Margaret – Maggie Vision (2021), recenzja Pawła Markiewicza

„Maggie, Maggie nie wiem czy jest target ready, ale nie próbuj Margaret zmienić”. Margaret nie zostawia po sobie śladu. Z rozmachem wyrwała komercyjne korzenie i porzucając je daleko z tyłu równolegle zakorzeniła się w miejskich brzmieniach. Dziś artystka otwarcie mówi o celebryckiej rzeczywistości, kobiecej sile w przemyśle pełnym męskich gęb oraz komforcie psychicznym. Przepełniona współczesnymi dźwiękami manifestuje swoją niezależność.

Aspekt feministyczny zdaje się być pierwszym punktem zapalnym, który mierzwi artystkę. I kiedy Margaret wkracza z buta w przepełnione, szowinistyczne środowisko zdaje się, że najlepszą obroną jest atak. Podkreślając, że „kobieca nie znaczy uległa” i „nikt nie ma mnie w szachu, mam pełen control” dokonuje woltę tworzy nowe standardy i owija mężczyzn wokół palca. Nie ma problemu z wyrzucaniem przekleństw, ale te przekleństwa są pełne gracji i kobiecości – kobiecości w pełnym znaczeniu tego słowa.

Świadoma swojego stanu psychicznego otwarcie mówi o problemach, a przekaz w porównaniu do poprzednich materiałów – jest przejrzysty. W dość agresywny sposób odnosi się do swojej przeszłości, ale z pełną świadomością mówi, że: „Ataki paniki i bezdech, stroje czarne, nastroje niebieskie, podobno oby przed siebie”. Maggie Vision to katharsis dla artystki. To miejsce, w którym Margaret zamyka demony przeszłości, negatywne emocje. To także punkt, w którym wokalistka rozpoczyna nowy etap. Zmiana otoczenia wpłynęła pozytywnie na stan psychiczny artystki: „A niech się niesie, że się cieszę, że już się nie spieszę – mieszkam w lesie”, co przełożyło się na jakość zebranego materiału.

Dziś nie czuć presji, sztucznej otoczki i wymuszonych frazesów. Artystka wychodzi na przeciw komercyjnym standardom, które towarzyszyły jej na początkach kariery. Otwarcie krytykuje konsumpcjonizm, zakłamany przekaz i wypełniony po brzegi blichtr na czerwonych dywanach „Uciekam poza schemat, kierunek zmieniam styl. Zostawiam w tyle cały syf – elo. Możliwości masz cały ocean, Twój świat może nie mieć granic – o tym decydujesz Ty”. Zrywa pozłacaną zasłonę i pokazuje obrzydliwy świat show-biznesu. „Błagam Cię, wciągałam te kreski, ubrana w najdroższe kiecki. W Opolu, Sopocie wierz mi, że byłam jedną z nich”.

Margaret dołącza do nurtu „pussy power”, równolegle stając się symbolem heroicznej walki o siebie i swoje prawa. Paradoksalnie, problemu nie upatruje jedynie w mężczyznach, ale również w koleżankach z branży: „Na mieście zły PR, laska lasce robi wiral. Czemu jej nogi podcinasz? Kiedy opada kurtyna. Na mieście zły PR, ale podbija gdy ma deal’a. Do złej gry dobra mina – lepiej laska bądź prawdziwa”. Próbując scalić feministyczne środowisko, łamie stereotypy i podkreśla jak ważną rolę odgrywa siostrzeństwo, i pokazuje jego siłę w Sold Out i Antipop.

Buntowniczy charakter ze słów przeniesiono na dźwięki, za które w znacznej większości odpowiada KaCeZet. Margaret nie daje się ponownie zaszufladkować w jednym gatunku i pomimo, że płyta oscyluje w klimatach urban popu i słychać wyraźne inspirację kulturą hip-hopu, tak artystka wraz z kompozytorem i producentem nie ogranicza się i garściami czerpie chociażby z r&b. Miksuje to na własnych zasadach. Tworzy coś oryginalnego i wyjątkowego.

Kierunek, który obrałam, wynika głównie z faktu, że sama zaczęłam słuchać rapu. Hiphop stał się dużo obszerniejszym gatunkiem, niż był jeszcze kilka lat temu. Jest dużo bardziej melodyjny, w tym sensie również stał się bardziej popowy. Ale ten język uliczny, wprost, bez owijania w bawełnę – to zabieg świadomy. Nie chciałam tej historii ubierać w piękne metafory czy porównania, potrzebowałam to powiedzieć wprost i bez uników. – Margaret dla noizz.pl

W świadomości słuchaczy Margaret debiutuje po raz drugi. Bez żadnych skrupułów odcina się od przeszłości, leczy duszę oraz umysł. Dziś walczy z szeroko rozumianymi stereotypami, pokazuje jak ważny jest feminizm i jak bardzo zniszczony jest przemysł muzyczny. Dziś, bez owijania w bawełnę, z prostym przekazem obnaża realia show-biznesu i nawija o tym co ją boli. Artystka zmywa brokat, zwija czerwony dywan i ucieka przed ściankami. Zamknięta w lesie odnajduje drogę do uleczenia duszy. Maggie Vision to dopiero początek, a Margaret nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.