Charyzmatyczna i niezwykle interesująca osoba, lider grupy Megadeth – David Scott „Dave” Mustaine. Urodził się 13. września 1961 roku i dziś obchodzi swoje 52. urodziny. Przypomnijmy w skrócie karierę jego zespołu.
Swoją karierę Dave rozpoczął w Metallice. Napisał i skomponował wówczas takie utwory jak The Mechanix czy Metal Militia. Został jednak z grupy wyrzucony i zaczął pracować w kolejnym zespole – Megadeth. Ich debiutancki krążek – Killing Is My Business… And Business Is Good! – został wydany 12. czerwca 1985 roku. Krążek został nieudolnie wyprodukowany przez samych członków zespołu (pieniądze przeznaczone na prace nad płytą zostały wydane na narkotyki i alkohol), mimo tego zebrał pozytywne recenzje krytyków. Album sprzedał się w ilości przekraczającej 100 tys. egzemplarzy, co jest dobrym wynikiem jak na niezależną wytwórnię. Rok później światło dzienne ujrzał drugi album grupy – Peace Sells… but Who’s Buying?. Płyta okazała się większym sukcesem zarówno komercyjnym, jak i artystycznym od debiutu. Znalazła się na liście 1001 albumów, które musisz przesłuchać, zanim umrzesz. Wydane zostały dwa single: Wake Up Dead oraz Peace Sells. Drugi z nich znalazł się na miejscu 11. listy VH1 40 najlepszych metalowych utworów.
.jpg)
19. stycznia 1988 roku ukazał się trzeci album Megadeth – So Far, So Good… So What!. Płyta dotarła do 28. miejsca na liście Billboard 200, a także do 18. pozycji na UK Album Charts. Promowały ją cztery single: Anarchy in the U.K., Mary Jane, In My Darkest Hour oraz Liar. Najlepiej poradził sobie utwór Mary Jane (46. miejsce w Wielkiej Brytanii). Dwa lata później, 24. września, premierę miał krążek Rust in Peace. Podobnie jak Peace Sells… but Who’s Buying? zapisał się na liście 1001 albumów, które musisz przesłuchać, zanim umrzesz. Chwalony był zarówno przez fanów, jak i krytyków i do dziś uważany jest za najlepszy album Megadeth. Wydane zostały dwa single: Hangar 18 oraz Holy Wars… The Punishment Due. Pierwszy z nich oraz cały album nominowane były do nagrody Grammy w kategorii Best Metal Performance. Jeszcze większy sukces osiągnął wydany 6. lipca 1992 roku longplay zatytułowany Countdown to Extinction. W Stanach pokryła się podwójną platyną, stając się tym samym trzecim najlepiej się sprzedającym krążkiem Magedeth. Na liście Billboard 200 Countdown to Extinction dotarło do 2. pozycji. Płyta promowana była przez cztery single. Największy sukces osiągnął utwór Symphony of Destruction (71. miejsce na Billboard Hot 100, 15. w Wielkiej Brytanii), jednak pozostałe (Foreclosure of a Dream, Sweating Bullets oraz Skin O’ My Teeth) również cieszyły się uznaniem.
http://www.youtube.com/watch?v=nvVZM-B-t6M
Rok 1994 to kolejne sukcesy zespołu. Wydany 1. listopada album Youthanasia to największy billboardowy sukces grupy – dotarł do 4. pozycji Billboard 200. Płyta odznaczała się także odejściem od thrash metalu na rzecz heavy metalu. Album pokrył się w USA platyną. Oba single – Train of Consequences i A Tout le Monde – cieszyły się zainteresowaniem, zajmując wysokie pozycje na liście US Mainstream Rock Tracks. Dobrą passę na listach kontynuował krążek z 1997 – Cryptic Writings. Zadebiutował na miejscu 10. Billboard 200. Wydane z niego z single również zajmowały wysokie pozycje na listach. Najlepiej z nich poradził sobie Trust – zdobył miejsce 5. na liście US Mainstream Rock Tracks i do dziś jest to najlepszy wynik kapeli. Single Almost Honest, Use the Man, A Secret Place zajmowały w tymże zestawieniu odpowiednio 9., 15. oraz 19. pozycję. Pomimo sukcesu komercyjnego album zyskał średnie recenzje. Krytycy nie byli zadowoleni, że zespół odchodzi od swych thrash metalowych korzeni. Zmiana stylistyczna została jeszcze bardziej pogłębiona na kolejnym albumie, Risk, gdzie grupa sięgnęła po radiowo-rockowe brzmienia. Płyta zadebiutowała na 16. miejscu Billboard 200 i do dziś sprzedała się w Stanach w ilości przekraczającej 500 tys. egzemplarzy. Sukcesem okazały się także wydane single (Crush 'Em, Breadline oraz Insomnia), mimo tego krytycy ponownie mieli mieszane uczucia na temat krążku.
Porażka artystyczna płyty Risk spowodowała, że Megadeth wrócili do heavy metalu. Tak powstał album The World Needs a Hero. Został wydany 15. maja 2001 roku i zadebiutował na 16. miejscu Billboard 200 (podobnie jak poprzednik). Płyta sprzedała się mimo tego bardzo słabo, a dwa wydane z niej single (Moto Psycho, Dread and the Fugitive Mind) przepadły na listach przebojów. Złą passę przełamał wydany 14. września 2004 roku album The System Has Failed. Zyskał on uznanie fanów, a także pozytywne recenzje krytyków, którzy chwalili powrót do thrash metalu i mniej komercyjny materiał. Choć płyta dotarła jedynie do 18. miejsca Billboard 200 i sprzedała się słabiej od poprzednich, to promujący ją singiel Die Dead Enough całkiem dobrze poradził sobie na liście US Mainstream Rock Tracks. Początkowo planowano wykorzystać go w filmie Piła, jednak z pomysłu tego zrezygnowano. Znacznie lepiej poradził sobie kolejny longplay grupy – United Abominations. Zadebiutował na 8. miejscu Billboard 200 i został przez krytyków nazwany odrodzeniem Megadeth. Choć płyta nie była promowana żadnym singlem, to sukcesem cieszyła się trasa, w którą po jej wydaniu wyruszyli muzycy. Swego rodzaju kontynuacją albumu był wydany dwa lata później krążek Endgame. Zadebiutował on na 9. miejscu Billboard 200, a w zestawieniu US Top Hard Rock Albums dotarł na szczyt. Krążek promowały dwa single: Head Crusher (nominowany do Grammy w kategorii Best Metal Performance) oraz The Right to Go Insane (34. miejsce na US Mainstream Rock Tracks).
http://www.youtube.com/watch?v=U1P3mhaNt4k
1. listopada 2011 (dokładnie 17 lat po Youthanasia) wydany został trzynasty album Megadeth – TH1RT3EN. Płyta dotarła do 11. miejsca Billboard 200 i była głównie chwalona przez krytyków (71 punktów na Metacritic). Płyta została także doceniona podczas nagród Grammy. Wszystkie trzy single – Public Enemy No. 1, Whose Life (Is It Anyways?), Sudden Death – otrzymały nominację. W tym: pierwsze dwa w kategorii Best Hard Rock/Metal Performance, a trzeci Best Metal Performance. Ostatni (dotychczas) krążek grupy ukazał się 4. czerwca bieżącego roku. Super Collider zadebiutowało na 6. miejscu Billboard 200. Jest to drugi najlepszy wynik w całej karierze grupy. Mimo tego krążek spotkał się z ogromną krytyką i przez wielu uważany jest za najsłabszy album Megadeth. Dotychczas promuje go jeden singiel – tytułowe Super Collider. Nie odniósł jednak wielkiego sukcesu.
A tymczasem zespół wcale nie myśli o przerwie. W niedawnym czasie mogliśmy przeczytać kilka naprawdę intrygujących wypowiedzi Dave’a Mustaine’a. Pierwsza dotyczyła śmierci. Wokalista się jej boi, a więc… nagrywa nową płytę:
Planujemy przeznaczyć nasz najbliższy wolny czas na rozpoczęcie prac nad nowym albumem.
Czasu jest mało. Nikt nie wie, jak długo będzie mu dane żyć. Spójrz, co stało się z Jeffem Hannemanem – dlatego właśnie chcę napisać tyle ile mogę, póki jeszcze jestem w stanie to robić.
Kiedy indziej porównał pracę w studiu do masturbacji, przyznał, że nie idzie mu śpiewanie, a także, że kolejny album grupy będzie historyczno-naukowy.
Podsumowując, Megadeth na koncie ma 14 studyjnych albumów, a także 5 albumów kompilacyjnych, 5 EP-ek oraz 5 albumów na żywo. Obok Metalliki, Slayera oraz Anthrax zaliczany jest do tzn. Wielkiej Czwórki Thrash Metalu. Od 1985 sprzedano ponad 50 milionów albumów grupy. Do najbardziej sukcesywnych płyt grupy należą: Peace Sells… but Who’s Buying?, So Far, So Good… So What!, Rust in Peace, Youthanasia, Cryptic Writings, a najlepiej sprzedającym się dziełem jest Countdown to Extinction. Zespół był także 11-krotnie nominowany do nagrody Grammy. Jedyny członek zespołu, który jest w nim od początku po dzień dzisiejszy, to właśnie Dave Mustaine.