Znany zarówno z działalności z zespołem Take That jak i solowej, Gary Barlow powrócił niedawno z nowym, niezwykłym albumem. Music Played By Humans to ogromne przedsięwzięcie nagrywane nie tylko z przyjaciółmi artysty (Michael Buble, Beverly Knight, Barry Manilow), ale także z ogromną ponad 60-osobową orkiestrą!
Przeczytajcie naszą rozmowę poniżej, by dowiedzieć się jak powstawał ten projekt oraz skąd wziął się na niego pomysł.
Adrianna Małolepszy: Bardzo się cieszę, że możemy porozmawiać. Jak się masz?
Całkiem nieźle. To był dziwny rok, prawda? Ale dajemy radę.
AM: Tak. Jest okay.
Jestem na wsi w Oxfordshire, a to [zoom] jest teraz moje życie. Siedzę tak całymi dniami. To mój nowy sposób podróżowania. Ale właściwie to jest całkiem fajne. Nie przeszkadza mi to. A tak swoją drogą miło Cię poznać.
AM: Mnie również bardzo miło. Ciągnąc to troszkę dalej, czy cała ta sytuacja, w której teraz jesteśmy i cały ten bałagan wpłynął jakoś na pracę nad albumem?
GB: Właściwie to większość pracy skończyłem w zeszłym roku. Miałem pomysł na tytul albumu po powrocie z trasy w zeszłym roku. Trasa, a zwłaszcza trasa z Take That to niesamowicie pozytywne doświadczenie. Fani, którzy są z nami od 30 lat dali nam niesamowitą energię, więc gdy trasa się skończyła czułem wiele pozytywnej energii i inspiracji. Poszedłem prosto do studia i napisałem ten album. Większość nagraliśmy jeszcze przed Świętami 2019, potem troszkę po Nowym Roku. Skończyliśmy ostatnią sesję nagraniową z ponad 60 osobową orkiestrą 2 tygodnie przed lockdownem! Skończyliśmy nagrywać! Nie moglibyśmy zrobić tego albumu teraz. Mieliśmy szczęście.
AM: Bo pracowałeś przy tym projekcie z naprawdę wieloma ludźmi. Nie tylko jeśli chodzi o muzyków, ale też współwykonawców. Jak wybiera się tak wielką grupę ludzi do współpracy?
To tak naprawdę proste. Bardzo cieszyła mnie praca nad tym albumem. Zwykle, jak wiesz, te kolaboracje są sztuczne. Wytwórnia znajduje jakiegoś popularnego w jednym zakątku świata artystę, który chce być popularny w Twoim kraju więc każą Wam nagrać razem piosenkę. Nigdy wcześniej się nie spotkaliście, nie dogadujecie się, ta osoba chce śpiewać te partie kawałka, które ty chcesz…
Zwykle to najgorsza część każdej płyty. Ja zdecydowałem, że tak nie chcę. Po prostu zadzwonię do przyjaciół, spotkamy się w studio i wspólnie coś stworzymy. Więc to wszystko moi znajomi, których ludzie też znają od lat. Z niektórymi nagrywałem już wcześniej, z niektórymi nie. Cały ten proces to czysta radość.
AM: Jest to też bardzo zróżnicowana grupa. To ludzie specjalizujący się w bardzo różnej muzyce. Mamy pop, jazz, blues… wszystko. To świadomy zabieg czy tak po prostu wyszło?
Trochę tak wyszło. Ponieważ znalazłem się w dość nowej sytuacji, bo ten album jest bardzo szeroki, ma elementy muzyki klasycznej, jazz, big band, swing, latynoskie rytmy…
Reprezentuje wszystkie te rzeczy, w których Ci ludzie się specjalizują. To było trochę uczucie podobne do chodzenia po zklepie z zabawkami „O, ciekawa partia na pianino! Zadzwonię do chilly gonzalesa i zobaczę czy da się ściągnąć do studia!”, „O, dobra piosenka, ciekawe czy Barry Manilow zrobiłby nam aranżację” „Czekaj, może ściągnęlibyśmy Michaela Buble?” Tak to wyglądało.
Nie było żadnego planu. Po prostu łańcuszek telefonów do przyjaciół, żebyśmy mogli spotkać się w studio i coś razem zrobić.
AM: To bardzo fajne, że to wszystko ludzie, których znasz i lubisz. Zdecydowanie słychać to na albumie.
Mam taką nadzieję. Zawsze podchodzę do muzyki z otwartą głową. Chcę się uczyć. Wchodząc do studia z Ibrahimem MAalouf na pewno się czegoś nauczysz. Jest mistrzem w tym co robi!
Jeśli wchodzisz do studia z Beverly Knight i patrzysz jak śpiewa to na pewno się czegoś nauczysz. Ona jest świetna. Wszyscy ci ludzie to dla mnie inspiracja. Są to takie osoby, z którymi
chcesz spędzać czas. To wspaniałe osobowości i talenty. To mnie przyciąga. uwielbiam utalentowanych ludzi.
AM: To co mówisz składa się w idealną całość i ma sens. Music Played by Humans…
Jedna rzecz, która mnie bardzo intryguje, zwykle nagrywasz pop, a to jest coś zupełnie innego, nowego. Czy jest to jeden z tych projektów, które od dawna kiełkowały Ci gdzieś z tyłu głowy,
czy to pewnego rodzaju przypadek?
Dopiero niedawno zdałem sobie z tego sprawę, ale ten album to chyba wynik mojego dzieciństwa. Nie pomyślałem o tym nagrywając go ani pisząc, ale pamiętam, że mój tata puszczał dużo Sinatry. W domu leciał Sammy Davis Jr… Wpadło mi to do głowy dopiero jakieś 3 tygodnie temu i pomyślałem, „WOW! Czy to nie jest niesamowite?!” To czym otaczamy się w dzieciństwie, zostaje z nami i kiedyś na pewno w taki czy inny sposób się ujawni. Więc ten album to trochę muzyka mojego dzieciństwa, co jest strasznie dziwne.
AM: To jest ta jazzowo-big bandowa część materiału, a co z rytmami latino?
To mój pomysł, bo uwielbiam latynoską muzykę. Uwielbiam muzykę, która sprawia radość. Uważam, że muzyka ma niesamowitą zdolność zmiany ludzkich nastrojów. Zawsze uwielbiałem latino. kocham ten styl. Uwielbiam też to, że musisz wyjechać do danego kraju, żeby złapać ten klimat. Przywozisz go stamtąd.
AM: Pojechałeś?
GB: Byłem tam w trasie w 1998 roku. Cała Ameryka Południowa. Brazylia, Kolumbia, Buenos Aires, Argentyna, Chile… Po zakończeniu trasy byliśmy na imprezie dla uczczenia tego w jakimś klubie i dokładnie o północy na scenę wyszła tancerka. Miała na imię Elita. Sala oszalała. Nigdy czegoś takiego nie widziałem. Ta dziewczyna była niesamowita.
Wróciłem do domu i jakieś 20 lat później gadam z Michaelem Buble i on mówi: „Zróbmy razem numer!”. Wtedy wpadło mi do głowy to imię. Wysłałem mu pierwsze demo, a on na to,
„To byłby świetny duet, ale wiesz, mojej żonie ostatnio bardzo podoba się taki jeden artysta. Posłuchaj.” i wysłał mi link do Sebastiana. Muszę powiedzieć, że dopiero gdy Sebastian dołożył swoją partię to nabrało autentyczności. Ten kawałek potrzebował kogoś z tamtego regionu.
Więc stąd latino.
AM: Często tak się dzieje. Probujesz robić coś co nie jest Twoją kulturą i to słychać.
Wspomniałeś Beverly Knight. Piosenka Enough is Enough jest niesamowita!
Oh, dziękuję!
AM: Jedna z moich ulubionych na płycie. Wprowadź mnie w temat. Jak powstawała, jak ją pisałeś… Chcę wiedzieć wszystko!
To jedna z moich piosenek. Miałem tylko partię pianina, siedziałem tak jak teraz i pomyślałem „Podoba mi się to, ale nie wiem czy pasuje na ten album”. Strasznie chciałem nagrać piosenkę z Beverly. Strasznie! Właściwie więc nawet jej nie skończyłem i zadzwoniłem do niej na FaceTime, zagrałem jej refren, na co usłyszałem „Stop! Stój. Dam Ci namiary na kogośbdo kogo musisz zadzwonić i jeśli on zrobi do tego aranżacje to zaśpiewam to z Tobą.”
To był jej znajomy Carlos. Nie pamiętam jego nazwiska. Mieszka w Austin w Teksasie i Beverly już z nim kiedyś nagrywała. On zna całą scenę Latino. Wszystkich muzyków, basistów, pianistów, perkusistów… Muzyka Latino wymaga bardzo konkretnego brzmienia. Tydzień później wysłał mi demo, ja przesłałem je do Bev, a ona na to „Przyjeżdżam natychmiast!”
Ona nagrywa wszystko przy pierwszej próbie. Kazałem jej zaśpiewać dwa razy tylko dlatego, że chciałem tego posłuchać drugi raz! *śmiech*
A potem kazałem jej wyjść. Nie będę śpiewał przy Beverly! Nie ma mowy!” Czuję się przy niej jak amator. Więc miałem pół godziny, potem coś tam jeszcze dograliśmy… To było piękne
popołudnie.
AM: I wyszło naprawdę świetnie. I Twoja część też! śmiech
było wspaniale. Beverly ma w sobie coś co wyciąga z ludzi to co najlepsze.
AM: Jest jeszcze coś bardzo ważnego, co mnie osobiście porusza. Ballady. Rozmawialiśmy o tej części latino i big band, ale co z balladami? Są cudowne. Mam wrażenie, że bardzo sobiste. Czułam wszystkie emocje i wiedziałam od razu, że są one w 100% Twoje. Jak to jest tak się otworzyć?
Oj, to będzie długa odpowiedź. Postaram się ją skrócić.
AM: Słucham.
Masz rację. Kluczem do mojego serca jest pisanie wolnych piosenek. Bardziej się z nimi utożsamiam. Mam wrażenie, że więcej mogę nimi wyrazić. Zawsze tak było. Bardziej mnie potuszają. Sprawiają, że serce szybciej mi bije. W tym czuję się najlepiej.
Nigdy też nie ugładzam tego co piszę. Myślę, że jeśli tak robisz to mniej trafia do ludzi. Jeśli ja coś czuję, to na pewno jest na świecie jeszcze ktoś, kto czuje podobnie. Łatwo mi przelewać uczucia na muzykę. Robię to już bardzo długo i po prostu wiem jak. Właściwie to wiem nawet jak przelać uczucia w muzykę tak, żeby większość ludzi nawet tego nie
zauważyła. Umiem je dobrze schować. Czasami naprawdę trzeba mnie znać, żeby się zorientować. Ale o to w tym chodzi i wydaje mi się to piękne. Zwłaszcza moi fani są dobzi w odnajdywaniu takich rzeczy. Słyszą to czego zwykły słuchacz raczej nie odszuka. To też jest piękne.
AM: Myślisz czasem o tej chwili, kiedy płyta już wyszła. Wszyscy mają jakieś swoje zdanie, doszukują się czegoś, oceniają…
To jest już co innego. Delikatność dzielenia się swoją sztuką ze światem. Teraz to już inna odpowiedź.
To jest stresujące. Zawsze. Ale zawsze gdy spotykam się z młodszymi artystami i pytają mnie o takie rzeczy, choć nie cierpię dawać rad zawsze mówię, że to jest tylko czyjeś zdanie. Kiedy ludzie mówią: „Nie podoba mi się to!” to tylko czyjaś opinia i pomimo, że zwykle te nagatywne opinię widać bardziej niż te pozytywne, to wciąż tylko opinie. Najważniejsze jest, żeby czuć, że to co zrobiłaś jest najlepsze jakie mogło być, że przekazuje wszystko to, co chciałaś przekazać, że jest tak szczere jak tylko można. Dalej nie masz już kontroli.
AM: Jeszcze ostatnie pytanie o piosenki. Masz jakąś swoją ulubioną na tym albumie?
Tak. This is My Time. Nagrywanie jej było wspaniałe. Zrobiliśmy ją bez tempa. Orkiestra szła po prostu za mną. Cudownie się ją nagrywało i myślę, że ten tekst jest idealny na obecne czasy, poruszający i piękny. Powiem coś bardzo sztampowego, ale miłość teraz jest chyba ważniejsza niż kiedykolwiek w moim życiu. Teraz niesamowicie ważne jest by doceniać miłość drugiego
człowieka.
AM: Właściwie nic nas już nie zajmuje, więc musimy doceniać to co mamy.
Dokładnie.
AM: Dziękuję Ci za ten wywiad i powodzenia z płytą.
Dziękuję. Wesołych Świąt!
Widely known as a part of Take That as well as from his solo career Gary Barlow just came out with his new, unexpectedly different album. Music Played by Humans is a huge project, recorded not only with some of Gary’s friends (Michael Buble, Beverly Knight, Barry Manilow), but also with an orchestra of 60+ musicians.
Check out our conversation below to find out how this unusual project came to be.
Adrianna Małolepszy: I’m really excited to be here with you, how are you?
pretty good. It’s been a crazy year, right? But we’re still here.
AM: Yeah, we’re rolling it’s fine.
Yeah. I’m out in the country in Oxforshire, this is my life now, sat on this thing (zooom) all day! This is my new way to travel! It’s… actually, I don’t mind it if I’m honest. It’s quite nice. it’s nice to meet you, anyway.
AM: Same! Absolutely. I’m thrilled to be with you, I’m thrilled to meet you. Actually, going in that direction… Has this whole mess that’s going on right now influence the record at all?
Well, you know what, Adrianna I actually made most f this record last year. I had the idea of the album tittle as I came off tour last year. Now, coming off tour for me, esspecially a Take That tour, is an extremely possitive expierience, with wonderful audiences who followed us for 30 years. They gave us the best nights. So by the time a tour ends like that… I was feeling so inspired and positive that I just went straight into a studio and I wrote this record. We recorded most of it up to Christmas. We recorded a little bit in the new year and we actually did our last orchestral session with 60+ players two weeks before lockdown! We finished all the recording! Because we couldn’t make that record at the moment. We got lucky.
AM: Because you worked with a lot of people on it. Not only the musicians, but also your colalborators on certain songs. How do you choose such a great ensamable of people?
It’s simple. I was enjoying making the record so much. Usually, as you will know these collaborations are often so fake! The record label has found someone from another country
who is really popular, who wants to bne popular in your country so they put you together, you never met, you don’t really get on. They want to sing a piece of the song that you wanna
sing… It’s ususally the worst bit of any record. However, I decided, you know what, I’m not having any of that, I’m just gonna call up a lot of friends, we’re gonna get in the studio, we’re gonna have fun. So all of my collaborators are all friends of mine that people have known for years. Some of them I’ve recorded with before, some of them I haven’t… It made that whole process an absolute joy.
AM: And it’s such a diverse group of people as well. There is like people from every different musical backgrounds. There is jazz people, pop, blues… everything. Was it concious or were
you just kind of like „Ohh, I wanna make a song with this person! Let’s call them and see what happens.”
GB: A litle bit of that. Bassically, because I foud myself in a bit of a new possition, because the record was so musical, it had elements of classical, jazz, big band, swing, latin…
It kinda haad all the voices of what these groups of people play. So it was like being in a candy store. It was like, „Oh, this is a good piano part! Let’s call Chilly Gonzales and see if we can get him in the studio for the day. You know, „Oh, this is a nice song! I wonder if Barry Manilow will do us an arrangement!” „Oh! Hang on, I wonder if Michael Buble fancies to record to it”. It was litterally like that. There was no plan behind it all. It was litterally a string of calls trying to get my friends in a room so we could make some music together.
AM: That’s really cool that it’s all people you know and you’ve worked with and you kind of vibe with them. You can hear that on that record definietely. That it’s not just, as you said,
fake.
Well, I hope so. Because, you know what, the one thing I always try and aproach music with is a mind where I always want to learn and if you go in a studio with Ibrahim Maalouf for the day, you’re gonna learn something. He is a master! He is a master at what he deos! You go in the studio with Beverly Knight and you watch her sing, you’re gonna learn something! She is awesome. And so everyone on there is inspiring. Everyone on there is someone you wanna spend time with, because they’re great personalities and it’s just that talent. That’s what I’m drawn to.
I’m just drawn to talented people.
AM: And that makes sennse, Music Played By Humans, it exactly lines up with what you’re saying. The one thing that interests me a lot here is.. You usually make pop records and this is very different. How did that come about? Was it something you wanted to do, you had that in the back of your mind for a long time or was it just „That happened, stream of counciousness,
let’s do it.”
I’ve only realized this recently. It’s actually come from my childhood. I didn’t realize it while I was recording it or writing it, but I do remember, from being very young My dad used to play Frank Sinatra a lot. Used to play Sammy Davis Jr… and I never thought about it till about 3 weeks ago and I felt „WOW! Isn’t it increadible that, as children,
what we take on board” It goes into our system and stays there and al, of a sudden, at some point, it comes out one way or another. So this album kind of the music of my childhood which is
so weird.
AM: That is all the big bandy..jazzy.. part of this record. What about the latino music part?
The latino part comes from me, because I love latin music. I love music that makes people happy. I think that music has a wonderful way of changing people’s moods. I’ve always loved
latin music. I love the playing and the style. And I also love the fact that you have to kind of go there to get that vibe. You get it from the country.
AM: Did you go?
I’ve only toured there once and it was in 1998. I toured the whole of South America. We did Brazil, Columbia, Buenos Aires, Argentina, Chile. We did all over and right at the end of the tour we had an end of tour party, we were in this club and right at midnight a dancer came on. Her name was Elita and the place went crazy. I’ve never seen that kind of reaction.
This girl was the most unbelievable there. I went home and then 20 odd years later I’m chatting to Michael Buble and he says „We should write a song together!” and that name popped
into my head. And even stranger than that, when I sent him the first idea of the song he said „You know, this would be a great duet, but my wife is really into this guy right now. Check this music out.” And he sent me a link to Sebastian and I have to tell you, until Sebastian got on there, it was once he’d done his part that it felt authentic. It needed someone from that region to bring that authenticity to it. So that’s the backdrop of the latin side.
AM: It often happens like that. That you try to do something that’s not really your culture and it doesn’t really click. But you mentioned Beverly Knight and the song Enough is Enough
is absolutely increadible.
Oh, thank you!
AM: One of my favorite songs on the album. I want you to let me in on that. How did it happen? How you wrote it… I wanna know everything!
That is one of my songs and all I had was a piano. I was literally sat like I am here now and I thought „I like this, but I don’t know if it’s for this record” and I’ve been desperate for years to get Beverly on a song. Desperate. So I actually haven’t even finished the song and I called her and had her on a thing like this that we’re doing today, like a FaceTime and I played her the chorus and she went „Stop. Stop right now. Stop. I’m gonna give you the name of someone that you need to call right now and get him to make the music and once he’s made the music, I’ll sing on it!”
It was a friend of hers called Carlos, I can’t remember his second name, but he lives in Austin in Texas and Beverly recorded with him before. This guy knows all the Latin scene.
He knows all the players, the bass players, the pianos, the drummers… Latin music is so specific. So a week later he sends his demo and I sent it to Bev and she was like: „I’m coming over right now!”. And she came over to the studio and she is a proper one take wonder. The only reason I made her sing it twice is because I wanted to listen to it again. laughs
And then I made her leave. I said „I’m not singing in front of Bevery! No way!”. She makes me feel like a semi-proffessional. So I had half an hour and we did some ad lips together.
It was just a beautiful afternoon.
AM: It really came out amazing. And you did a great job too! You’re hyping up Beverly here, but your part is also important. laugh
It was really fun and Beverly has a knack of bringing out all the best in people.
AM: One more thing that’s very importnt and resonates with me on there are the ballads. Cause we talked about the big band’y stuff and the latin stuff, but there is also ballads. They are amazing. But they feel very personal. I was feeling every single emotion and I knew it’s yours a 100%. What is it like to open up like that? Do you ever feel like you’re sharing too much?
That’s a very long answer, I’m afraid. I’ll try and shorten it.
AM: Go for it!
You know what, you’re absolutely right. For me, the way of getting the heart of me is to erite slow music. I just connect with it more. I feel like I can add my voice in there more. And I don’t mean my vocal voice, I mean the voice from my heart. I’ve just always been connected to slow music. It moves me more, it makes my heart beat faster. It just always has a knack of connecting. That’s where I’m most at home, writing that sort of music.
I don’t ever tame what I write. I think if you do, then you’re less likely to connect with people, because if I’m feeling it, there’s gonna be someone else in the world that’s feltna very simmilar thing. When it comes to feelings, I find them easy to put into music. I’ve been doing this for a long time and I know how to empty my heart into music.
I actually even know how to empty my heart into music without people even knowing it’s in there. I can hide stuff in the music very secretly. It takes people who really know me to sometimes unpick it. But that’s the art of song and I find that beautiful. Especially my fans are great at going a level below where everyone else will listen. They understand pieces of my music the general audience wouldn’t. I think that’s beautiful.
AM: Do you ever think about that moment once the record is out, everybody judging it, having an opinion…?
BG: Now, that’s a different thing you’re talking about. That’s the vulnarebility of sharing your art with the world. Now I’m gonna gie you a different answer. It is scary. I’m not gonna lie. It’s always scary. But I think as artists, whenever I meet younger artists and they ask me about things like this… I hate giving advice, but the one piece of advice that I’d always give people is that they are only opinions. When people say „I hate that!” that’s just someone’s opinion, and although many times the negative opinions are always louder than positive ones, they are only opinions. I feel like it’s the most important that you as a person feel like your art is the best it can be, that it
says the most you can make it say, that it’s as honest as it can be and after that I can control the rest so don’t try to.
AM: One last thing about the songs. What is your favorite one? Do you have one from that record?
I do. There is a track called This is My Time. I loved recording that song. We did it without a tempo. The orchestra followed me. It was just a thrill to record it and I think the lyrcics are very simple but very poignant and very beautiful for this time we’re going through right now. I’m gonna say something that’s very generic, but love in this time, right now has probably been more important than it’s ever been in my lifetime. To appreciate the love of another is something that’s enourmus right now.
AM: We don’t have much going on so we have to appreciate the things we do have.
That’s exactly it.
AM: Thank you so much for taking the time to do this and good luck with the album!
Thank you! And Merry Christmas!