Destiny’s Child to dzisiaj jedna z najważniejszych żeńskich grup reprezentujących gatunek R&B. Początkowo funkcjonując jako kwartet, tuż po wkroczeniu w nowy wiek przekształciły się w trio. Dla dziewczyn zmiany nie stanowiły przeszkody, by ze zdwojoną siłą uderzyć w światowy rynek muzyczny z trzecią płytą Survivor i pochodzącym z niej singlem Independent Women Part 1.
Destiny’s Child zostało założone w 1990 roku przez ojca Beyonce – Mathewa Knowlesa, który jednocześnie sprawował rolę managera zespołu. W pierwszej połowie tego okresu dziewczyny ćwiczyły, udoskonalały układy choreograficzne oraz śpiew. Ciężkie i mozolne treningi się opłaciły. Kilka lat później udało im się podpisać swój pierwszy kontrakt płytowy z Columbia Records i rozpocząć współpracę z Wyclef Jeanem. We wczesnych latach zespół występował w czteroosobowym składzie, który ostatecznie uformował się jako trio z trzema wokalistkami – Beyonce, Kelly Rowland oraz Michelle Williams. Wkrótce otrzymały one propozycję nagrania piosenki przewodniej do filmu Aniołki Charliego. Ojciec i menager Beyonce zdobył wcześniej nagrane przez nią demo do którego powstały kolejne partie przybierające formę piosenki Independet Women. Utwór poprzedzał wydanie trzeciego studyjnego albumu pod tytułem Survivor.
Płyta Survivor nad której produkcją Beyonce pracowała z J.R. Rotem, powstała w 2001 roku i odniosła ogromny sukces zarówno pod względem sprzedażowym jak i ilości wydanych przebojów. Zdobyte szczyty na całym świecie, w tym numer jeden Billboardu oraz pięciokrotnie pokryty platyną krążek sprzedano w ilościach blisko pięciu milionów kopii w samych Stanach Zjednoczonych. W Polsce złota płyta dotarła do pierwszej pozycji ZPAV. Album cieszył się tak wielkim zainteresowaniem na arenie międzynarodowej, że postanowiono wydać aż sześć promocyjnych singli. Pierwszeństwo posiadał utwór Independent Women Part I autorstwa Knowles, Sama Barnesa, Jean–Claude Oliviera i Cory Rooneya. Pierwotnie przedstawiano go pod nazwą Pasadena Remix, ponieważ to Independent Women Part II ówcześnie wybrano na oficjalną wersję.
Singiel z ilością pięciu milionów sprzedanych kopii w Stanach Zjednoczonych zgarnął pięciokrotną platynę, cztery numery jeden Billboardu (US Billboard Hot 100, US Dance Club Songs, US Mainstream Top 40, US Hot R&B/Hip-Hop Songs), przy czym 11-tygodniowy pobyt Independent Women w US Single Chart uhonorowano wpisem do Księgi Rekordów Guinessa za najdłużej królujący hit kobiecej grupy w historii notowania. W Wielkiej Brytanii nagranie zadebiutowało na pierwszym miejscu UK Singles i UK R&B. W Australii singiel ze statusem podwójnej platyny zamykał podium, natomiast w polskim Airplay dotarł do miejsca dziesiątego. Należy jednak wziąć pod uwagę, że w tamtejszym okresie dziewczyny posiadały wyjątkową trudną konkurencję na rynku muzycznym w postaci przebojów od Britney Spears, Madonny, Backstreet Boys oraz U2. W krajach europejskich osiągnięto srebro we Francji, złoto w Danii i Norwegii oraz platynę w Szwecji. Independent Women było trzykrotnie nominowane do Grammy oraz zajęło osiemnastą pozycję w singlowym podsumowaniu pierwszej dekady XXI wieku przez Billboard Hot 100.
Proces nagrań teledysku odbywał się latem 2000 roku w Los Angeles, a po raz pierwszy wyemitowano go podczas programu Making The Video na antenie MTV oraz umieszczono na wydaniu DVD Charlie’s Angels. Produkcji klipu podjął się słynny i rozchwytywany przez artystów amerykański reżyser Francis Lawrence, który w późniejszych latach współpracował z Beyonce przy Run The World (Girls). Na końcowym etapie warto również wspomnieć o remiksach, które w przypadku tego singla są naprawdę dopracowane i różnorodne. Mamy tu do czynienia między innymi z Niezależnymi Kobietami w stylu latino według wizji Maurice’s oraz wariant klubowy stworzony przez Victora Calderone’a.
