Do debiutanckiej recenzji podszedłem dosyć pieczołowicie. Na początek włożyłem dosyć zakurzoną już ostatnią ich płytę Overexposed do odtwarzacza. Pierwszy dźwięk wywołał u mnie niemałą dozę wspomnień związanych z kompozycjami na krążku. I pomimo to, że jakoś o nim zapomniałem, z łatwością zanucić, a nawet zaśpiewać mogłem większość pozycji. Na myśl wtedy przyszło mi dosyć kolokwialne porównanie czwartej płyty muzyków do sera – im straszy, tym smaczniejszy. I w tym przypadku tak było. To właśnie niezwykle pobudziło moje oczekiwanie na kolejny materiał. Fani musieli na niego czekać dwa lata – moim zadaniem ”nie za długo, nie za krótko, lecz w sam raz”.