Eurowizja 2021. Estonia i „The Lucky One”

Uku Suviste na pewno nie można odmówić szczęścia, jednak czy zobaczymy go w sobotnim finale z utworem The Lucky One?

Poznaj artystę i utwór

Uku Suviste urodził się 6 czerwca 1982 roku w estońskim miasteczku Võru. Jego tata, Raivo Suviste, to znany w kraju producent telewizyjny, zaś mama, Heli Suviste-Polikarpus, jest absolwentką Estońskiej Akademii Muzyki oraz Teatru na kierunku śpiewu klasycznego. Choć pierwotnie Uku marzył, by pójść w ślady ojca i zostać twórcą programów telewizyjnych, tak jego niezaprzeczalny talent sprowadził go na drogę wokalisty. Przygoda z nauką śpiewu zaczęła się dla niego w wieku zaledwie sześciu lat, by z czasem trafić do tallińskiego chóru chłopięcego. Wraz z ukończeniem szkoły muzycznej w klasie pianina, a później i liceum, porzucił śpiew na rzecz studiów programistycznych. Jednak wraz z rokiem 2006, przeprowadził się do Bostonu w USA, aby kształcić się w jednej z najlepszej szkół dla muzyków i wokalistów, czyli Berklee College of Music, gdzie spędził dwa lata.

Na pierwsze sukcesy, Uku nie czekał zbyt długo, ponieważ niedługo po powrocie do Estonii, wziął udział w jednym z największych obok Eurowizji festiwali muzycznych w Europie, czyli „New Wave”. W ramach organizowanej w roku 2010 dziewiątej edycji tego konkursu, Suviste po trzech dniach zażartej rywalizacji, zajął trzecie miejsce, gdzie zabrakło mu zaledwie czterech punktów do zwycięstwa. Co ciekawe, w tej samej edycji „New Wave” wzięli również udział późniejsi uczestnicy Eurowizji, a mianowicie łotewski duet PeR (2013) oraz białoruski zespół Litesound (2012).

W tym samym 2010, Uku zyskiwał co raz większe zainteresowanie ze strony lokalnych mediów oraz telewizji, będąc wyróżnionym tytułem najseksowniejszego mężczyzny Estonii. Zdobycie tego tytułu uczcił podczas jednego z odcinków programu „Just The Two Of Us”, gdzie występował w parze z estońską businesswoman Kersti Toots, występując na scenie bez koszulki. Suviste powrócił do ekrany estońskich telewizorów, wraz z jego udziałem w lokalnej edycji programu „Twoja Twarz Brzmi Znajomo” jesienią 2014 roku. W ciągu ośmiu tygodni rywalizacji udało mu się wystąpić jako Beyoncé, Josh Groban, Prince, czy Demis Roussos. Niestety, pomimo całkiem dobrych rezultatów, Uku nie zakwalifikował się do ścisłego finału, zajmując ostatecznie piąte miejsce w klasyfikacji generalnej.

Ostatnią jak do tej pory przygodą Estończyka z telewizyjnymi show, był jego udział w rosyjskiej edycji programu „The Voice” w roku 2018. Pomimo przeciętnego przyjęcia ze strony jury programu, obracając wyłącznie fotele dwójki z nich, tak przeszedł do kolejnej rundy programu, trafiając do drużyny Ani Lorak (Ukraina 2008). Uku ostatecznie zaszedł aż do półfinału programu, gdzie głosami telewidzów, musiał ustąpić miejsca Amirkhanowi Umaevowi w finałowej czwórce.

Miedzy udziałami w kolejnych programach oraz występowaniem w estońskich wersjach takich musicali jak „Chicago”, „West Side Story”, czy „Grease”, Uku aktywnie poszerzał swój muzyczny katalog. Oprócz swoich eurowizyjnych propozycji, może pochwalić się duetami z Getter Jaani (Estonia 2011) – Dance Michael, Angelicą Agurbash (Białoruś 2005) – Valge Lumi, czy Birgit Õigemeel (Estonia 2012) z którą udało mu się nagrać cały album, Ilus Aeg, tuż po jej zwycięstwie w pierwszej estońskiej edycji programu „Idol”. Wśród jego autorskich utworów można znaleźć utwory zarówno w języku estońskim (See On Nii Hea, Müüdud Ja Pakitud), angielskim (Show Me The Love, Out Of Thunder), czy nawet rosyjskim (Isju Tebja).

Jak na takie muzyczno-telewizyjne doświadczenie, Uku dość późno zainteresował się udziałem w Eurowizji. Swój pierwszy start w „Eesti Laul”, oficjalnych estońskich preselekcjach, zaliczył w roku 2017 utworem Supernatural. Niestety, nie udało mu się wtedy awansować do finału. Druga próba nastąpiła dwa lata później, kiedy to Suviste wystąpił z utworem Pretty Little Liar. Tym razem poszło mu zdecydowanie lepiej, ponieważ brawurowo wygrał jeden z dwóch półfinałów i wystąpił w finale, gdzie ostatecznie zajął drugie miejsce, przegrywając jedynie z późniejszym finalistą Eurowizji, czyli Victorem Cronem. Tym samym Uku postanowił dać sobie trzecią szasnę, co przełożyło się później na jego zwycięstwo. Jego kompozycja What Love Is, napisana wspólnie z Sharon Vaughn, zdobyła aprobatę aż 68% widzów.

Niestety, pandemia pokrzyżowała plany Suviste, przez co nie mógł pojechać do Rotterdamu. Na dodatek, telewizja ERR nie zdecydowała się na jego autonomiczną nominację na reprezentanta Estonii w 2021, oferując mu jedynie gwarantowane miejsce w preselekcjach. Wybór padł ponownie na współpracę z Vaughn, tym razem przy utworze The Lucky One. Piosenka bez problemu przebrnęła przez półfinał i trafiła do najlepszej trójki, ponownie zdobywając aprobatę estońskiej widowni (48%), aby to właśnie Uku był ich reprezentantem.

Poznaj kraj

Estonii oficjalnie zadebiutowała w roku 1994. Rok wcześniej, próbowali dostać się na Eurowizję poprzez nieoficjalny półfinał „Kvalifikacija za Millstreet”, gdzie zajęli piąte, niepremiowane awansem miejsce. Lata 90. okazały się dla estońskich artystów całkiem obiecujące, pomimo mało udanego debiutu Silvi Vrait z utworem Muretut Meelt Ja Südametuld, gdzie zajęła przedostatnią, dwudziestą czwartą lokatę. Kulminacja popularności piosenek z tego nadbałtyckiego kraju nastąpiła już w nowym milenium, kiedy to osiągnęli najlepsze jak do tej pory wyniki. W roku 2001, za sprawą piosenki Everybody, w wykonaniu tria Tanel Padar, Dave Benton oraz 2XL, Estonia sięgnęła po swoje pierwsze, jak i obecnie jedyne zwycięstwo w historii swoich startów. Rok później, kiedy to Eurowizja zawitała do Tallina, Sahlene z utworem Runaway zajęła ostatecznie trzecie miejsce.

Niestety, od czasu wprowadzenia półfinałów w roku 2004, reprezentanci Estonii mieli ogromne problemy z awansem do finalu, znajdując się w nim dopiero w roku 2009 za sprawą zespołu Urban Symphony i utworu Rändajad, zajmując w nim szóstą lokatę. Od tamtej pory, Estonia radzi sobie w konkursie całkiem dobrze, omijając finał zaledwie cztery razy, jak również czterokrotnie zajmując miejsce w najlepszej dziesiątce. Ostatnim reprezentantem kraju był wspomniany już Victor Crone, który w Tel Avivie zajął ostatecznie dwudzieste miejsce.