Metronomy – Metronomy Forever (2019), recenzja Wojtka Chabera

Metronomy Forever to kawał solidnej muzyki z zadziwiającymi połączeniami stylów, które stały się znakiem rozpoznawczym Josepha Mounta i spółki.

Od kiedy pierwszy raz zetknąłem się z Metronomy, uważałem, że zespół stawia sobie jeden wyraźny cel – zadowolenie słuchacza. Tworzą idealną muzykę na poprawę nastroju. Dzięki nim, nawet najgorszy dzień nie może być taki zły. Specyficzna mieszanka muzyki elektronicznej, indie rocka, a nawet funku i disco składają się na przyjemne dla ucha melodie, od których bije ciepło i pozytywne fluidy. Metronomy Forever jest utrzymaniem tej tendencji i w tym sensie nie ma żadnego zaskoczenia.

Spośród siedemnastu utworów na szczególną uwagę zasługuje Whitsand Boy ze swoim funkowym basem, syntezatorowe Salted Caramel Ice Cream i utrzymane w klimacie electro Sex Emoji. Cała płyta jest bardzo różnorodna i jak zwykle w przypadku Metronomy mamy do czynienia ze specyficzną mieszanka muzyki elektronicznej, indie, funku i dream popu.

Album jest dosyć długi, ale dobrze dawkuje się w nim radość i zadowolenie z melancholią i uspokajającym, niemalże kojącym tonem. Piosenki zdają się być ułożone specjalnie tak, by nie skupiać się na poszczególnych kawałkach, a na całości, która doskonale ze sobą współgra. Mówił też o tym Joseph Mount, lider Metronomy, który przyznał, że album powstał z inspiracji nieustannego słuchania stacji radiowych, grających piosenki w różnych stylach. Dzięki umiejętnemu zabiegowi z umieszczeniem instrumentalnych kawałków, mamy do czynienia z płynnymi przejściami między utworami granymi w stylu disco i funk do klubowej elektroniki i dream popu.

I taki ten album jest – to fascynujący kolaż różnych stylów bez wyraźnego początku i końca, bez momentów wyraźnie słabszych i lepszych, za to z dużym smakiem i wyczuciem.