30 marca w muzyce. Kalendarium All About Music

Dzisiaj obchodzimy urodziny jednego z najbardziej znanych, brytyjskich muzyków i najpopularniejszej kanadyjskiej piosenkarki wszech czasów. Przypomnimy też jeden z hitów Phil’a Collins’a.

1945

 Eric Clapton obchodzi dzisiaj 73 urodziny. Gitarzysta urodził się w angielskiej wiosce Ripley. Jego matka, Patricia Molly Clapton, miała zaledwie 16 lat, gdy jej syn przyszedł na świat. Eric został porzucony przez swoją rodzicielkę i pozostawiony matce dziewczyny – Rose i jej drugiemu mężowi Jack Clapp. To właśnie oni wychowali Clapton’a. Muzyk pierwszy raz wziął gitarę do ręki w wieku trzynastu lat, jednak prędko się do niej zniechęcił ze względu na jej toporną budowę (marka Hoyer). Po dwóch latach zmienił swoje nastawienie. Zatracił się w świecie bluesa i gitary. Od tego momentu Eric nie rozstawał się z sześciostrunowym instrumentem. Tak wyglądały narodziny kultowego gitarzysty, piosenkarza i tekściarza w jednym. Uznawany przez wielu za jednego z najważniejszych i najbardziej wpływowych gitarzystów wszech czasów ( magazyn Rolling Stone: 2 na liście 100 Najlepszych Gitarzystów w Historii; Gibson: 4 wśród 50 Najlepszych). Zdobywca 18 nagród Grammy i szczególnej Brit Award za wybitne zasługi dla muzyki brytyjskiej (Outstanding Contribution to Music). Od 1962 roku wciąż jest aktywny na scenie muzycznej. W ciągu swojej kariery był członkiem 6 zespołów (The Roosters, Casey Jones and the Engineers, John Mayall Bluesbreakers, Cream, Blind Faith, Derek and the Dominoes). W ostatniej grupie napisał słynną Layla, która w 1972 roku zawędrowała na 7 miejsce notowań w Wielkiej Brytanii. W 1970 roku rozpoczął solową karierę debiutanckim krążkiem, który nazwał swoim imieniem i nazwiskiem. Dwa najbardziej znane utwory sygnowane jego nazwiskiem to I Shot The Sheriff (1974: nr 1 w USA) i Tears in Heaven (1992: nr 5 w UK i nr 25 w USA).

 1968

 Kolejną postacią obchodzącą dzisiaj swoje święto jest Céline Dion, a właściwie: Céline Marie Claudette Dion Angélil. Artystka kończy 50 lat. Urodzona w Quebec (Kanada), stanowi niezwykły diament w koronie swojego kraju, jak i kultury francuskiej (jej rodzice mają korzenie kanadyjsko-francuskie). Od lat 80-tych, kiedy to debiutowała jako nastolatka, jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych kobiecych głosów w historii muzyki. Wszystko dzięki jej unikalnej barwie – charakterystycznemu mezzosopranowi. Nie dam rady wymienić wszystkich osiągnieć artystki, gdyż na to potrzeba osobnego artykułu, jednak kilka najważniejszych wydarzeń/wyróżnień przytoczę. W 1988 roku, mając zaledwie 20 lat, piosenkarka wygrała konkurs Eurowizji, reprezentując wtedy Szwajcarię z piosenką Ne partez pas sans moi. Zdobyła 5 nagród Grammy, w tym 2 za album Falling into You (Album of the Year, Best Pop Album) i 2 za przebój My Heart Will Go On (Record of the Year, Best Female Pop Vocal Performance). W 2004 roku była artystką z największą ilością sprzedanych płyt w historii muzyki (ponad 175 mln według IFPI; w 2014 roku straciła ten tytuł na rzecz Madonny, która miała na koncie wówczas ponad 305 mln). Nadal pozostaje drugą, co do ilości sprzedanych albumów w historii, tuż za Madonną. Dion otrzymała też wiele odznaczeń, nagród, wyróżnień za promowanie i kultywowanie tradycji francuskiej na świecie. Tu warto wspomnieć, że jej album D’eux z 1995 roku, pozostaje najlepiej sprzedającym się albumem francuskojęzycznym wszechczasów. My dzisiaj przypominamy wspaniały i wzruszający duet Céline z Andrea Bocelli.

1985

Zakończymy dzisiejsze kalendarium wspomnieniem romantycznego utworu One More Night. 30 marca w 1985 roku właśnie ten utwór stał się numerem 1 w USA. Był to już drugi raz, kiedy Phil Collins jako solista, wspiął się na sam szczyt Billboardu. Wcześniej dokonał tego z utworem Against All Odds (Take a Look at Me Now). One More Night została wykorzystana w jednej ze scen filmu Martina Scorsese The Color of Money ( z Oscarową kreacją Paul’a Newman’a, u którego boku pojawia się Tom Cruise). Na ścieżce dźwiękowej do obrazu pojawia się m.in. też wcześniej wspominany solenizant Eric Clapton (It’s in the Way That You Use It), a także Mark Knopfler (Two Brothers And A Stranger). One More Night była singlem promującym 3 solowy album Collins’a No Jacket Required (premiera: styczeń 1985), gdzie znalazły się też utwory takie, jak Don’t Lose My Number, czy przebój Take Me Home współtworzony ze Stingiem i Peter’em Gabriel’em.