Trudno zliczyć wszystkie najważniejsze wyróżnienia i kompozycje w dorobku artystycznym Eltona Johna. Jest to jednak legenda muzyki o której długo będą pamiętać przyszłe pokolenia, tak jak balladę Candle in the Wind o niemal pięćdziesięcioletniej historii. W tym roku minie 20 lat od nagrania jej odnowionej wersji, która powstała z myślą o Księżnej Dianie. Dochody płynące ze sprzedaży światowego przeboju zostały przekazane właśnie na rzecz fundacji członkini brytyjskiej rodziny królewskiej.
5 października 1973 roku po licznych sukcesach poprzednich płyt, ukazał się siódmy w dyskografii Eltona Johna, podwójny album Goodbye Yellow Brick Road. Do dziś uważany przez wielu krytyków za najlepsze dzieło brytyjskiego artysty, jest także jego najlepiej sprzedającym się albumem studyjnym. Jego nakład przekroczył szesnaście milionów egzemplarzy, stając się bestsellerem w wielu krajach takich jak Australia z pięciokrotną platyną, w ojczyźnie muzyka – Wielkiej Brytanii oraz w Stanach Zjednoczonych z ośmiokrotnie powieloną platyną i numerem jeden rocznej sprzedaży podsumowującej 1974 rok.
Fenomen tego wydawnictwa jest nieprzypadkowy. Wszystkie kompozycje z 2-płytowego albumu zachwyciły słuchaczy siedemnastoma utworami. Wśród nich znalazła się sentymentalna ballada tytułowa poświęcona pamięci Marilyn Monroe, Candle In the Wind. Kompozycja została napisana przez Sir Eltona we współpracy z Bernim Taupin oraz wyprodukowana przez Gusa Dudgeon w zamku Château d’Hérouville we Francji. W tym czasie artysta dominował na runku muzycznym. Kiedy ponad dwie dekady później, w sierpniu 1997 roku Elton John i jego tekściarz Bernie Taupin dowiedzieli się o tragicznej śmierci Księżnej Diany, postanowili stworzyć piosenkę, by oddać jej hołd. Nie mając jednak wystarczająco czasu by komponować zupełnie nowy utwór, postanowili przerobić niemal dwudziestopięcioletni przebój bazując na pierwowzorze i układając tekst na nowo. Jego produkcją zajął się George Martin.
Odnowiona wersja wydana jako singiel we wrześniu tego samego roku, zawiera fortepian jako instrument przewodni. W tle słyszymy delikatną grę orkiestry, zaś w przeciwieństwie do oryginału nie użyto perkusji czy gitary. Piosenka dotarła do miejsca pierwszego w Wielkiej Brytanii, stając się tym samym czwartym singlem numer jeden Eltona. Poza ojczyzną udało jej się także wspiąć na listach przebojów wielu krajów, np.w Belgii, Holandii, Norwegii, Finlandii, Francji, Szwecji, Szwajcarii, Austrii, Kanadzie, Australii, Japonii i w Stanach Zjednoczonych. We wszystkich wymienionych państwach zajęła ona najwyższe, pierwsze miejsce na podium najważniejszych notowań muzycznych.
Candle in the Wind 1997 zostało najszybciej sprzedającym się singlem w historii Wielkiej Brytanii. Sprzedał się w nakładzie 658 tysięcy kopii jedynie w ciągu pierwszego dnia sprzedaży i 2 milionów w okresie pierwszych siedmiu dni od momentu jego udostępnienia. Jest również jedynym singlem, który dostał się na 1 miejsce UK Singles Chart mimo zaledwie dnia sprzedaży i do tego całkowicie zdominował notowanie zostawiając ówczesną stawkę daleko z tyłu. Pierwszy tydzień sprzedaży został zamknięty w nakładzie ponad 1,5 miliona kopii. Triumf na brytyjskiej liście trwał nieprzerwanie przez pięć tygodni, osiągając łącznie 4,9 milionów nabytych egzemplarzy singla i pobijając tym samym ustanowiony 13 lat wcześniej rekord świątecznego, charytatywnego utworu Do They Know It’s Christmas? zespołu Band Aid. Za sprawą ballady artysta dołączył do swojej kolekcji kolejną nagrodę Grammy za najlepsze męskie wykonanie pop.
Popularność Goodbye Yellow Brick Road w Stanach Zjednoczonych była bardzo zbliżona: zadebiutował na pierwszej pozycji jako siódmy krążek w historii. Potrzebował jedynie tygodnia do pokrycia się platyną, którą uzyskał za przekroczenie miliona kopii. W sumie na terenie USA został sprzedany w ponad 11-milionowym nakładzie i spędził 14 tygodni na szczycie Billboard Hot 100. Płyta odniosła też sukces w wielu innych krajach. W Kanadzie spędziła aż trzy lata w najlepszej dwudziestce, z 46 tygodniami na szczycie listy. Niestandardowy sukces może tłumaczyć ogólny brak dostępności singla na kanadyjskim rynku, a następnie jego stopniowym wzrostem sprzedaży. W Kanadzie i we Francji osiągnął status diamentu. Na arenie międzynarodowej sprzedano ponad 33 miliony kopii, stawiając kompozycję na szczycie najlepszych singli w historii muzyki. Dane wskazują, że w szczytowym momencie w ciągu sekundy na całym świecie sprzedawano średnio po sześć kopii.
