Włochy czekają na kolejną wygraną w Eurowizji już ponad 30 lat. Czy Måneskin mogą przynieść swojemu państwu trzecie zwycięstwo w historii? Przekonamy się już wkrótce. Poznajcie historię bijącego rekordy popularności we Włoszech zespołu i jego eurowizyjną piosenkę Zitti e Buoni.
POZNAJ ARTYSTĘ I UTWÓR
Måneskin to obecnie jeden z najpopularniejszych zespołów we Włoszech. Tworzą go wokalista Damiano David, basistka Victoria De Angelis, gitarzysta Thomas Raggi i perkusista Ethan Torchio, którzy poznali się w jednym z rzymskich liceów. Zafascynowani podobną muzyką, czyli wybuchową mieszanką rocka, alternatywy, funku, rapu i popu, stworzyli w 2016 roku własną grupę.
Zespół zawdzięcza intrygującą nazwę swojej członkini, Victorii. Basistka urodziła się w Danii i właśnie z języka duńskiego pochodzi słowo „måneskin”, które po polsku oznacza „światło księżyca”.
Ich kariera rozpoczęła się od zwycięstwa w lokalnym konkursie młodych talentów PULSE Contest, który zachęcił Måneskin do pisania i komponowania własnych utworów. Doświadczenie z występami na żywo i obecnością publiczności muzycy zdobywali na ulicach Rzymu, gdzie grali dla tysięcy przechodniów.
W 2017 roku nastąpił wielki przełom. Måneskin zgłosili się do jedenastej edycji włoskiego „X Factor”, gdzie zaśpiewali na castingu utwór Chosen, który niedługo później stał się ich pierwszym oficjalnym singlem. Choć zespół ostatecznie nie wygrał całego programu (zajął 2. miejsce), zachwycił włoskich widzów swoją charyzmą, rockowym pazurem i pewnością siebie na scenie. Pod ogromnym wrażeniem talentu rzymskiego bandu byli także jurorzy programu, w tym raper Fedez. Co ciekawe, to właśnie m.in. z nim Måneskin rywalizowali o zwycięstwo w Sanremo 2021.
Tuż po programie grupa wydała swoją pierwszą EP-kę, która pokryła się platyną, a promujący ją utwór Chosen dotarł do 2. miejsca włoskiej listy przebojów. To był jednak dopiero początek sukcesów. Kolejny singiel Morirò da re także podbił serca słuchaczy, a opublikowana we wrześniu 2018 roku piosenka Torna a Casa stała się absolutnym hitem, zdobywając szczyt oficjalnego zestawienia FIMI, bijąc rekordy popularności w sieci (obecnie ponad 108 milionów odsłon teledysku w serwisie YouTube) i pokrywając się pięciokrotną platyną. Do dziś jest to zdecydowanie największy przebój w repertuarze Måneskin.
Pod koniec 2018 roku zespół zaprezentował debiutancki album Il ballo della vita. Płyta odniosła oczekiwany komercyjny sukces, a grupa zaczęła występować w całym kraju, wyprzedając ponad 140 tysięcy biletów. Pojawiły się także pierwsze koncerty za granicą – Måneskin zagrali m.in. w Londynie, Paryżu, Barcelonie czy Monachium.
Z roku na rok zespół cieszy się coraz większą popularnością we Włoszech, a potwierdzeniem tego jest sukces wydanej w marcu płyty Teatro d’ira: Vol. 1 i triumf na tegorocznym Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. Måneskin wygrali imprezę z mocno rockowym utworem Zitti e Buoni i wystąpią na Eurowizji 2021, na której mogą sporo namieszać. Przypomnijmy, że Włochy nie muszą kwalifikować się do finału. Zdaniem bukmacherów państwo będzie walczyć w tym roku o zwycięstwo.
POZNAJ KRAJ
Włochy były jednym z siedmiu państw, które wystąpiły w pierwszej edycji Konkursu Piosenki Eurowizji w 1956 roku. Do tej pory Italia wygrała imprezę dwukrotnie – w 1964 roku triumfowała Gigliola Cinquetti, a w 1990 roku Toto Cutugno.
Co ciekawe, to jednak nie zwycięskie utwory Włoch są tymi najsłynniejszymi. Jedną z najpopularniejszych piosenek w całej historii Eurowizji jest legendarne Nel blu, dipinto di blu (słynne Volare) Domenico Modugno, które w konkursie w 1958 roku zajęło „tylko” 3. miejsce. Co ciekawe, to pierwszy utwór w dziejach nagrodzony Grammy w kategoriach „nagranie roku” i „piosenka roku”.
Włochy kilkukrotnie wycofywały się z Eurowizji, tłumacząc to małym zainteresowaniem konkursu wśród widzów. W 1997 roku kraj wystąpił po raz ostatni w XX wieku i zniknął z muzycznej imprezy aż na trzynaście lat.
Wielki powrót Włoch nastąpił w 2011 roku – Raphael Gualazzi omal nie wygrał całej Eurowizji, przegrywając jedynie z Ell & Nikki z Azerbejdżanu. Od tamtej pory Italia radzi sobie zdecydowanie najlepiej spośród wszystkich państw tzw. „Wielkiej Piątki”. Włosi niemal co roku kończą konkurs w najlepszej dziesiątce, a nawet najlepszej trójce – o zwycięstwo otarli się Il Volo (3. miejsce w 2016 roku) i Mahmood (2. miejsce w 2019 roku).
Wszystko na to wskazuje, że Måneskin mogą być kolejnym włoskim reprezentantem, który zajmie wysokie miejsce w Konkursie Piosenki Eurowizji. A może nawet wygra?
| Rok | Artysta | Piosenka | Finał | Półfinał | ||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejsce | Punkty | Miejsce | Punkty | |||
| 1956 | Franca Raimondi | „Aprite le finestre” | N/K | brak rundy półfinałowej | ||
| Tonina Torrielli | „Amami se vuoi” | |||||
| 1957 | Nunzio Gallo | „Corde della mia chitarra” | 6 | 7 | ||
| 1958 | Domenico Modugno | „Nel blu dipinto di blu” | 3 | 13 | ||
| 1959 | Domenico Modugno | „Piove (Ciao, ciao bambina)” | 6 | 11 | ||
| 1960 | Renato Rascel | „Romantica” | 8 | 5 | ||
| 1961 | Betty Curtis | „Al di là” | 5 | 12 | ||
| 1962 | Claudio Villa | „Addio, addio” | 9 | 3 | ||
| 1963 | Emilio Pericoli | „Uno per tutte” | 3 | 37 | ||
| 1964 | Gigliola Cinquetti | „Non ho l’età” | 1 | 49 | ||
| 1965 | Bobby Solo | „Se piangi, se ridi” | 5 | 15 | ||
| 1966 | Domenico Modugno | „Dio, come ti amo” | 17 | 0 | ||
| 1967 | Claudio Villa | „Non andare più lontano” | 11 | 4 | ||
| 1968 | Sergio Endrigo | „Marianne” | 10 | 7 | ||
| 1969 | Iva Zanicchi | „Due grosse lacrime bianche” | 13 | 5 | ||
| 1970 | Gianni Morandi | „Occhi di ragazza” | 8 | 5 | ||
| 1971 | Massimo Ranieri | „L’amore è un attimo” | 5 | 91 | ||
| 1972 | Nicola Di Bari | „I giorni dell’arcobaleno” | 6 | 92 | ||
| 1973 | Massimo Ranieri | „Chi sarà con te” | 13 | 74 | ||
| 1974 | Gigliola Cinquetti | „Sì” | 2 | 18 | ||
| 1975 | Wess i Dori Ghezzi | „Era” | 3 | 115 | ||
| 1976 | Al Bano & Romina Power | „We’ll Live It All Again” | 7 | 69 | ||
| 1977 | Mia Martini | „Libera” | 13 | 33 | ||
| 1978 | Ricchi e Poveri | „Questo amore” | 12 | 53 | ||
| 1979 | Matia Bazar | „Raggio di luna” | 15 | 27 | ||
| 1980 | Alan Sorrenti | „Non so che darei” | 6 | 87 | ||
| brak reprezentanta w latach 1981 – 1982 | ||||||
| 1983 | Riccardo Fogli | „Per Lucia” | 11 | 41 | ||
| 1984 | Alice & Battiato | „I treni di Tozeur” | 5 | 70 | ||
| 1985 | Al Bano & Romina Power | „Magic Oh Magic” | 7 | 78 | ||
| 1986 | brak reprezentanta | |||||
| 1987 | Umberto Tozzi & Raf | „Gente di mare” | 3 | 103 | ||
| 1988 | Luca Barbarossa | „Vivo (Ti scrivo)” | 12 | 52 | ||
| 1989 | Anna Oxa & Fausto Leali | „Avrei voluto” | 9 | 56 | ||
| 1990 | Toto Cutugno | „Insieme: 1992” | 1 | 149 | ||
| 1991 | Peppino di Capri | „Comme è ddoce ’o mare” | 7 | 89 | ||
| 1992 | Mia Martini | „Rapsodia” | 4 | 111 | ||
| 1993 | Enrico Ruggeri | „Sole d’Europa” | 12 | 45 | Kvalifikacija za Millstreet | |
| brak reprezentanta w latach 1994 – 1996 | brak rundy półfinałowej | |||||
| 1997 | Jalisse | „Fiumi di parole” | 4 | 114 | ||
| brak reprezentanta w latach 1998 – 2010 | ||||||
| 2011 | Raphael Gualazzi | „Madness of Love” | 2 | 189 | Wielka Piątka | |
| 2012 | Nina Zilli | „L’amore è femmina” | 9 | 101 | ||
| 2013 | Marco Mengoni | „L’essenziale” | 7 | 126 | ||
| 2014 | Emma | „La mia città” | 21 | 33 | ||
| 2015 | Il Volo | „Grande amore” | 3 | 292 | ||
| 2016 | Francesca Michielin | „No Degree of Separation” | 16 | 124 | ||
| 2017 | Francesco Gabbani | „Occidentali’s Karma” | 6 | 334 | ||
| 2018 | Ermal Meta & Fabrizio Moro | „Non mi avete fatto niente” | 5 | 308 | ||
| 2019 | Mahmood | „Soldi” | 2 | 472 | ||
| 2020 | Diodato | „Fai Rumore” | Konkurs Odwołany | |||
| 2021 | Måneskin | „Zitti e buoni” | ? | ? | ||