie uderza w najbardziej emocjonalne zakątki ludzkiego organizmu. Dziś wszyscy wychodzą na parkiet, gdzie światła gasną – wybrzmiewa muzyka, a każdy tańczy wypłakując negatywne emocje.