Mark Ronson – Late Night Feelings (2019), recenzja Sebastiana Torbicza

21 czerwca na sklepowe półki, trafił piąty studyjny album tego producenta. Laureat wielu nagród muzycznych, m.in. Grammy, czy Oskara – Mark Ronson, stworzył krążek, na którym zaprosił do współpracy wiele znanych nazwisk. Swoją obecność zaznaczyły na nim takie gwiazdy muzyki jak Camila Cabello, Miley Cyrus, Lykke Li, Alicia Keys i wielu innych.

Jak sam producent mówi o swoim albumie, w jego przekonaniu jest to jego najlepsza płyta w dorobku. Nad którą także poświęcił wiele czasu i bardzo ciężko nad nią pracował. Ze względu na różnorodny skład artystów znajdziemy na nim mieszankę muzyczną. Promowały go 3 główne utwory. Pierwszym z singli było Nothing Breaks Like A Heart z Miley Cyrus. Utwór ten, szturmem wdarł się na szczyty list przebojów, a także zrobił furorę w serwisach streamingowych, a także w serwisie YouTube majac już ponad 100 milionów wyświetleń.. Hipnotyzująca linia melodyczna gitary. Do tego wokal Miley. Idealne połączenie.

Kolejnym z singli było w zasadzie otwierające album, tytułowe Late Night Feelings z udziałem Lykke Li. Powstał do niego ciekawy teledysk, nagrany w stylu lat 70tych. Lekka kompozycja, z prostym refrenem. Brzmieniowo również komponuje się w nieco dawniejsze brzmienia z połączeniem elektroniki. Nie był to jedyny utwór z Lykke Li na albumie. Nagrała ona również utwór 2 AM. Znajdujący się na końcu krążka. Kompozycja dość ponura, ale mająca w sobie coś hipnotyzującego. Zresztą taki był też zamysł Ronsona, by stworzyć trochę tak zwanych sad bangerów. Ten utwór akurat do nich nie należy, ale wpisuje się w ponury klimat.

Ostatnim z większych singli, był wydany niedawno utwór z Camilą Cabello, czyli Find U Again. Będące właśnie wcześniej wspomnianym sad bangerem. Dobra, popowe brzmienie z dawką elektroniki. Utwór prosty, ale urzekający słuchacza. Środkowa część płyty została zdominowana przez jednego artystę, jest nią YEBBA. Wokalistka śpiewająca w gatunku gospel i nu jazzu. Już pierwszy utwór z nią zaskakuje brzmieniem. w Knock Knock Knock, pojawia się bardzo ciekawa i dość trudna linia basu, do tego niestandardowe brzmienie perkusji i zabawy wokalne YEBBY. Po nim pojawia się już nieco dłuższe od poprzedniego Don’t Leave Me Lonely. Bez żadnych fajerwerków, i niestandardowych brzmień. Tę częsć zamyka 2 minutowe When U Went Away.

Do utworu Truth, chórki w refrenach zaśpiewała sama Alicia Keys. Co pokazuje jak szanowanym producentem jest Ronson, zapraszając chociażby na krótki udział w utworach, tak znanych artystów. Oprócz wspomnianych wcześniej artystów, pojawiają się kompozycje mniej wyraziste, z udziałem mniej znanych osób. W True Blue zaśpiewała Angel Olson, Diana Gordon w Why Hide oraz na zakończenie Ilsey z utworem Spinning.

Late Night Feelings, jest połączeniem muzyki z wielu gatunków za sprawą różnorodnego doboru artystów. Był to dość ryzykowny eksperyment, bo nie każdemu może podobać się taka mieszanka. W moim odczuciu niektóre utwory, nie do końca mnie przekonują. Zdecydowanie ponad wszystkie inne wybijają się single. Kolaboracje z Miley Cyrus, Lykke Li i Camilą Cabello. To są najmocniejsze punkty albumu. Inne już nieco mniej. Ronson tworząc album, starał się na nim zawrzeć nieco inne przesłanie niż na swoich poprzednich krążkach, tworząc takie hity jak Uptown Funk z Bruno Marsem. Założeniem miało być wcześniej już wspomniane stworzenie sad bangerów. Kompozycji, mających emocjonalny rezonans na słuchacza. Idąc tym tropem, można się z tym zgodzić.