Kelly Rowland – Talk a Good Game (2013), recenzja Katarzyny Bartkowiak

Zmysłowość, miłość, przyjaźń i stare porachunki – taki mix uczuć zaserwowała nam Kelly Rowland swoją nową płytą Talk a Good Game.

W Kelly zakochałam się, jak byłam jeszcze młoda (dawno temu) i słuchałam na okrągło Dilemmy. Chociaż tematy poruszane przez tę artystkę niewiele się zmieniły, to mam wrażenie, że dawna, dilemowa Kelly, nigdy już nie wróci – a szkoda.

Sama w sobie płyta muzycznie stanowi jedną ciągłość. Właściwie nie zaskakuje niczym, nie zachwyca. Jest dobra dla ucha, przyjemna… i to wszystko. Właściwie można nazwać tę płytę niewymagającą. Znajduje się na niej kilkanaście piosenek i większość z nich jest właściwie o tym samym – o miłości przedstawianej w taki lub inny sposób.

Zdecydowanie najgorszym, moim zdaniem, utworem jest Kisses Down Low.

Jest to dobry kawałek do puszczania w klubie (jak większość na tej płycie) i tyle. Właściwie piosenka ta  jest zbyt podobna do wielu innych „hitów”, by mogła robić jakiekolwiek wrażenie.

Po trzeciej piosence przesłuchiwanej z płyty straciłam już nadzieję, że pojawi się na niej coś interesującego. Na szczęście Kelly poratowała mnie utworami Dirty Laundry i You Changed. Z czego ten pierwszy uważam za najlepszy na płycie. Wykonanie jest szczere, emocjonalne i przebija z niego dojrzałość. Tekst dotyczący ciężkiej przeszłości artystki jest interesujący i skłania do refleksji. Podobnie jest z drugim utworem, który został wykonany przez Kelly z jej przyjaciółkami (Beyonce i Michelle).

Interesujący brzmieniowo i oryginalny jest utwór Street Life, który wprowadza na płytkę (wreszcie!) świeżość. Tekst niepozbawiony sensu i wpadająca w ucho muzyka inspirują do energicznych działań.

Podsumowując – najmocniejszą stroną krążka są piosenki refleksyjne, odnoszące się do przeszłości, czyli Dirty Laundry i You Chaged. Ciekawym utworem jest też Street Life.

Reszta płyty nadaje się, moim zdaniem, do puszczania w klubie… i na tym bym poprzestała. Nie wiem, czy chciałabym słuchać tego przy domowych porządkach. Po całej płycie odnoszę tylko wrażenie, że poszerzyła się kolekcja „hitów jakich wiele”.

Recenzje nowego albumu na All About Music:

Recenzja Zuzanny Recenzja Filipa Recenzja Katarzyny Recenzja Sergiusza