Historia boysbandów choć sięga połowy lat 80-tych i New Kids on the Block, jej renesans przypadł dekadę później, gdy na scenie pojawiła się piątka utalentowanych chłopaków z Backstreet Boys. Ich debiutancki album przeszedł długą drogę od fali przebojów w Europie w 1996 roku, po długo wyczekiwany debiut w ojczyźnie przeszło rok później. Co wspólnego mają ze sobą dwa pierwsze wydawnictwa najpopularniejszego boysbandu wszechczasów? Przebojowy singiel Everybody (Backstreet’s Back), który dwadzieścia lat temu rozbrzmiał na tanecznych parkietach i światowych listach.
Amerykański boysband został założony w 1993 roku przez Lou Pearlmana. Pragnął on stworzyć zespół na miarę New Kids on the Block, dlatego też patron Backstreet Boys nie żałował pieniędzy na znalezienie odpowiednich do tego projektu muzyków. W ich gronie znaleźli się Brian Littrell, Nick Carter, Kevin Richardson, Howie Dorough i A.J. McLean.
Utalentowani nastolatkowie zadebiutowali singlem We’ve Got It Goin’ On, który przeszedł bez echa w Stanach Zjednoczonych, ale podbił europejskie listy przebojów. Pearlman doszedł do wniosku, że to przede wszystkim w Europie Backstreet Boys powinni być promowani i ostatecznie nie zdecydował się na wydanie debiutanckiej płyty zatytułowanej Backstreet Boys w USA. 6 maja 1996 roku odbyła się jej europejska, a także azjatycka i kanadyjska premiera. Kolejne piosenki boysbandu trafiały na międzynarodowe listy przebojów, a płyta pokryła się złotem i platyną aż w 38 krajach na całym świecie i rozeszła się w liczbie 8 milionów egzemplarzy. Ogromny sukces w Europie zmotywował chłopaków do wydania jej w ojczyźnie. Wznowiony i długo wyczekiwany debiut trafił do Stanów Zjednoczonych 12 sierpnia 1997 roku i dotarł do 4 miejsca Billboard 200. W efekcie sprzedano płytę w czternastu milionach kopii co nadało jej status czternastokrotnie platynowej! W podsumowaniu dekady (1990-1999) bestsellerowy krążek zajął 10 pozycję najchętniej kupowanych w Ameryce.
Materiał zawarty na europejskim, a amerykańskim wydaniu debiutanckiej płyty różnił się pod kilkoma zarówno mniejszymi jak i istotniejszymi względami. Do Quit Playing Games (With My Heart) włączono Nicka, który zastąpił Briana w drugim wersie, w As Long as You Love Me zmieniono aranżację, zaś edycja z 1998 roku została wzbogacona o jeden z największych przebojów w karierze grupy – Everybody (Backstreet’s Back). Na debiutanckim wydawnictwie singiel udostępniono w wydłużonej wersji, natomiast jego premiera na terenie Europy miała miejsce kilka miesięcy wcześniej na drugim studyjnym albumie Backstreet’s Back, który zawierał nowe nagrania i kolejne przeboje. Znalazł on ponad 28 milionów nabywców na całym świecie, wliczając pięciokrotną platynę w Australii oraz 8x w Hiszpanii i diament w Kanadzie. W Polsce sprzedano ją w stu tysiącach kopii co nadało jej status platyny, podobnie jak w Hong Kongu.
Pierwszym z trzech oficjalnych singli zostało Everybody (Backstreet’s Back), później wydano ballady As Long as You Love Me i All I Have to Give. Jeden z największych kultowych tanecznych przebojów lat 90′ napisany i wyprodukowany przez Denniz PoP oraz Max Martina, miał swoją premierę 30 czerwca 1997 roku. Przewodniczący wytwórni Zomba, Clive Calder zasugerował, aby tytuł piosenki nawiązywał do nowej płyty grupy, jednak reprezentant Jive Records ją odrzucił ponieważ wokaliści dopiero wkraczali na nowy rynek, a tytuł Backstreet’s Back zwyczajnie nie pasował do debiutującego zespołu w Ameryce. Chłopaki jednak zdecydowali, że połączenie tytułu singla będzie symbolicznie przedstawiało ich powrót do ojczyzny. Nad teledyskiem Backstreet Boys pracowali z koreańskim reżyserem Josephem Kahn (przyszły autor takich produkcji jak Stronger i Toxic Britney Spears, Without Me Eminema czy klipów U2, Muse, Enrique Iglesiasa i wielu innych). Sama koncepcja została wymyślona przez grupę i przedstawia ona parodię gatunku horror w tym samym duchu jak Thriller Michaela Jacksona. Wideo kręcono w czerwcu 1997 roku w Los Angeles, w Kalifornii i nagrodzono go statuetką Peoples Choice Favorite International Group podczas MuchMusic Video Awards, a także wyróżniono wygraną w nominacji Best Group Video na MTV Video Music Awards. Platynowy singiel w Stanach Zjednoczonych znalazł się tuż za podium, na 4 miejscu Billboard Hot 100 i trzecim w notowaniu UK Singles.
Miłośnicy remixów mogli mieć powody do zadowolenia, bowiem poszczególne oficjalne wydania singli zawierały po kilka klubowych wariantów. Poniżej prezentujemy kilka z nich.

