Odzew w kulturze masowej, jaki spowodował zarówno film Saturday Night Fever, jak i towarzysząca mu oprawa muzyczna autorstwa Bee Gees był niebywały – nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale również na całym świecie, wprowadzając stopniowo kształtujący się styl disco do głównego nurtu muzycznego tamtych czasów.
Popularność tzw. proto-disco (wczesne disco) zdobyło w drugiej połowie lat sześćdziesiątych. Z kolei pierwsze utwory w stylu czystego dyskotekowego brzmienia pojawiły się około 1974 roku. Były to między innymi I Love to Love Baby Donny Summer, czy Rock The Boat Hues Corporation. Jeszcze w tym samym roku na antenie nowojorskiego radia WFAN-FM miało swoją premierę pierwsze disco show. W kolejnych latach muzyka disco stawała się coraz bardziej popularna. Była obecna w mediach, klubach, na kartkach czasopism, a także pojawiała się na wielkim ekranie.
Prawdziwy dyskotekowy szał nastąpił w późnych latach 70-tych. Podążając ścieżką wytyczoną przez album Here at Last… The Bee Gees… Live, Bee Gees zgodzili się uczestniczyć w tworzeniu muzyki do filmu Gorączka sobotniej nocy. Materiał ten został później wydany na ścieżce dźwiękowej o takim samym tytule, czyli Saturday Night Fever. Amerykański film z 1977 roku poruszał tematy ciężkiego życia, dyskryminacji i rasizmu. Był to zarówno przełomowy punkt w ich karierze, jak w branży muzycznej i filmowej. Producent Robert Stigwood zlecił Bee Gees, aby stworzyli piosenki do produkcji. Zespół napisał kompozycje w ciągu jednego weekendu w studiu we Francji. Barry Gibb wspomina moment, kiedy Stigwood oraz odpowiedzialny za muzykę w filmie Robert Oakes przybyli do studia nagraniowego i zapoznali się z wersjami demo poszczególnych numerów.
Przesłuchali taśmy i powiedzieli, że to będzie wielkie. My natomiast wciąż nie mieliśmy żadnego pojęcia o tym filmie, oprócz jakiegoś rodzaju pierwotnego scenariusza, który przynieśli ze sobą… Trzeba pamiętać, że w tamtym czasie, w roku 1975, byliśmy w martwym punkcie, dźwięki Bee Gees były już mocno ograne. Potrzebowaliśmy czegoś nowego. Nie mieliśmy przeboju od około trzech lat. Więc czuliśmy: o Jezu, to jest to. To jest nasz rozpoznawalny styl, który większość grup odnalazło w późnych latach 60. A więc my musieliśmy także znaleźć to „coś”, ale nie wiedzieliśmy, co się zdarzy… — Barry Gibb
Pochodzące ze ścieżki trzy single Bee Gees – How Deep Is Your Love, Stayin’ Alive, oraz Night Fever, osiągnęły najwyższą pozycję w Stanach Zjednoczonych i w większości krajów na świecie, rozpoczynając najbardziej popularny okres tej ery. W tym czasie napisali również piosenkę If I Can’t Have You, którą razem z numerem 1 oddano dla Yvonne Elliman. Ich własna wersja tego utworu była Stroną B kultowego singla Stayin’ Alive. Stale rosnąca popularność filmu Gorączka sobotniej nocy była tak ogromna, że w radiu były grane jednocześnie dwie różne wersje piosenki More than a Woman. Pierwszą z nich była wersja Bee Gees, a drugą wersja zespołu Tavares, która również cieszyła się powodzeniem. W ciągu ośmiu miesięcy – począwszy od Bożego Narodzenia 1977 roku – bracia napisali sześć piosenek, które zajęły pierwsze miejsce na amerykańskiej liście przebojów, czyli przez 25 z 32 kolejnych tygodni okupowali pozycję numer jeden. Z tych sześciu utworów trzy były pod ich własną nazwą, dwa były śpiewane przez działającego solo brata Andy’ego Gibba.
Wspomagany przez sukces filmu album wielokrotnie bił historyczne rekordy. Płyta Gorączka sobotniej nocy sprzedała się dotąd w około 50. milionowym nakładzie na całym świecie, stając się najlepiej sprzedawanym soundtrackiem. W Stanach Zjednoczonych nagrodzony 16-krotną platyną za sprzedaż 16 milionów egzemplarzy oraz diamentem w Kanadzie, zaś potrójną platyną w Niemczech. Poza wysoką sprzedażą, muzycy otrzymali kilka nominacji do Grammy, w tym cztery zwycięskie za najlepszy soundtrack, najlepsze wykonanie przez grupę, najlepszą aranżację i głosy w Stayin’ Alive oraz najlepsze wykonanie za How Deep Is Your Love.
Bee Gees starali się kontynuować sukces Saturday Night Fever i w 1979 roku wydali album utrzymany w tym samym stylu o tytule Spirits Having Flown. Pochodzą z niego trzy kolejne numery 1 na listach przebojów: Too Much Heaven, Tragedy oraz Love You Inside Out. To dało w efekcie sześć kolejnych singli w Ameryce które zajmowały najwyższe pozycje w ciągu półtora roku. Rekord ten został przejęty dopiero przez Whitney Houston.
Swoją popularność bracia postanowili wykorzystać na działalność charytatywną. Wszelkie dochody z hitowej ballady Too Much Heaven muzycy przekazali na cele dobroczynne, a także zakończyli nią nadawany na całym świecie koncert Music for UNICEF Concert podczas Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych w styczniu 1979 roku, który został zorganizowany przez zespół, jego menedżera Roberta Stigwooda oraz Davida Frosta.
Do końca 1979 roku zjawisko disco systematycznie zmniejszało swą intensywność w mediach, co spowodowało tymczasowy zastój w karierze zespołu, natomiast nie jako kompozytorów, którzy nadal tworzyli dla innych artystów, między innymi dla Diany Ross i Dionne Warwick.
