O zespole LANY robi się coraz głośniej. Powodów jest kilka – wydana w zeszłym roku znakomita płyta Malibu Nights, koncerty w LA wyprzedane w dziesięć minut, coraz bliższe relacje wokalisty Paula Kleina z hollywoodzkim blichtrem. W ramach trasy promującej nowy album zespół zaplanował aż 75 koncertów! Jeden z nich odbył się 20 lutego w warszawskim klubie Proxima.
Organizacja koncertu była bezbłędna – drzwi otworzono o 18:00, dzięki czemu klub miał aż godzinę na wypełnienie się przez supportem, lovelytheband. Bardzo młody jeszcze zespół (założony w 2017 roku) zaproponował relaksujące, optymistyczne indie-popowe utwory, na które bardzo entuzjastycznie reagowała publiczność. Doskonale zadziałał również cover Mr. Brightside The Killers – utworu, który znają praktycznie wszyscy. Publika rozruszała się i zaczęła śpiewać, a następnie wsparła wokalistę przy świetnych piosenkach broken i these are my friends.
Czas płynął bardzo szybko – po zejściu ze sceny lovelytheband pozostało już tylko niecałe pół godziny do występu LANY. Koncert w Proximie nie był wyprzedany, ale pod sceną zrobiło się bardzo ciasno. Zespół rozpoczął koncert od przebojowego Thick and Thin z nowego albumu, aby następnie wykonać nieco starsze, chwytliwe Good Girls (moim zdaniem jedną ze swoich najlepszych piosenek).
Zgromadzeni w początkowych rzędach fani zespołu mieli przy sobie róże, którymi zaczęli wymachiwać już na początku koncertu. Róże to jeden z symboli zespołu, który idealnie wpisuje się w estetykę muzyki wykonywanej przez LANY oraz ich image’u. Publiczność znała wszystkie (!), absolutnie wszystkie utwory, śpiewając je momentami głośniej niż wokalista. Paul Klein już po pierwszej piosence był pod wrażeniem stopnia naszego zaangażowania. Na setliście pojawiło się sporo starszych utworów – 4EVER!, yea, babe, no way czy romantyczne pink skies na pewno ucieszyły oddanych fanów zespołu.
Właśnie podczas pink skies doskonale widać było, że wizualna estetyka występów ma dla zespołu LANY ogromne znaczenie. Sceniczne światła znakomicie dopasowane były do utworu. Przez cały koncert w tle pojawiały się różne wizualizacje, zawsze korespondujące z piosenkami. Co utwór zmieniały się również barwy i ustawienia świateł. Muzycy wyglądali na scenie jak duchy – ze swojego miejsca widziałam zaledwie sylwetki Lesa i Jake’a. Wokalistę Paula widać było nieco lepiej, ponieważ często podchodził do przodu sceny (czasem tak blisko, że sprawiał wrażenie, jakby chciał z niej zeskoczyć; czasem zaś robił to aby zebrać podawane mu przez fanów róże).
Na setliście zagościły liczne utwory z najnowszej płyty zespołu, Malibu Nights: I Don’t Wanna Love You Anymore, rytmiczne Run, Taking Me Back czy If You See Her, pełna żalu piosenka o złamanym sercu. O nieszczęśliwej miłości traktuje również tytułowe, przejmujące Malibu Nights: Paul zasiadł do pianina, aby wykonać ten utwór, którym zespół zakończył główną część występu. Trudno było powstrzymać łzy: była to zdecydowanie emocjonalna kulminacja wieczoru. Po trzech minutach ogłuszającego aplauzu zespół wrócił na scenę, aby uraczyć nas bisem. Podczas Thru These Tears na Paula posypał się deszcz płatków róż. Ostatnią piosenką, którą wykonało LANY, był jeden z ich największych przebojów: ILYSB. Publiczność nie oszczędzała gardeł.
Zespół LANY nie mógłby istnieć bez charyzmy frontmana i wokalisty Paula Kleina. Muzyk nie ma może najbardziej intrygującego czy donośnego głosu na świecie, jest to jednak wokal niesamowicie czysty, mocny, dobrze radzący sobie zarówno z wysokimi, jak i niskimi dźwiękami, którego brzmienie na żywo niewiele różni się od nagrań studyjnych. To również Paul wziął na siebie całość kontaktu z publicznością, który przychodzi mu całkiem naturalnie. Po koncercie wiem, że LANY to nie tylko estetyczny, oryginalny pop, to również wielkie serce, którego bicie najlepiej można poczuć oglądając zespół na scenie.
