Lubię takie momenty, kiedy słucham płyty, którą znam od dawna, i nagle odkrywam jej nowe walory. A konkretniej w tym przypadku jeden walor – utwór Promise to Try znajdujący się na Like a Prayer. To prosta, ale niezwykle poruszająca kompozycja, w której Madonna opowiada o śmierci swojej matki.

Jedna płyta  Grace i smutna śmierć. Jeff Buckley mógł być jedną z dzisiejszych największych ikon, ściągającą tysiące fanów na koncerty. Zostały nam po nim świetne piosenki, takie, jak np. So Real, sprawiające wrażenie niedopracowanego utworu, a będące jednym z highlightów albumu. Wszystko to za sprawą surowej i nieco psychodelicznej melodii.

Storm Passes Away sprawia wrażenie najbardziej retro nagrania na Shangri La. Ta będąca ukłonem w stronę country piosenka jest lekkim, działającym na wyobraźnię utworem. Gdy go słucham, zawsze przed oczami staje mi Jake ubrany w koszulę w kratę, noszący kapelusz i grający na gitarze na środku kukurydzianego pola.

A Knife in the Ocean to najdłuższa propozycja Foals na tegorocznym albumie What Went Down. Utwór brzmi bardziej klasycznie a mniej efekciarsko. Zespół odpowiednio buduje napięcie, prowadząc nas co i raz do mocnego, pompatycznego refrenu.

O tej kolaboracji słyszałem już wcześniej. Kiedyś Nykiel dodała post na Facebooku, że niedługo usłyszymy wspólny utwór Buki i Rahima z jej gościnnym udziałem. Z czasem zapomniałem o tej wiadomości, aż do 6 października, kiedy to wieczorem na kanale YouTube pojawił się ten utwór wraz z teledyskiem. To co artyści zrobili z tym kawałkiem przechodzi ludzkie pojęcie. Z ciekawości posłuchałem jeszcze wcześniejszych singli Buki & Rahima i myślę, że Obiecuję Ci z Nykiel na featuringu jest najlepszy. A z samą Natalią widzę się w tym tygodniu na koncercie w Lublinie.

O Elliphant w życiu bym pewnie nie usłyszał, gdyby nie występ na ubiegłorocznym Openerze. Teraz nie mogę doczekać się jej nowego albumu, a na nim na pewno będzie się działo, czego świetnym przykładem jest jak na razie ostatni singiel Club Now Skunk. Zalatuje trochę w teledysku, jak i w samym utworze Die Antwoord, ale i tak jest dobrze. Może dzięki Club Now Skunk o Elliphant usłyszy więcej osób, bo artystka tworzy interesujący i dobry pop.

Ta kobieta przez całą swoją karierę muzyczną mnie zaskakuje, swoją skromnością, emocjonalnym podejściem do muzyki i przede wszystkim wokalem z bardzo ładnym akcentem. Niedawno Paloma nagrała utwór World in Union, jednak nie przypadł mi on do gustu. Artystka szybko się zrehabilitowała i udostępniła przepiękną piosenkę The Crazy Ones. Mam nadzieję, że wokalistka siedzi w studiu i tworzy materiał na kolejną płytę.

Nawet sobie nie zdajecie sprawy jak tęskniłem za tą młodą, lecz uzdolnioną wokalistką… Dobrze wiecie, że mówię o Lorde. Dobrze, że wróciła jednak jak na razie tylko na featuringu, który możemy usłyszeć na Caracalu Disclosure. Zawsze lepsze to niż nic. A no i bym zapomniał, jeden z najlepszych utworów na płycie brytyjskiego duetu, pewnie dlatego, że wielbię Lorde, bo gdyby śpiewał to kto inny, to tak bardzo nie polubiłbym tego kawałka.

Ok. 20 minut zastanawiałem się co dać na koniec mojej listy. Wahałem się pomiędzy Ellą Henderson i Kygo, a Samem Smithem do Bonda, ale jak widzicie wygrał Sam. Bardzo lubię piosenki do filmu Bonda, słychać w nich wyraźne napięcie i narastające emocje, co stało się również w przypadku Writing’s On The Wall. Tak sobie marzę, że może w przyszłości usłyszymy wspólny utwór Adele i Sama Smitha właśnie do tego filmu?

Najnowszy krążek zespołu Hurts to majstersztyk. Podoba mi się bardzo, każdy utwór ma coś w sobie. Zdecydowanie lepszy od albumu numer dwa, który lekko mnie zawiódł. Faworytem z trzeciego krążka jest numer Nothing Will Be Bigger Than Us. Tak, panowie poszli w mainstream, tak, to takie złe i w ogóle – so what?! Who cares. To ma mi się podobać, a podoba się nieziemsko.

Pisząc recenzję najnowszego krążka Leony Lewis powrócił również na chwilę do jej poprzednich wydawnictw. A tam, niezmiennie urzeka mnie akustyczna wersja Come Alive. Normalna wersja tego utworu również jest znakomita, jednak akustyk to już w ogóle majstersztyk. Tak powinna brzmieć cała płyta!

Do krążka Lotus Christiny Aguilery również lubię wracać. Jest tam wiele bardzo dobrych utworów, po prostu Your Body nie powinno być pierwszym singlem. Inna kampania i inne podejście do tego albumu i można by myśleć o jakimś umiarkowanym sukcesie. Ej, ja chyba powinienem zostać doradcą artystów w wyborze kolejnych singli, right? Hehe.

Wydawnictwo Seleny Gomez to olbrzymie zaskoczenie. Jest tam kilka koszmarków, ale również kilka znakomitych, dojrzałych utworów. Ale ja nie o nich dziś. Ja o deluxe’owym Me & My Girls. Szalony, inny, dynamiczny, seksowny. Podoba mi się, przecież nie zawsze musimy słuchać wielkich ballad i cudownych produkcji. A to jest fajne, takie zabawne, mocne i w ogóle. Po prostu ENJOY.

Kilka tygodni temu pytałem Martę Mrowiec jaki to gatunek prezentuje Chonabibe. Ona powiedziała, że mi się nie spodoba. Niedawno z nudów włączyłem. Kłamała. Spodobało mi się. Szczególnie uwiódł mnie ten utwór, jak również Nie tylko raz czy Ł. Polecam zapoznać się z całym albumem!