Eurowizja 2019 – relacja LIVE z wielkiego finału!

Tegoroczny finał otwiera Malta, a w jej barwach Michela Pice z piosenką Chameleon. Malta jeszcze nigdy nie wygrała, ale zajęła raz miejsce drugie, raz trzecie. W obu przypadkach ten wysoki wynik dla Malty przyniosła Chiara.

Albania startuje z pechowego drugiego miejsca, jednak dla tego kraju sam awans jest już sukcesem. Ich najwyższa lokata to miejsce 5 – pamiętne Suus w 2012 roku.

Rok temu Mikolas Josef ustanowił najlepszy wynik w historii udziału Czech w Eurowizji. Jego następcami zostali członkowie zespołu Lake Malawi, których eurowizyjny utwór współtworzony został przez Polaka.

Inspiracją do nazwy grupy, która nawiązuje do afrykańskiego jeziora była piosenka Calgary z dyskografii zespołu Bon Iver.

W zeszłym roku reprezentant Niemiec przełamał złą passę swojego kraju i zajął miejsce w czołowej dziesiątce finału. O podobny rezultat za niecały miesiąc powalczy duet S!sters, czyli dwie wokalistki, których nie łączą żadne więzy krwi.

Carlotta i Laurita zaczęły współpracować dzięki tegorocznym, niemieckim preselekcjom. Chociaż nie łączą ich więzy krwi nazwały swój duet S!ster, a ich pierwszy wspólny utwór nosi tytuł… Sister. Jak mówią same wokalistki kompozycja ma charakter metaforyczny, a wszystkie kobiety powinny traktować się jak tytułowe siostry.

Sergey po raz pierwszy pojawił się na Eurowizji w 2016 roku. Podczas konkursu organizowanego w Sztokholmie wokalista reprezentował Rosję z utworem You Are The Only One, któremu towarzyszył rozbudowany występ. Wokalista wówczas wygrał swój półfinał, a w finale wystąpił z 18. pozycji startowej. Sergey ostatecznie zajął trzecie miejsce, na które złożyło się piąte miejsce u jury oraz wygrany televoting, w którym Lazarev 361 punktów.

W 2019 roku Sergey przyjął od rosyjskiego nadawcy publicznego zaproszenie do ponownego udziału w Eurowizji. Tym razem wokalista na scenie zaprezentuje balladę Scream, przy której nagrywaniu wokaliście towarzyszyła Rosyjska Orkiestra Symfoniczna. 

Leonora Colmor Jepsen urodziła się 3 października 1998 roku w położonym na północy Danii Hellerup. Do jej najważniejszych osiągnięć należy udział w międzynarodowych zawodach takich jak ISU World Junior Championships oraz ISU JGP Riga Cup 2015. W 2016 roku wraz z bratem zdobyła złoty medal na mistrzostwach Danii.

Obecnie Leonora nie zajmuje się czynnie tym sportem, jednak udziela się jako choreografka i trenerka.

Dania na Eurowizji zadebiutowała w 1957 roku, podczas drugiej edycji konkursu, a do tej pory jej reprezentantów zabrakło jedynie trzykrotnie. Ma na swoim koncie trzy wygrane odniesione w latach 1963, 2000 oraz 2013.

Serhat, a właściwie Ahmet Serhat Hacıpaşalıoğlu przyszedł na świat w tureckim Stambule 24 października 1964 roku, co czyni go najstarszym uczestnikiem tegorocznego konkursu. 

Reprezentanci San Marino po raz pierwszy na eurowizyjnej scenie pojawiło się w 2008 roku.  Przed 2019 roku udało się awansować tylko w 2014, zatem Serhat jest drugim muzykiem w barwach San Marino w finale konkursu.

Od kilku lat Macedonia Północna, dla której będzie to pierwszy konkurs pod nową nazwą, ma wielkie problemy z awansem do finału. Ten stan rzeczy zmieniła powracająca do konkursu Tamara Todevska.

Pierwsze podejście Tamary do Eurowizji nastąpiło w 2007 roku, kiedy to w macedońskich preselekcjach z utworem Kazi Koj Si Ti zajęła drugie miejsce. Rok później Todevska wygrała Skopje Fest 2008, dzięki czemu uzyskała możliwość reprezentowania swojego kraju podczas Eurowizji w Belgradzie.

John Lundvik urodził się 27 stycznia 1983 roku w Londynie. Jako niemowlę został adoptowany przez rodzinę szwedzkich emigrantów, a wieku sześciu lat wraz z rodziną przeprowadził się do szwedzkiego Växjö. 

Kompozycja Too Late For Love została skomponowana przez Anderza Wrethova,Andreasa Johanssona oraz samego Lundvika. Jednak nie jest to jedyna kompozycja w konkursowej stawce, za którą stoi tegoroczny reprezentant Szwecji. John bowiem jest także jednym z autorów Bigger Than Us. Wokalista początkowo miał wykonać ten utwór w Melodifestivalen, jednak ostatecznie piosenka została zgłoszona do preselekcji organizowanych przez BBC, a Tel Avivie wybrzmi w wykonaniu Michaela Rice’a, reprezentantka Wielkiej Brytanii. 

W obecnej dekadzie Szwecja nie tylko dwa razy wygrywała cały konkurs. Jej reprezentanci od 2011 roku (z wyjątkiem 2013 roku) zawsze kończyli rywalizację w Top 10. W zeszłym roku Benjamin Ingrosso zajął miejsce siódme, chociaż w rankingu jury uplasował się na drugim miejscu. Jednak w televotingu poszło mu znacznie gorzej, bowiem widzowie ocenili jego Dance You Off na zaledwie 21 punktów.

Zala Kralj & Gašper Šantl, czasami stylizowane na ZalaGasper to młody, słoweński duet, którego członkowie od najmłodszych lat rozwijali muzyczną pasję. Zala zaczynała swoją drogę od śpiewania coverów, a następnie własnych utworów. Gasper natomiast w młodym wieku zaczął grac na gitarze, a jako nastolatek przeprowadził się do Pragi, gdzie w Faust Records rozwijał swój producencki warsztat. Muzycy współpracę poprzez Instagrama. Gasper podczas swojej podróży po Europie natknął się na profil Zali i zaproponował jej wspólny projekt.

Słowenia na Eurowizji zadebiutowała w 1993 roku. Od czasu wprowadzenia półfinałów Słowenia na piętnaście okazji zaledwie pięć razy zakwalifikowała się do finału. Od 2004 roku najwyższe miejsce w nim zajęte to trzynasta lokata wywalczona przez Maję Keuc w 2011 roku. Zeszłoroczna reprezentantka Słowenii, Lea Sirk dość niespodziewanie uzyskała awans do finału, w którym ostatecznie zajęła 22. miejsce.

Tamta Goduadze urodziła się 10 stycznia 1981 w stolicy Gruzji, Tbilisi. Po rozwodzie Tamta wraz z córką przeprowadziła się do Grecji, gdzie mieszkała jej matka oraz brat. Przeprowadzka otworzyła wokalistce drzwi do kariery.

Na początku marca premierę miała konkursowa propozycja Cypru, czyli Replay.

Na Eurowizji Cypr po raz pierwszy pojawił się 1981 roku i już przy pierwszym starcie zajął 6 pozycję za sprawą utworu Monika.

Duncan Laurence, a właściwie Duncan de Moor urodził się 11 kwietnia 1994 roku w holenderskim Spijkenisse.

7 marca premierę miała konkursowa propozycja wokalisty – Arcade. Piosenka praktycznie od momentu publikacji stała się jednym z najmocniejszych faworytów do wygranej, plasując się na czołowych lokatach fanowskich rankingów oraz podbijając zakłady bukmacherskie, gdzie wciąż na szczycie znajduje się Arcade.

Holandia w Eurowizji startuje od pierwszej edycji, która odbyła się w 1956 roku. Już rok później kraj ten sięgnął po pierwszą eurowizyjną wygraną.

Katerine Duska urodziła się 6 listopada 1989 roku w położonym w Kanadzie Monteralu. Kiedy była nastolatką wraz z rodzicami przeniosła się do Grecji, gdzie mieszka do dzisiaj.

Za Better Love odpowiada sama wokalistka, którą w skomponowaniu utworu wspomogli David Sneddon oraz Leon of Athens.

Grecja po raz pierwszy na Eurowizji pojawiła się w 1974 roku, kiedy to po triumf sięgnęła kultowa ABBA. Największe sukcesy Grecji przypadły na pierwszą dekadę tego wieku. Wtedy reprezentanci Hellady trzykrotnie zajmowali trzecie miejsce, a w 2005 roku Helena Paparizou wygrała całą Eurowizję z utworem My Number One.

Kobi Marimi urodził się 8 października 1991 roku w Ramat Gan.

Po wygraniu Rising Star przez Kobiego zaczął się proces wyboru jego konkursowej piosenki. Ostatecznie wybrano kompozycję o wymownym tytule Home.

Izrael na Eurowizji zadebiutował w 1973 roku, a już pięć lat później sięgnął po pierwszą, konkursową wygraną. W 1979 rok również sięgnął po wygraną, a następnie… zrezygnował zarówno z organizowania konkursu, jak i uczestnictwa w nim.

Żadna Eurowizja nie mogła by się obyć bez dawki europopu. W tym roku to reprezentowana przez trio KEiiNO. Formacja KEiiNO powstała z inicjatywy Toma i jego męża Alexa Olssona. W drugiej połowie zeszłego roku do zespołu kolejno dołączył Fred, a następnie Alexandra. Nazwa zespołu pochodzi od miejscowości Kautokeino, z której pochodzi raper Buljo.

Norwegia na Eurowizji zadebiutowała się już w 1960 roku, podczas piątej edycji wydarzenia. Od czasów wprowadzenia półfinałów Norwegii w finale zabrakło zaledwie trzykrotnie (2007, 2011, 2016). Od 2004 roku reprezentanci kraju fiordów siedmiokrotnie zajmowali miejsce w Top 10, a w 2009 roku Alexander Rybak zapewnił Norwegii trzecie konkursowe zwycięstwo.

Michael Rice urodził się 25 października 1997 roku w Hartlepool. W tegorocznych, brytyjskich preselekcjach Michael wystartował z Bigger Than Us. Podczas You Decide 2019 Rice swój jurorski pojedynek z Holly Tandy wygrał stosunkiem 3:0, natomiast w drugiej rundzie zwyciężył w głosowaniu widzów.

Wielka Brytania na Eurowizji zadebiutowała w 1957 roku, podczas drugiej edycji konkursu, a jej przedstawiciela zabrakło od tego czasu zaledwie raz. Brytyjczycy trzykrotnie zajmowali trzecie miejsce, aż piętnaście razy zdobywali srebrny medal, a także pięciokrotnie wygrywali konkurs.

W skład zespołu Hatari wchodzą Klemens Nikulásson Hannigan, Matthías Tryggvi Haraldsson oraz Einar Hrafn Stefánsson, prywatnie syn ambasadora Islandii w Wielkiej Brytanii. Hatari zgłosili się do preselekcji Söngvakeppnin z napisanym przez członków zespołu utworem Hatrið Mun Sigra (pl. Nienawiść zwycięży). Trio pewnie awansowało do finału preselekcji, w którym wygrało oba etapy głosowania, pokonując byłych reprezentantów Islandii – Herę Björk oraz Friðrika Ómara.

Islandia jest w czołówce krajów, które najdłużej czekają na pierwszą, eurowizyjną wygraną. Ten skandynawski kraj zadebiutował w 1986 roku.

Ostatni raz, kiedy Islandia awansowała do finału był w 2014 roku, kiedy to zespół Pollapönk zajęła 15. miejsce. Od tego czasu żadnemu z reprezentantów tego kraju nie udało się zakwalifikować do finału, co dla wielu było szokiem szczególnie w 2016 roku, kiedy Greta Salóme zajęła 14. miejsce. Natomiast zeszłoroczny reprezentant Islandii, Ari Ólafsson zajął ostatnie miejsce w swoim półfinale, nie zdobywając przy tym żadnego punktu od widzów; wszystkie noty z jego punktowego dorobku stanowiły głosy jury.

Przez ostatnie dwa lata w estońskich propozycjach można było odnaleźć włoskie nawiązania. Tym razem ten bałtycki kraj szukał inspiracji w Skandynawski i do Izraela wyśle wokalistę pochodzącego ze Szwecji. Victor Fritz-Crone urodził się 31 stycznia 1992 roku w położonym na terenie Szwecji Österåker.

Oficjalny, eurowizyjny debiut Estonii przypadł na 1994 rok. Od czasu wprowadzenia półfinału (2004) Estonia po raz pierwszy do finału zakwalifikowała się w 2009 roku, kiedy to zespół Urban Symphony w Moskwie zajął 6. miejsce. Od tego czasu estońskim reprezentantom do Top 10 udało sie wejść trzykrotnie. Dokonali tego Ott Lepland (2012), Elina Born & Stig Rästa (2015) oraz ubiegłoroczna reprezentantka tego kraju, Elina Nechayeva. Operowa wokalista z włoskojęzycznym La Forza zajęła 8. miejsce.

Zena, a właściwie Zinaida Alexandrovna Kupriyanovich urodziła się w Mińsku 17 września 2002 roku, Białorusinka jest najmłodszą uczestniczką tegorocznej Eurowizji.

Wokalistka w tym roku wystartowała w białoruskich preselekcjach z utworem Like It. W tegorocznych, tamtejszych preselekcjach decydowało tylko jury, które przyznało Zenie 69 punktów na 70 możliwych.

Białoruś to jeden z nielicznych krajów, który od swojego debiutu (2004 rok) bierze udział nieprzerwanie w Eurowizji. W 2007 roku, za sprawą Dmitrya Kolduna i jego Work Your Magic Białoruś uplasowała się na miejscu szóstym, co stanowi najwyższe miejsce w historii naszych wschodnich sąsiadów.

Chingiz Mustafayev urodził się11 marca 1991 roku w Moskwie. Kiedy był dzieckiem wraz z rodziną przeprowadził się do położnego w Azerbejdżanie miasta Qazax, a w wieku trzynastu lat przeniósł się z mamą i bratem do Baku.

Azerbejdżan na Eurowizji zadebiutował w 2008 roku, a już podczas następnej edycji zajął trzecie miejsce za sprawą duetu Aysel & Arash. Także na swoje pierwszą wygraną ten zakaukaski kraj nie musiał długo czekać, bowiem po konkursowe Grand Prix w 2011 roku sięgnęli Ell & Nikki. 

Kraj ten od czterech lat kończył rywalizację poza Top 10, a Aisel w zeszłym roku, jako pierwsza reprezentantka Azerbejdżanu nie zakwalifikowała się do finału.

Bilal Hassani to z pewnością jeden z najbardziej wyróżniających się uczestników tegorocznej Eurowizji. Wokalista podczas finału konkursu wykona utwór skomponowany przez ubiegłorocznych reprezentantów Francji.

Francja to jeden z krajów z najdłuższą, eurowizyjną historią, bowiem zadebiutował już podczas pierwszej edycji konkursu, a od tego czasu w stawce zabrakło go zaledwie dwukrotnie. Było to w 1974 i 1982 roku. Na swoim koncie Francuzi mają pięć wygranych, cztery srebrne medale oraz siedem trzecich miejsc.

W latach 2012-2015 Francja na Eurowizji nie miała najlepszej passy – w tamtym okresie najwyższa lokata to dwudziesta druga zajęta przez Anggun w 2012 roku. Kryzys ten przełamał Amir, który w 2016 roku zajął miejsce w Top 10. Przez dwa kolejne lata Francja zajmowała podobne lokaty – 2017 roku Alma w finale była dwunasta, a w Lizbonie wspominani Madame Mounsier uplasowali się w tabeli jedno miejsce niżej.

Alessandro Mahmoud, posługujący się pseudonimem Mahmood urodził się 12 września 1992 roku w Mediolanie.

Soldi (pl. Pieniądze) nawiązuje do historii wokalisty – ojciec porzucił rodzinę Mahmooda, kiedy ten miał pięć lat, a kiedy ich sytuacja materialna się poprawiła próbował do niej wrócić.

Zwycięstwo Mahmooda w tegorocznym San Remo nie obyło się bez kontrowersji. Do ścisłego finału festiwalu zakwalifikowali się także Ultimo oraz Il Volo, reprezentanci Włoch podczas Eurowizji 2015. Mahmood w głosowaniu jury zdobył pierwsze miejsce (63.7%), natomiast w głosowaniu publiczności zdobył trzecie miejsce z 20,95% poparcia. Ostatecznie wokalista wygrał uzyskując zaledwie 3,3% przewagi nad drugim miejsce. Sytuacja ta wywołała we Włoszech debatę na temat wpływu widzów na ostateczne wyniki, a sprawę skomentowali włoscy politycy tacy jak Matteo Salvini czy Luigi Di Maio.

Włochy na Eurowizji zadebiutowały już w pierwszej edycji konkursu. Od tego ten kraj brał udział w 42 edycjach, wygrał dwukrotnie. Od 1998 roku Włochy zdecydowały się na trzynastoletnią przerwę. Od swojego powrotu Włochy zaledwie dwa razy wypadły z finałowego Top 10, było to w latach 2014 oraz 2016, a także dwukrotnie zajmowały miejsce na podium.

Nevena Božović urodziła się 15 czerwca 1994 roku w położonej na terenie dzisiejszego Kosowa Mitrovicy. W 2007 roku wokalistka została reprezentantką Serbii podczas Eurowizji Junior. W Rotterdamie zajęła trzecie miejsce z utworem Pisi Mi.

W 2013 roku Nevena brała udział w serbskim programie Prvi Glas. W talent-show wokalistka zajęła drugie miejsce, przegrywając z Mirną Radulović. Uczestniczki, wraz z Sarą Jovanović założyły zespół Moje 3 i jako trio zgłosiły się w 2013 roku do Beosong, ówczesnych preselekcji do Eurowizji. Wokalistki z utworem Ljubav je svuda wygrały konkurs, dzięki czemu uzyskały możliwość reprezentowania Serbii w Szwecji.

Nevena tym samym stała się pierwszą artystką w historii, która wystąpiła jako główna artystka zarówno w JESC, jak i ESC. Podczas Eurowizji 2013 trio Moje 3 nie uzyskały awansu do finału.

Serbia jako w pełni niepodległy kraj zadebiutował w 2007 roku. Już przy pierwszym starcie ten kraj odniósł wielki sukces – Marija Šerifović z utworem Molitva wygrała cały konkurs. Rok później ten bałkański kraj szóste miejsce, natomiast ostatni raz Serbii w Top 10 miał miejsce w 2015 roku, natomiast na podium znalazła się w 2012 roku.

Luca Hänni urodził się 8 października 1994 roku w Bernie. Hänni zgłosił się do dziewiątej edycji Deutschland sucht den Superstar, czyli niemieckiego Idola. Siedemnastoletni wówczas Szwajcar wygrał całe talent show, stając się pierwszym triumfatorem programu, który nie pochodził z Niemiec.

Luca oficjalnie został ogłoszony na reprezentanta Szwajcarii wraz z premierą jego konkursowej propozycji, która odbyła się 8 marca. Utwór She Got Me został skomponowany przez Laurell Barker, Frazera Maca oraz Jona i Lukasa Hällgrenów, a swój w wkład w proces tworzenia utworu miał także sam Hänni.

Szwajcaria jest jednym z najważniejszych krajów w kontekście historii Eurowizji. W położonym w tym kraju Lugano w 1956 roku odbyła się pierwsza edycja konkursu, w której triumfowała Lys Assia, reprezentantka gospodarzy. Zmarła w ubiegłym roku wokalistka występowała na Eurowizji także w drugiej i trzeciej edycji ESC. Drugie, do tej pory ostatnie zwycięstwo w konkursie Szwajcaria odniosła w 1988 roku, dzięki Celine Dion, która obecnie jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych osób, które brały udział w Eurowizji.

Kate Miller-Heidke urodziła się 16 listopada 1981 roku w mieście Brisbane. W tym roku SBS, australijski nadawca odpowiedzialny za Eurowizję postanowił zorganizować pierwsze w historii otwarte preselekcje. Wzięło w nich udział dziesięciu kandydatów, w tym Kate Miller-Heidke, która do Eurovision – Australia Decides zgłosiła się z pop-operowym Zero Gravity.

Tegoroczny udział Australii będzie piątym w eurowizyjnej historii tego kraju. To odległe państwo zadebiutowało w konkursie w 2015 roku, kiedy to Australia miała zagwarantowany udział w finale, a także miała prawo głosować w obu półfinałach. Wtedy to Guy Sebastian zajął 5. miejsce.

Miguel Núñez Pozo urodził się 6 stycznia 1996 roku w katalońskiej Terrasie. W Hiszpanii Miguel, który na scenie posługuje się pseudonimem Miki popularność zdobył w talent show Operación Triunfo, który w Polsce produkowany był pod nazwą Fabryka Gwiazd.

Hiszpańskie, eurowizyjne korzenie sięgają roku 1961, kiedy to ten południowy kraj po raz pierwszy pojawił się w konkursie i od tamtej pory nie opuścił żadnej edycji wydarzenia. Hiszpania wygrywała Eurowizję dwukrotnie – w 1968 oraz 1969 roku, kiedy to została jednym z czwórki triumfatorów.

Ostatnie lata nie są jednak dla Hiszpanii zbyt udane. Kraj ten ostatni raz miejsce w Top 10 zajął za sprawą Ruth Lorenzo w 2014 roku. Od tego czasu wszyscy reprezentanci tego państwa zajmowali lokaty w ostatniej szóstce finału, a zeszłoroczny duet Amaia i Alfred zajął 23. miejsce.