Two Door Cinema Club – False Alarm (2019), recenzja Karoliny Babik

Irlandczycy znowu w grze! Two Door Cinema Club powrócili po 3 latach z nowym albumem, który idealnie wpisuje się w wakacyjny czas. Panowie ponownie eksperymentują, ponownie serwują pokaźną dawkę dobrej elektroniki i świetnego wokalu. Czy False Alarm będzie jedną z płyt tegorocznego okresu letniego? Sprawdźmy!

Two Door Cinema Club podbiło muzyczny świat w 2010 roku za sprawą albumu Tourist History, na którym znalazły się między innymi hity What You Know i I Can Talk. False Alarm to czwarta płyta grupy, w moim odczuciu utrzymującej świetny muzyczny poziom od lat.

Najnowsze wydawnictwo Irlandczyków rozpoczyna Once. To piosenka, którą zdecydowanie widzę w roli kompozycji otwierającej koncerty grupy. Nie jest za spokojnie, ani za energicznie. Pojawiają się przyciągające uwagę syntezatory, a wokal Alexa jest, jak zawsze zresztą, niesamowicie wciągający już od pierwszych wyśpiewanych linijek tektu. Przy Talk nogi zaczynają rwać się do tańca/skakania – jak kto woli. Energii powinno więc ubywać, ale wręcz przeciwnie, zdaje się, że wręcz jej nam, słuchaczom, przybywa!

Kolejna kompozycja – Satisfaction Guaranteed – zdecydowanie, jak w tytule, gwarantuje satysfakcję! To jedna z najlepszych pozycji na albumie, momentami czerpiąca świetne funkowe dźwięki z lat 80-tych, wzbogacona również o ciekawy, refleksyjny tekst. „Try this, that missed, don’t cry / More stuff til; nothing is enough and I want to try”. Nie za bardzo rozumiecie przesłanie? Już ruszam z wyjaśnieniem. A właściwie Alex, bo to on wyjaśnił kontekst słów tego numeru na jednym z występów zespołu. „The main thing that most companies and organisations are selling nowadays is happiness. It’s joy, contentment, as if that should be your natural state. Everything, whether it’s a phone or a sandwich or a car is guaranteeing to make your life better”. Przyznajcie, trudno (niestety) się z nim nie zgodzić.

Z rytmem wybijanym przez perkusję wkraczamy w kawałek So Many People. Pojawia się tu nieco więcej przestrzeni dla gitar, niezmiennie jednak króluje elektronika z syntezatorami na czele. Think za to przynosi spokój, za sprawą czego możemy nie tylko pobujać się delikatnie w rytmie muzyki, ale też bardziej skupić na tekście piosenki. „Oh, don’t you ever think? / Don’t you ever think?” – chyba każdy z nas, co jakiś czas, zadaje tego typu pytanie komuś wprost, czy też skrycie w swojej głowie.

Nice To See You to kolejna dobra pozycja. Wiodący motyw basu, towarzyszący nam od intra, stanowi podstawę numeru. Refren wciąga momentalnie, a rap, za który odpowiada Open Mike Eagle, jest niemałym zaskoczeniem dla słuchacza. Zapewne nie dla każdego pozytywnym. Ja w tej kwestii pozostaję neutralna. Kawałek trwa 6 minut, jednak jego długości zdecydowanie nie odczułam (co traktuję za plus).

Minus następnego kawałka o tytule Break? Trwa on tylko 2 minuty. Subtelny wokal Alexa całkowicie mnie tu pochłonął. Ok, może poza momentem, w którym królowały gitary i to one przyciągnęły moją uwagę. Dalej jest jeszcze lepiej! Dirty Air to perełka od pierwszej do ostatniej sekundy. Kawałek przepełniony jest znakomitą energią, serwowaną słuchaczom przez najlepsze partie instrumentalne jakie słyszmy na albumie oraz… wokal Alexa. Niski, wręcz nie do rozpoznania po pierwszych wersach. Niesamowity talent!

Satellite utrzymuje nas w rozrywkowym, tanecznym klimacie. Głos Irlandczyka nadal powala, a syntezatory momentalnie przenoszą nas w czasie do lat 80-tych.

Album kończy nieco wolniejszy, przynoszący wytchnienie kawałek Already Gone. Kiedy słuchałam płyty po raz pierwszy myślałam, że muzycy podjęli się współpracy ze znakomitym Panem o pseudonimie BØRNS . Oczywiście myliłam się, bo jedynym wokalistą śpiewającym w utworze jest Alex. Powtórzę się, ale ten facet jest naprawdę rewelacyjny!

Cóż mogę powiedzieć. False Alarm to płyta, którą zdecydowanie warto umieścić na swoich wakacyjnych playlistach. Świetne syntezatory, masa pozytywnej energii i ten wokal… Czegóż chcieć więcej? Słuchajcie i bawcie się!