Alanis Morissette – Such Pretty Forks In The Road (2020), recenzja Nikoliny Zielińskiej

Such Pretty Forks In The Road to bardzo skomplikowana układanka emocji i tematów, które w wykonaniu Alanis Morissette brzmią niezwykle.

Niech was nie zwiedzie tytuł pierwszego utworu. Ciężko tu mówić o podnoszeniu na duchu i szczęściu. Kiedy wsłuchiwałam się w tekst kompozycji Smiling, miałam wrażenie, że Alanis dzieli się ze mną niezwykle gorzkim uśmiechem. Z interpretacjami bywa różnie, ale nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ten utwór mówi o swoistym przedzieraniu się przez życie. Sama oprawa muzyczna sprawia, że całość wydaje się ciężka, ale jest to ciężar, który niesamowicie podkreśla to wszystko, o czym Morissette zdecydowała się opowiedzieć swoim słuchaczom.

O tym, że sposób snucia tych opowieści jest równie charakterystyczny, jak sama barwa głosu artystki można się przekonać za sprawą Ablaze. Sam utwór opowiada o emocjach i stanach, które przecież wielokrotnie przewijają się w utworach najróżniejszych artystów. Morissette zdecydowała się przedstawić zestawienie podziału i miłości, wplatając wątki biblijne trochę tak, jakby snuła przypowieść, która będzie aktualna przez lata.

Wrażenie, że Reasons I Drink odstaje od wcześniej utkanego przez artystkę nastroju, ogarnęło mnie jedynie na krótką chwilę. Wystarczy bowiem, uważnie wsłuchać się w tekst, żeby zrozumieć, że ta lekka muzyczna oprawa to pewnego rodzaju zasłona dymna dla poruszanego tu trudnego tematu. Bardzo możliwe, że będzie to z mojej strony pewna nadinterpretacja, ale nie mogę pozbyć się wrażenia, że to połączenie jest też obrazem tego o czym śpiewa artystka. To zamknięcie wspomnianego już tematu, w nieco lżejszą, a przez to łatwą do przyjęcia oprawę, traktuję jako pewien obraz tego, na czym polega ucieczka, o której śpiewa Alanis.

Dowodem na to jak niewiele oprawy potrzebuje Alanis jest utwór Diagnosis. To kompozycja, która ma ten magiczny czynnik, pozwalający dopasować ją do sytuacji w której znajduje się osoba przysłuchująca się mu.

Missing The Miracle i Losing The Plot ostatecznie utwierdziły mnie w przekonaniu, że Alanis Morissette nie traci czasu na poruszanie tematów łatwych. I chyba właśnie tego od niej oczekiwałam. Jest to bowiem artystka, w której utwory wsłuchuje się z niezwykła uwagą.

Przyciąganie i ciekawe falowanie, które towarzyszą utworowi Reckoning to te elementy, na które zwróciłam uwagę w pierwszej kolejności.  

Sandbox Love wydaję mi się być tym, na co mogli czekać fani “starej” odsłony Alanis Morissette. To w tym miejscu artystka zabiera nas w małą stylistyczną podróż do czasów rozkwitu jej kariery.

Utwór Her, oparty jest właściwie głównie na sile głosu artystki. Ta siła jest jednak doskonale kontrolowana, w taki sposób, że utwór sprawia wrażenie delikatnego. Nemesis, czyli kolejna niezwykle trafiona metafora w wykonaniu Alanis jest jednocześnie jedną z nieco bardziej typowych, pod względem instrumentalnym, kompozycji, które znajdziecie na najnowszym albumie artystki.

To wspomniane już przeze mnie wcześniej przeświadczenie, że mocnym głosem można operować bardzo delikatnie towarzyszyło mi także podczas utworu Pedestal.

Alanis nie tworzy dla poklasku, ale dlatego, że ma do przekazania coś niezwykle osobistego i ważnego. Właśnie takie wrażenie pozostało ze mną po wysłuchaniu jej najnowszego albumu.

Nie będę pisała o tym, czy Alanis Morissette spełniła oczekiwania, bo zawsze uważałam, że oczekiwania to coś bardzo szkodliwego w odniesieniu do sztuki. Such Pretty Forks in the Road to pozycja dla tych, którzy są znudzeni prostotą, ale unikają megalomanii.  Na taki powrót z pewnością warto było czekać.