Urodził się jako Marvin Lee Aday, jednak jeszcze zanim stał się znany jako Meat Loaf, prawnie zmienił imię na Michael. Urodził się 27 września 1947 roku w teksańskim Dallas. Był znany ze swojego potężnego głosu oraz emocjonalnych, dynamicznych i teatralnych występów na żywo. Nagrał dwanaście płyt studyjnych, w tym ostatnia zatytułowana Braver Than We Are ukazała się w 2016 roku. Łącznie sprzedał ponad 65 milionów albumów, co uczyniło go jednym z najsłynniejszych artystów w historii muzyki, zostawiając swój trwały ślad dzięki ponadczasowym przebojom i bezbłędnym wykonaniom. W przerwach między aktywną pracą nad nowymi płytami oraz trasami koncertowymi, znajdywał także czas na grę aktorską. Zagrał w około pięćdziesięciu filmach i programach telewizyjnych. Niestety od lat artysta zmagał się z licznymi problemami zdrowotnymi. 20 stycznia 2022 roku zmarł w wieku 74 lat. Jego droga artystyczna trwała ponad pół wieku, a my przypominamy dziś zaledwie jej niewielką część. 15 teledysków Meat Loaf’a – znane i nieograne, które warto poznać.
15. Bat Out of Hell (1977)
W 1977 roku Meat Loaf nagrał jeden z najlepiej sprzedających się albumów w historii muzyki. Bat Out Of Hell rozeszło się w ponad 43 milionowym nakładzie, dając czwarte miejsce na światowej liście sprzedaży i ustępując jedynie Thrillerowi Michaela Jacksona, Back in Black AC/DC i ścieżce dźwiękowej do filmu Bodyguard. Tytułowy Nietoperz z piekła jest w oryginalnej wersji idiomem, bliskim polskiemu na złamanie karku. Bohater tytułowej piosenki pędzi motocyklem szybciej niż ktokolwiek przed nim. W tle słyszymy ostry warkot silnika, naśladowany przez gitarę producenta płyty Todda Rundgrena. Nieodpowiedzialna jazda kończy się tragicznie – dochodzi do śmiertelnego wypadku. Z rozerwanej klatki piersiowej ofiary, wyskakuje bijące jeszcze serce. Nie sam tytuł jest jednak najważniejszy. Najcenniejsza jest jej zawartość, która do dziś się nie zestarzała. To ona uczyniła wykonawcę oraz kompozytora utworów Jima Steinmana sławnymi na całym świecie. Choć od premiery minęło już 45 lat, Bat Out Of Hell nadal rozchodzi się w setkach tysięcy egzemplarzy rocznie. W Wielkiej Brytanii płyta była na liście bestsellerów przez 485 tygodni. Wyprzedza ją tylko Rumours grupy Fleetwood Mac.
14. I’m Gonna Love Her for Both of Us (1981)
W międzyczasie wokalista zdążył rozgościć się na kinowych ekranach w kilku filmowych produkcjach, co w połączeniu z trasą koncertową, używkami i wyczerpaniem, spowodowało u niego utratę głosu. Artysta jednak szybko opanował uzależnienie, grał w softball i zaczął pracować nad nowym materiałem. W kwietniu 1981 roku jako druga ze studia wyszła płyta Dead Ringer. Album nie okazał się hitem w Ameryce, natomiast zdobył pierwszą pozycję w Wielkiej Brytanii. Jednym z singli zostało I’m Gonna Love Her for Both of Us.
13. If You Really Want To (1983)
Trzeci album zatytułowany Midnight at the Lost and Found ukazał się dwa lata później, w maju 1983 roku. Było to ostatnie wydawnictwo Meat Loaf’a pod opieką Epic Records, aż do The Very Best of Meat Loaf z 1998 roku. Po sporze ze swoim, na ówczesny moment, byłym autorem piosenek Jimem Steinmanem, artysta został umownie zobowiązany do wydania nowego albumu. Według słów Meat Loaf’a, Steinman oferował mu Total Eclipse of the Heart i Making Love Out of Nothing at All za album, ale wytwórnia odmówiła. Zmagając się z czasem i bez rozstrzygnięcia w kłótniach z kompozytorem, artysta był zmuszony szukać nowych autorów piosenek i jak sam przyznał w późniejszym czasie, finalnie nie był z nich zbytnio zadowolony. Był to jednak brzmieniowo zupełnie odmienny styl, który znalazł zarówno swoich przeciwników jak i zwolenników.
12. Surf’s Up (1984)
Bad Attitude to czwarty studyjny album, wydany w listopadzie 1984 roku. Nagrany w Anglii zawiera dwa utwory Jima Steinmana, oba nagrane wcześniej oraz nowe nagrane z pomocą producentów takich jak Alan Shacklock, Paul Jacobs i Mack. Według autobiografii, Meat Loaf zwrócił się do Steinmana o napisanie całego albumu, ale oczekiwanie na nowe piosenki trwało tak długo, że artysta wykorzystał dwa wcześniej przygotowane kawałki i ruszył dalej z innymi kompozytorami. Power ballada Surf’s Up stworzona przez Jimy’ego mimo iż nie cieszyła się komercyjną sławą, osobiście zaliczam do grona swoich faworytów.
11. Modern Girl (1984)
Album koncentruje się bardziej na hard rockowej stronie Meat Loaf’a. Ostatecznie odniósł umiarkowany sukces na całym świecie i wydał kilka przebojowych singli, z których największym rozgłosem cieszyło się Modern Girl. Z artystycznego punktu, zaufanie nowym twórcom okazało się bardzo dobrą decyzją. Połączenie klasyki i nieobliczalności brzmieniowej Steinmana, z odwagą i energią Sary Durkee oraz Paula Jacobsa, zaowocowało najbardziej rockową i dynamiczną płytą w dyskografii artysty. Jeśli nie mieliście okazji sięgnąć po Bad Attitude, gorąco polecam!
10. Not A Dry Eye In The House (1995)
Welcome to the Neighborhood jest siódmym studyjnym wydawnictwem, które ukazało się w listopadzie 1995 roku jako kontynuacja bestsellerowego albumu Bat Out of Hell II: Back into Hell. Pozyskał platynę w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. W sukcesie pomogły single, którym co prawda daleko było do sukcesu poprzedników, natomiast nadal zachwycały słuchaczy. Jednym z nich była kompozycja Not a Dry Eye in the House wraz z wideoklipem. Podczas piosenki wykonawca wspomina o rozstaniu z dziewczyną ze swoich marzeń, która była gwiazdą filmową.
9. Los Angeloser (2010)
W maju 2009 roku Meat Loaf rozpoczął pracę nad albumem w studiu z Robem Cavallo, producentem albumu American Idiot Green Day. Przyjaciel, hollywoodzki scenarzysta Kilian Kerwin, podsunął artyście pomysł stworzenia albumu koncepcyjnego. Omawiali ideę żołnierza leżącego blisko śmierci na polu bitwy, ale zamiast życia migającego przed oczami, ukazuje się przed nim jego możliwa przyszłość. Każda piosenka przedstawia jej inny scenariusz. Wokalista zrekrutował ośmiu autorów piosenek do albumu – w tym Jona Foremana, legendę rockowej piosenki Desmonda Childa, Karę DioGuardi, frontmana The Darkness i wokalistę Jona Bon Jovi’ego. Efekty prac ukazały się w kwietniu 2010 roku na dziesiątej studyjnej płycie Hang Cool Teddy Bear. W tym singiel Los Angeloser z dosadnym przesłaniem w teledysku.
8. Getting Away With Murder (1987)
We wrześniu 1986 roku ukazała się piąta płyta – Blind Before I Stop. Było to rozpoczęcie nowego etapu w twórczości Meat Loaf’a, który nawiązał współpracę z producentem Frankiem Farianem, odpowiedzialnym m.in. za sukcesy takich zespołów jak Boney M, La Bouche i No Mercy. Było to również pierwsze wydawnictwo, które w pełni obejmowało brzmienie lat 80-tych, mocno osadzone w rockowej muzyce. Krytycy byli zaniepokojeni tym, że album nie zawierał charakterystycznego stylu inspirowanego Steinmanem poprzez włączenie akordów syntezatorów i sampli. Według autobiografii, artysta wolałby wstrzymać się i kontynuować pracę z większą ilością materiału od słynnego kompozytora, ale jego zobowiązania umowne z wytwórnią Arista wymagały od niego ukończenia dwóch kolejnych albumów do końca lat 80., w tym tego albumu i jednego koncertowego. Wokalista był współautorem trzech piosenek z albumu. Ku zaskoczeniu, tytułowy singiel nie doczekał się wideoklipu, natomiast na ekrany weszło przebojowe Getting Away with Murder.
7. Objects In The Rear View Mirror May Appear Closer Than They Are (1993)
Rok 1993 to wielki powrót legendarnego duetu. We wrześniu, po 16 latach od wydania pierwszej części, ukazała się szósta płyta – Bat Out of Hell II: Back Into Hell, w całości napisana i wyprodukowana przez Jima Steinmana. Meat Loaf powrócił tą płytą do nagrywania albumów studyjnych po siedmiu latach przerwy. Jego powrót został okrzyknięty przełomowym, a single zajmowały wysokie pozycje na listach przebojów. Trzecim singlem została emocjonalna ballada Objects in the Rear View Mirror May Appear Closer Than They Are, trzyczęściowa narracja, skupiająca się na porach roku: lato, zima i wiosna. Tekst przedstawia człowieka, który przezwyciężył tragedie w swoim życiu, ale wciąż czuje się przez nie nawiedzany w jego pamięci. W jednym z wywiadów kompozytor przyznał, że była to dla nich najtrudniejsza piosenka do napisania i przejścia.
6. It’s All Coming Back to Me Now (2006)
Jim Steinman pierwotnie napisał It’s All Coming Back to Me Now dla żeńskiej grupy Pandora’s Box w 1989 roku, ale większość nie słyszała o utworze, dopóki Celine Dion nie zajęła się nim siedem lat później na swoim hitowym albumie Falling Into You. A kiedy Meat zdecydował się nagrać trzecią część trylogii Bat Out of Hell: The Monster Is Loose w 2006 roku, bez aktywnej współpracy z kompozytorem, zdecydował, że nadszedł czas, aby nadać piosence własny styl, wykonując ją w duecie z norweską piosenkarką Marion Raven. Dla mnie to nie była piosenka o romansie. Chodziło o mnie i Jima Steinmana – powiedział Meat. Płyta okazała się silną emocjonalną bombą na tyle, że nawet sam artysta później wyrzekł się albumu: Dla mnie ta płyta nie istnieje – podzielił się w wywiadzie dla Rolling Stone w 2016 roku. Dla milionów słuchaczy ona jednak istnieje i na prawdę warto ją posłuchać, chociażby ze względu na cudowne i łamiące serce wykonanie tego duetu.
5. Dead Ringer for Love (1981)
Tytuł najbardziej rock’n’rollowego numeru w całym zestawieniu należy do Dead Ringer for Love nagranego wspólne z Cher. Opowiada on o nastoletnim chłopaku, który ma fałszywy dowód tożsamości. Co wieczór chodzi do tego baru… i widzi tę starszą, dominującą kobietę. W końcu nabiera odwagi, by wykonać pierwszy ruch. Wyjątkowa mieszanka wokalnej i instrumentalnej siły z dwójką charakternych bohaterów na pierwszym planie.
4. Rock And Roll Dreams Come Through (1993)
Rock and Roll Dreams Come Through to pean na temat muzyki rockowej, celebrujący to, że pomaga przetrwać niespokojne czasy. Piosenkę skomponował Jim Steinman i po raz pierwszy pojawiła się na jego solowym albumie z 1981 roku. Później przekazał ją dla Meat Loaf’a, a w 1994 roku została wydana jako trzeci singiel z albumu Bat Out of Hell II: Back into Hell. Wersja Michaela osiągnęła 11. miejsce na UK Singles Chart, 13. na Billboard Hot 100 i 4. na kanadyjskiej liście RPM Top Singles. W teledysku artysta wciela się w rolę dobrej wróżki, która pociesza niedawno uciekającą nastolatkę. Ta rola należała do młodziutkiej Angeliny Jolie. Postać Meat Loaf’a chroni również młodego chłopca przed dołączeniem do gangu i innych ludzi, którzy są zagubieni i samotni.
3. Nowhere Fast (1984)
Prawdopodobnie nie znajdziecie tego utworu na podium żadnego innego zestawienia. Nie ze względu na jego jakość, ale na niekomercyjny wydźwięk. Należy powiedzieć to wprost – medialnie on praktycznie nie istnieje. Sama będąc wieloletnią fanką twórczości artysty, o istnieniu wideo do Nowhere Fast dowiedziałam się kilka lat temu, który był wówczas opublikowany w okrojonej wersji. Piosenka skomponowana oczywiście przez Jima Steinmana była pierwotnie przekazana dla zespołu Fire Inc. w 1984 roku do filmu rockowego Streets of Fire. Swoją alternatywną, rockową wersję Meat Loaf nagrał jeszcze w tym samym roku i umieścił go na płycie Bad Attitude. Ma ona zupełnie zmienione wersy, poza refrenem. Słychać również bardziej wyeksponowaną gitarę, na której zagrał Bob Kulick. Muzycznie kwintesencja lat 80-tych z zwariowanym teledyskiem i jeszcze bardziej bezbłędną grą aktorską głównego bohatera.
2. I’d Lie for You (And That’s the Truth) (1995)
Album Welcome to the Neighbourhood jest albumem koncepcyjnym, ponieważ wszystkie utwory są uporządkowane tak, aby opowiedzieć historię związku na przestrzeni lat. Wydano trzy single, w tym I’d Lie for You (And That’s the Truth) w duecie z Patti Russo. Jest on kontynuacją przeboju I’d Do Anything for Love (But I Won’t Do That). W teledysku widzimy nawiązanie w początkowej scenie pogoni helikoptera za motocyklem, a głównym motywem jest chęć ratowania ukochanej z rąk groźnego dyktatora. Styl kompozycji wiele osób wprowadza w błąd odnośnie jej autora, którym tym razem nie był Jim Steinman, a Diane Warren. Stworzenie godnej kontynuacji tak ogromnego przeboju mogło wydawać się zadaniem niemożliwym, ale autorce wraz z niesamowitą wokalną parą udało się dosięgnąć poprzeczki.
1. I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That) (1993)
Pomysł na sequel Bat Out of Hell krążył przez dobrą dekadę, zanim w końcu stał się rzeczywistością w 1993 roku. To był szczyt ruchu grunge i nikt nie spodziewał się, że Meat i Jim Steinman powrócą z piosenką tak pamiętną jak I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That). Dwunastominutowy utwór (skrócony do ponad sześciu dla radia) wraz z motocyklowymi efektami dźwiękowymi, długim fortepianowym intro Roya Bittana z E Street Band i prawdopodobnie z najbardziej pasjonującym wokalem, jaki Meat Loaf kiedykolwiek nagrał. Stał się niesamowitym hitem roku, zdobywając szczyty list przebojów i przywracając artyście należne mu miejsce w świecie pop-rocka.
Mocna ballada odniosła sukces, osiągając numer jeden w 28 krajach. Singiel został platynowy w Stanach Zjednoczonych i stał się numer jeden na listach Billboard Hot 100 i UK Singles Chart, a także był najlepiej sprzedającym się singlem 1993 roku w Wielkiej Brytanii. Piosenka przyniosła wokaliście nagrodę Grammy w kategorii Best Rock Vocal Performance, Solo. Żeńską partię zaśpiewała brytyjska wokalistka Lorraine Crosby, natomiast w wideoklipie wystąpiła modelka Dana Patrick.
Spójność i jakość wszystkich teledysków Meat Loafa z ostatniej dekady XX wieku nie jest przypadkowa. Zarówno I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That), I’d Lie for You (And That’s the Truth), Objects In The Rear View Mirror May Appear Closer Than They Are i Rock And Roll Dreams Come Through zostały wyreżyserowane przez Michaela Bay’a. Teledyski poniekąd dały reżyserowi przepustkę do światowego kina, gdzie w późniejszym czasie pracował nad takimi produkcjami jak Bad Boys, The Rock, Armageddon czy serię Transofmersów.
