Bartosz Waglewski w swoim utworze z 2014 roku melorecytował:
Mówię do widzenia jak Budka Suflera, żegnam się czule choć jeszcze nie umieram.
Słowa, które wówczas nawiązywały do powolnego kończenia działalności zespołu, dzisiaj mogą symbolizować ponadczasowość muzyki Budki. Bo choć zespół oficjalnie zakończył działalność, to w sercach fanów nieustannie zajmuje bardzo ważne miejsce. Podsumowaniem 40-lecia pracy artystycznej Budki Suflera jest jej pierwsza w historii autoryzowana biografia. Całość po mistrzowsku opowiedział i opisał Jarosław Sawic.
Wyzwania, jakim niewątpliwie jest opowiedzenie czterdziestu lat historii jednego z najpopularniejszych polskich zespołów, legendy polskiej muzyki rozrywkowej, podjął się Jarosław Sawic – publicysta muzyczny, autor wierszy oraz blisko stu tekstów dotyczących rocka, bluesa i jazzu. W ponad 700-stronicowej biografii opisał najważniejsze i najciekawsze fakty z życia zespołu, zrecenzował bodaj wszystkie jego albumy i wybrane piosenki, a także przeprowadził dziesiątki długich i owocnych rozmów z członkami Budki Suflera oraz całą rzeszą osób mniej lub bardziej związanych z Budką na różnych etapach jej działalności.
Zgodnie z podtytułem, biografię podzielono na trzy główne obszary tematyczne: Muzyka/Miasto/Ludzie. Muzyczne rozdziały opatrzono tytułami konkretnych piosenek Budki Suflera, gdzie przeanalizowano całą ich historię. W rozdziałach Miasto opisano miejsca (głównie w Lublinie), które odegrały istotną rolę w życiu poszczególnych artystów, a w rozdziałach Ludzie przedstawiano sylwetki najważniejszych osób związanych z Budką: wokalistów, muzyków i tekściarzy. Specjalny rozdział poświęcono trzem paniom związanym niegdyś z zespołem: Annie Jantar, Izabeli Trojanowskiej i Urszuli.
Opowieść rozpoczyna się od przedstawienia historii powstania tzw. prehistorycznego składu Budki Suflera, której głównym inicjatorem i – jak się później okazało – jedynym kontynuatorem był Krzysztof Cugowski. Poznajemy genezę nazwy zespołu, historię rozpadu prehistorycznego składu, aż w końcu kulisy spotkania Krzysztofa Cugowskiego i Romualda Lipki.
Największym atutem biografii jest fakt przeplatania się opowiadań autora z obszernymi wypowiedziami muzyków. Widzimy obraz sytuacji z różnych perspektyw, gdyż na jeden temat wypowiadają się często wszyscy najważniejsi (ówcześni) członkowie zespołu. Ich relacje bywają skrajnie różne, ale to uwidacznia ich charaktery, sposób patrzenia na świat wtedy i dziś. Czuć szczerość w tych wypowiedziach, bowiem historie przytaczane przez poszczególne osoby nie są tylko różowe. Poznajemy tym samym i jasne, i ciemne strony funkcjonowania w branży. Co ciekawe, zadbano nawet o dialogi, które sprawiają wrażenie żywcem wyciągniętych z dawnych czasów i przytoczonych czytelnikowi słowo w słowo. Członków zespołu trzeba pochwalić za świetną pamięć do rozmaitych epizodów i anegdot. Głos najczęściej zabierają Romuald Lipko i Tomasz Zeliszewski – dwóch z trzech „ojców założycieli” Budki Suflera.
Niestety nie wszystkie osoby związane niegdyś z Budką Suflera zgodziły się porozmawiać z autorem, toteż nie mamy możliwości spojrzenia z ich perspektywy na różne wydarzenia. Największymi nieobecnymi są Urszula, Jan Borysewicz i Jerzy Janiszewski. Ich związek z Budką został zatem opisany na podstawie faktów oraz wypowiedzi innych osób.
Analizy poszczególnych utworów i całych albumów przybierają formę recenzji, czyniąc z autora biografii krytyka muzycznego. Wszystkie największe przeboje Budki Suflera Jarosław Sawic rozkłada na czynniki pierwsze – opisuje zarówno historię ich powstania, jak i elementy stricte muzyczne. Jego przemyślenia przeplatają się z wypowiedziami twórców poszczególnych kompozycji, którzy dzielą się opowieściami co i jak wyglądało „od kuchni”.
Dopełnieniem obszernych treści są archiwalne zdjęcia uwidaczniające minioną rzeczywistość, gdzie w oczy najbardziej rzuca się ówczesna moda.
Biografia Budki Suflera jest pozycją obowiązkową nie tylko dla jej fanów, ale również dla szanujących się, prawdziwych miłośników polskiej muzyki rozrywkowej w ogóle. Imponuje ilość pracy włożonej przez autora w powstanie tej książki. Efekt finalny jest znakomity, ponieważ biografia Budki naprawdę wciąga.
