Kylie Minogue to dziś wręcz ikona światowej muzyki rozrywkowej. Trochę mniejsza niż na przykład Madonna, Whitney Houston czy Michael Jackson, jednak ma na koncie kilka fajnych przebojów, których nawet dzisiaj lubimy posłuchać. O ile z twórczością, którą prezentowała przez ostatnie kilka lat ma trudności z przebiciem się do szerszego grona odbiorców, o tyle chętniej wspominamy to co było. U nas nie mogło zabraknąć utworu, dzięki któremu w minionej dekadzie stała się rozpoznawalna poza granicami swojego kraju. Jest to jeden ze symboli tamtych czasów, dziś trochę irytującym zwłaszcza przez la la la, śpiewane przez inne usta niż te australijskie.
Nie da się ukryć, że Kylie Minogue ma spory dorobek artystyczny. Ma na koncie występy w przeróżnych produkcjach filmowych i telewizyjnych (między innymi bardzo popularny serial Sąsiedzi), wizyty u wszystkich monarchów oraz bardzo bogatą dyskografię. Wciąż jest w dobrej formie, co udowodniła wydanym w zeszłym roku albumem świątecznym Kylie Christmas. Australijce można zarzucić kilka niedoskonałości przy paru poprzednich wydawnictwach, lecz biorąc pod uwagę wpływ artystki na popkulturę, chyba zostanie to jej wybaczone.
Can’t Get You Out Of My Head to milowy krok w karierze Minogue, ze względu na to, że pozwolił artystce na karierę międzynarodową. Krytycy byli zachwyceni, gdyż producenci numeru Rob Davis oraz Cathy Dennis, mimo używania różnych technik (Davis pracował na oprogramowaniu Cubase, zaś Dennis polegała na niezawodności Mac’a) doskonale uchwycili pulsowanie, które dotychczas mogliśmy obserwować na przykład w numerze Blue Monday od angielskiego New Order czy też u niemieckiego Kraftwerk. Co zaskakujące, początkowo numer był dedykowany dla S Club 7, jednak Simon Fuller, będący agentem brytyjskich gwiazd uznał to za zły pomysł i zaproponował numer Sophie Ellis-Bextor, która z kolei kilka miesięcy później po ukazaniu się finalnej wersji wspomnianego kawałka, osiągnęła sukces z Murder On The Dance Floor. Brytyjska wokalistka również odrzuciła utwór, by finalnie Can’t Get You Out Of My Head trafił do Minogue. Australijka była wówczas w ważnym momencie swojej kariery. Jej album Light Years sprzedał się wówczas w 280 tysięcy egzemplarzy, co oznaczało wtedy status poczwórnej platyny w jej rodzimym kraju. Połączenie disco i europopu było na tyle innowacyjne, że wokalistka postanowiła spróbować zaistnieć w Europie z nowym materiałem.
Pierwszą zapowiedzią Fever była właśnie wspominana dzisiaj kompozycja. W tym miejscu wypadałoby przypomnieć, że z tej płyty pochodzą jeszcze takie przeboje jak In Your Eyes czy Come Into My World. W następnych latach na stylistyce wydawnictwa wzorowały się między innymi Britney Spears (singiel Toxic) oraz Madonna (przy pracy nad płytą Confessions on a Dance Floor, która przywróciła pochodzącej z Włoch artystce status globalnej gwiazdy). Nic dziwnego, skoro Australijka odnosiła takie sukcesy: potrójna platyna w Australii, podwójna w Belgii i Wielkiej Brytanii oraz złoto w USA i Nowej Zelandii. Był to wielki europejski hit, który zawładnął prawie wszystkimi listami przebojów: prawie wszędzie mogliśmy zobaczyć ten singiel na szczytach (między innymi przez 4 tygodnie na #1 i w sumie 25 tygodni w TOP40 UK Charts). Wyjątkiem od tej reguły była Finlandia, gdzie kawałek zatrzymał się na miejscu 5 i ani drgnął wyżej.
Nie dziwmy się więc faktowi, że numer doczekał się coverów i wykorzystań. Przykładowo, swoją nieco rockową wersję tego hitu zaprezentował Tomek Makowiecki, która pojawiła się na debiutanckim krążku Makowiecki Band. Po kawałek sięgnął też Baauer, którego Harlem Shake jest wiecznie żywe. W My Head DJ czerpie wręcz garściami z oryginału. Zremixowania wielkiego przeboju podjął się też Stuart Crichton i właśnie tą wersję (pt: Can’t Get Blue Monday Out of My Head) Minogue zaprezentowała na jednym z koncertów. Ja z kolei chyba nigdy nie zapomnę wykonania Kasi Zielińskiej z Jak Oni Śpiewają, a Wy może będziecie w stanie pamiętać jeszcze wykon Antka Smykiewicza z półfinałów The Voice Of Poland.
https://www.youtube.com/watch?v=kfpQ6ievad4
