The Raconteurs – Help Us Stranger (2019), recenzja Izabeli Zadury

Jack White powraca, znowu. Człowiek wielu projektów muzycznych – poza swoją karierą solową kojarzony z The White Stripes, The Dead Weather czy właśnie The Raconteurs, który to zespół założył z Brendanem Bensonem w 2005 roku – prezentuje światu swoje kolejne dziecko. Help Us Stranger to trzeci album The Raconteurs, wydany po jedenastoletniej przerwie.

Być może The Raconteurs nigdy nie zdobyli aż takiej popularności jak The White Stripes czy solowe utwory Jacka White’a. Nie oznacza to jednak, że twórczość tego zespołu należy ignorować lub uważać za mniej znaczącą w dorobku artystów. Podczas ostatniej edycji Orange Warsaw Festival, wrzuceni pomiędzy młodziutkiego wokalistę pop Troye’a Sivana a jedną z ikon amerykańskiego popu Miley Cyrus, The Raconteurs dali świetny, rockowy koncert, bez popisów i fajerwerków, w trakcie którego liczyła się tylko i wyłącznie muzyka. Takie klasyczne, przychodzące z wiekiem i doświadczeniem podejście do rocka zdecydowanie słychać na najnowszym albumie muzyków, Help Us Stranger.

Otwierający album utwór Bored and Razed ma klasyczne brzmienie przynoszące na myśl Consolers of the Lonely, z głównymi, wznoszącymi się gitarowych riffami i rytmiczne zaśpiewanymi zwrotkami. Help Me Stranger sprytnie posługuje się tak świetnie dopracowanymi przez grupę brzmieniami bluesowymi, zwłaszcza w intro. Z kolei Only Child to wokalny popis Brendana, który śpiewa dużo subtelniej od Jacka, co dobrze wypada zwłaszcza w spokojniejszych i bardziej nostalgicznych utworach. Takim zdecydowanie jest Only Child, również w warstwie lirycznej.

Only child, the prodigal son
Has come back home again to get his laundry done
And I thought about leaving here once or twice
Leaving it all behind and never think twice

Don’t Bother Me to tymczasem dawka zupełnie innej energii – ze zniekształconymi riffami gitarowymi w tle oraz Jackiem White’m wyrzucającym komuś w złości, między innymi, the lack of your empathy, your „Who, me?” fake apologies, your squatting at my place, your grinning in my face, you fake punk jacket liar. Rytm piosenki zmienia się kilkakrotnie, nie dając słuchaczowi chwili wytchnienia. To przychodzi dopiero wraz z gospelowym wstępem i fortepianem witającymi nas w świetnym, wpadającym w ucho Shine The Light On Me.

Somedays (I Don’t Feel Like Trying) to prawdziwy hymn apatii i prokrastynacji. Utwór jest leniwy nawet w swoim brzmieniu. Some days I just feel like crying, and some days I don’t feel like trying, lamentuje podmiot liryczny. Na perkusji prawdziwy popis daje tutaj Patrick Keeler. Ciekawostką jest umieszczenie na albumie Hey Gyp (Dig The Slowness), coveru utworu autorstwa Donovana z 1965 roku, a dodatkowo wykorzystanie go jako jednego z singli promujących płytę. Trzeba jednak przyznać, że bluesowy vibe z harmonijką w tle dobrze wpasowuje się w stylistykę The Raconteurs, a na Help Us Stranger służy jako ciekawy przerywnik.

Przebojowe Sunday Driver to również jeden z singli, moim zdaniem najbardziej chwytliwy i najlepiej skonstruowany utwór na Help Us Stranger. Powtarzalny beat sprawia, że niesamowity riff z drugiej minuty utworu po prostu błyszczy, ciesząc ucho. Równie znakomite jest również Now That You’re Gone, w którym podmiot liryczny próbuje sam siebie przekonać, że wcale nie tęskni za swoją (byłą) drugą połówką. To jedna z takich piosenek, po których pierwszym przesłuchaniu mamy wrażenie, że znamy je od zawsze.

Końcówka albumu to proste, rockowe Live a Lie – znakomite i nie potrzebujące żadnych ozdobników; lekko histeryczne What’s Yours Is Mine przywodzące na myśl wczesną twórczość The White Stripes, a także wolniejsze, balladowe Thoughts and Prayers.

Jeśli nie do końca trafia do Was pełna eksperymentów solowa muzyka Jacka White’a czy nieco mroczne The Dead Weather, The Raconteurs powinni być najłatwiejsi do strawienia. Spokój i stabilność bijące z głosu Bensona znakomicie równoważą nutkę szaleństwa i histerii, które charakteryzują White’a. Czas przy dwunastu utworach umieszczonych na Help Us Stranger mija szybko i przyjemnie, a raczyć możemy się całą gamą znakomicie zagranego, prostego rocka w dobrym smaku.