Throwback Review: Little Mix – DNA (2012), recenzja Zuzanny Rubaszewskiej

5 lat temu, po zwycięstwie w brytyjskiej wersji programu X Factor, utworzony na jego planie zespół – Little Mix wydał swój debiutancki album. Od tego momentu minęło sporo czasu, dziewczyny niezwykle rozwinęły się pod względem muzycznym i stały jednym z najpopularniejszych obecnie girlsbandów. Cofnijmy się jednak do czasów, kiedy świeżo po wygranej uraczyły nas swoim pierwszym albumem – DNA. Jak wypada on w porównaniu do późniejszej twórczości dziewcząt i czy słuchając go po 5 latach od wydania można powiedzieć, że był to dobry start?

Little Mix poznałam właśnie przez ich debiutancki krążek, który wypatrzyłam w sklepie świeżo po premierze. Coś co od razu zauważyłam podczas słuchania to niezwykła lekkość kompozycji i wspaniale komponujące się, mocne głosy dziewczyn. Sama płyta to istna mieszanka elektronicznych, popowych utworów i spokojnych ballad.

DNA rozpoczyna się od żywego Wings – pierwszego singla z płyty. Dynamiczna, skoczna piosenka z motywującym tekstem jest fajnym początkiem. Muszę jednak przyznać, że o wiele bardziej podoba mi się w wersji, którą dziewczyny zaśpiewały m.in. na koncercie One Love Manchester. Wolniejszy początek nadaje utworowi większej głębi.

Następnie dostajemy tytułowe DNA i Change Your Life – dwa kolejne single. Zestawiłam je razem nie dlatego, że występują po sobie, ale ponieważ początkowo pierwszy był zdecydowanie moim faworytem, jednym z ulubionych – fajną, mroczną kompozycją. Jednak w miarę kolejnych odsłuchów dostrzegłam lekkość i urok Change Your Life, utwór ogromnie dużo zyskuje podczas słuchania wersji na żywo. Oba kawałki, choć proste i schematyczne, dalej znajdują się w gronie lepszych na tym albumie.

Mocnym punktem płyty są ballady, zresztą jest to pewna prawidłowość dotycząca twórczości Little Mix – niezależnie od krążka, ballady zawsze będą dobre, bo w nich szczególnie można usłyszeć mocne głosy dziewczyn. Always Be Together, Turn Your Face, Pretend It’s Ok idealnie spełniają swoją rolę i myślę, że więcej nie trzeba o nich pisać. Nawet w porównaniu do późniejszych hitów zespołu takich jak Secret Love Song czy Little Me wypadają bardzo dobrze.

Słuchając ponownie albumu odkryłam kawałek, na który wcześniej, nie mam pojęcia jakim cudem, nie zwracałam uwagi. Case Closed ujął mnie melodią, tekstem i swoim urokiem. Mogę więc rozszerzyć moja listę ulubionych piosenek Little Mix o kolejną, już względnie starą pozycję.

Do utworów, które tak jak w 2012 roku tak i teraz mi nie podchodzą, należą Stereo Soldier i Red Planet. Trudno mi powiedzieć czym jest to spowodowane, może irytującą mnie melodią, może słyszalnym w nich chaosie. Są to jednak jedyne kawałki na albumie, które mogę zdecydowanie uznać za nieudane.

Płytę w wersji podstawowej zamyka Madhouse, a w deluxe DNA (Unplugged). Oba utwory są bardzo tajemnicze i mroczne. O ile pierwszy jest pełen elektronicznych dźwięków, co fajnie się komponuje, o tyle drugi znacznie więcej zyskuje ich pozbawiony, w tzw. ‘wersji bez prądu’, co sprawia, że wydaje mi się troszkę lepszym domknięciem całego krążka.

Debiutancki album Little Mix nie jest wydawnictwem idealnym czy przełomowym, często korzysta z prostych rozwiązań. Mimo to spotkał się z ciepłym/pozytywnym przyjęciem przez światowych krytyków, a patrząc na późniejszą twórczość dziewczyn, to jak ich muzyka ewoluowała i rozwinęła się, można stwierdzić, że był dobrym początkiem. Przedstawił nam Little Mix, pokazał ich możliwości głosowe oraz zachęcił do sięgania po kolejne płyty zespołu, które są, trzeba to przyznać, zdecydowanie lepsze. Nie zmienia to faktu, że wciąż z przyjemnością wracam do DNA – albumu, który pozwolił mi odkryć zespół o ogromnym potencjale, wykorzystanym w 100% na następnych płytach.