Eurowizja 1994 na stałe wpisała swój rozdział w historii polskiej muzyki rozrywkowej oraz wynik, którego nie udało się powtórzyć żadnemu z następców Edyty Górniak.
Po przystąpieniu do EBU w 1993 roku, Telewizja Polska podjęła decyzję o wysłaniu swojego pierwszego reprezentanta na 39. Konkurs Piosenki Eurowizji 1994, który odbywał się 30 kwietnia w stolicy Irlandii – Dublinie. 16 kwietnia Bogumiła Wander na antenie TVP1 po raz pierwszy ogłoszono o udziale Polski. Pierwszą reprezentantką naszego kraju została wówczas 21-letnia Edyta Górniak, która była dotąd związana z warszawskim Teatrem Buffo Janusz Józefowicza.
Wokalistce zaproponowano nagranie piosenki stworzonej przez Włodzimierza Korcza z tekstem Wojciecha Młynarskiego. W międzyczasie piosenkarka pracowała nad kilkoma innymi propozycjami, w tym nad utworem To nie ja! autorstwa Stanisława Syrewicza. Muzyka do piosenki została skomponowana jeszcze w 1984 roku z myślą o nagraniu go przez amerykański zespół Chicago. Dziesięć lat później, na początku stycznia 1994 roku Edyta Górniak skontaktowała się z autorem tekstów piosenek Jackiem Cyganem, aby pomógł w napisaniu polskiego tekstu do melodii. Jak zaznaczyła, warstwa liryczna miała być zrozumiała dla ludzi nieznających języka polskiego, jednak nie dodała, że utwór będzie reprezentować Polskę na Eurowizji. Dzięki stanowczości artystki w kwestii wyborze piosenki i po konsultacjach z TVP zdecydowano, że na scenie Point Theatre o zwycięstwo powalczy kompozycja To nie ja!.
23 kwietnia polska delegacja wyleciała do Dublina, gdzie wkrótce rozpoczęto próby sceniczne do występu. Piosenka w notowaniach bukmacherskich zajmowała wówczas szóste miejsce. Podczas próby generalnej, która odbyła się 29 maja i była transmitowana na żywo do wszystkich krajów uczestniczących w głosowaniu, Edyta cierpiała na zapalenie krtani i bała się, że nie da rady zaśpiewać piosenki do końca lub straci głos. Razem ze swoim menadżerem podjęli świadomą decyzję, że zaśpiewa wersję utworu po angielsku, co było wówczas niezgodne z regulaminem, który nakazywał śpiewać tekst wyłącznie w swoim ojczystym języku. Spowodowało to protest wobec udziału Polski ze strony sześciu delegacji, w tym hiszpańskiej, greckiej, szwedzkiej, islandzkiej, estońskiej i finlandzkiej. Próby dyskwalifikacji nie doszły jednak do skutku, a Edyta Górniak wystąpiła w finale konkursu. Polska otrzymała łącznie 166 punktów, w tym maksymalne 12 punktów od komisji jurorskich z Wielkiej Brytanii, Austrii, Estonii, Litwy i Francji, zajmując wysokie i najwyższe jak dotąd dla Polski drugie miejsce na podium z 60-punktową różnicą do zwycięskiej piosenki Rock ’n’ Roll Kids w wykonaniu duetu Paula Harringtona i Charliego McGettigana.
Edyta Górniak na konkurs miała przygotowane trzy kreacje o różnej długości. Ostatecznie na występ wybrała sukienkę kupioną w Hongkongu za ok. 30 milionów starych złotych. Dodatkowo na scenie towarzyszył jej żeński chórek, w którym śpiewała Alicja Borkowska oraz dwie irlandzkie wokalistki, Robyn Grant i Pauline Bolger.
Przez 25. lat Eurowizja przeszła przez kilka systemów głosowania. W 1994 roku do obszernego grona jurorskiego oceniającego propozycje konkursowe weszli: Irena Santor, Włodzimierz Korcz, Anna Maria Jopek, Tadeusz Woźniak, Maciej Chmiel, Szymon Majewski, Małgorzata Szniak, Marek Gaszyński, Marek Niedźwiecki, Tomasz Justyński, Anna Rutkowska, Jacek Olechowski, Agnieszka Gach, Ilona Skrętna, Maria Teodorowicz i Elżbieta Chełstowska.
