Thom Yorke to wszechstronnie uzdolniony artysta – gra na gitarze, pianinie, perkusji. Na co dzień lideruje w zespole Radiohead, a dosyć niedawno powołał do życia projekt Atoms For Peace. Pisze także teksty i wydaje płyty pod własnym nazwiskiem. Dlaczego dzisiaj o nim piszemy? Bo Thom obchodzi dzisiaj swoje 45. urodziny!
Thomas Edward Yorke, bo tak brzmi jego pełne imię i nazwisko ma tyle sukcesów na swoim koncie, że nie bardzo wiadomo jak je uporządkować. Może zatem zacznę od samego początku? Od zespołu Radiohead, który jest jego – zaryzykuję i stwierdzę – największym artystycznym dzieckiem.
Radiohead
Historię powstania Radiohead przybliżałam Wam już w momencie kiedy ich debiutancka płyta Pablo Honey obchodziła swoje 20 lecie. Nie będę się zatem powtarzać, tylko odeślę Was TUTAJ.
Wszyscy wiemy już jak dobrym startem był debiut Brytyjczyków. Poprzeczkę podnieśli sobie naprawdę wysoko i oczekiwania co do jego następcy były niemałe. W związku z tym grupa rozpoczęła współpracę z producentem Johnem Leckie. Już EPka My Iron Lung odznaczała się większa dojrzałością i zapowiadała zmianę stylu grupy. Tytułowy singiel odniósł sukces a zespół zyskał dzięki niemu nowych fanów. Drugi album The Bends ukazał się w 1995 roku i utwierdził ich pozycję wśród wykonawców rocka brytyjskiego. Sam album przyniósł takie przeboje jak Just czy High And Dry. W 2003 został sklasyfikowany na 110. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone.
http://www.youtube.com/watch?v=-_qMagfZtv8
Na początku roku 1996 grupa zaczęła pracę nad swoim kolejnym wydawnictwem. Jeśli powiem, że chodziło o OK Computer to wielu z was powinno skojarzyć go sobie z ich jedną z najjaśniejszych pozycji w dyskografii. Płyta zebrała miażdżące recenzje, dotarła do pierwszego miejsca zestawienia brytyjskiej listy przebojów, pokryła się kilkakrotną platyną, a przede wszystkim przyniosła trzy genialne utwory, a dzisiaj wizytówki Brytyjczyków – Paranoid Android, Karma Police oraz No Surprises. W ich ręce trafiła za nią także Nagroda Grammy.
Nie trudno jest wywnioskować, że na zespole ciążyła presja związana z nie małym sukcesem ich dotychczasowych wydawnictw. Po trasie koncertowej promującej album OK Computer zespół nieco zniknął z muzycznego świata, a dopiero w październiku 2000 roku fani dostali jego następcę.
Kid A było największym komercyjnym sukcesem w historii grupy, zadebiutował na pierwszych miejscach list przebojów w wielu państwach, w tym w Stanach Zjednoczonych, gdzie album po raz pierwszy w swojej karierze zanotował pierwsze miejsce na liście Billboard. Co ciekawe nie ukazał się żaden promujący go singiel, a mimo to utwory Optimistic i Idiotique funkcjonowały na takich prawach pojawiając się z radiach i w telewizji. Zdania na jego temat krytycy muzyczni mieli podzielone, tak samo stało się z fanami.
Amnestiac wydany rok później powstawał na tych samych sesjach nagraniowych co Kid A, przez co klimatem był bardzo do niego zbliżony. Łatwo można przewidzieć, że krążek także odniósł spory sukces komercyjny, będąc przy tym nominowanym do nagrody Grammy, a także do Mercury Music Prize. Pierwsze single od 1997 roku Pyramid Song i Knives Out odniosły wielkie sukcesy.
http://www.youtube.com/watch?v=s2VzLn6DMCE
Szósty studyjny album Radiohead Hail to the Thief ukazał się w 2003 roku, a członkowie zespołu czas jego powstawania wspominają jako bardziej spokojny niż w przypadku nagrywania poprzednich płyt. Krążek pokrył się platyną, a single There There, Go to Sleep i 2 + 2 = 5 zyskały uznanie rozgłośni radiowych. Zespół został nominowany do nagrody Grammy w kategorii Best Alternative Album, a producenci Nigel Godrich i Darrell Thorp otrzymali nagrodę w kategorii Best Engineered Album. Po jego wydaniu grupa ruszyła w trasę koncertową w której była do 2004 roku, po czym zawiesiła swoją działalność, a każdy z muzyków zajął się swoimi solowymi projektami.
Na kolejną płytę przyszło fanom czekać 4 lata. Po wygaśnięciu kontraktów z Parlophone oraz z EMI Radiohead zaczęli nagrywać na własną rękę. Pomagał mu Mark Sentem, a później dołączył do niego także Nigel Godrich. Album In Rainbows ukazał się w dość niestandardowy sposób, bo został sprzedawany za pomocą dystrybucji elektronicznej, gdzie każdy sam mógł ustalić sobie jego cenę. Jak się okazało dochody były większe niż ze sprzedaży elektronicznej wszystkich ich pozostałych albumów razem wziętych. Fizycznie płyta ukazała się nieco później za sprawą nowej wytworni XL Recordings i od razu pojawił się on na pierwszych miejscach list w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.
Ostatnie – na tą chwilę – wydawnictwo Brytyjczyków to The King of Limbs z 2011 roku. Mimo, że zawiera jedynie 8 utworów to krytycy nie szczędzili mu słów uznania. Przez cały 2012 rok trwała promująca go trasa koncertowa. Zespół odwiedził przy jej okazji USA, Kanadę, Europę, kraje azjatyckie oraz Australię i Nową Zelandię.
Kariera solowa
W 2006 roku ukazała się debiutancka solowa płyta Thoma o nazwie The Eraser. Jej producentem był Nigel Godrich, którego znamy już z współpracy z macierzystą formacją Yorke’a. Album ten zawiera wiele elektronicznych brzmień i w całości jest napisany oraz wykonany przez muzyka. Pochodzący z niej utwór Black Swan, który zasila ścieżkę dźwiękową filmu „Przez ciemne zwierciadło”.
W roku 2013 światło dzienne ujrzała płyta Amok pod którą podpisuje się supergrupa Atoms For Peace, w której skład wchodzą sam Yorke, Flea, Mauro Refosco oraz Joseph „Joey” Waronker. Amok zebrał świetne recenzje , a zespól promował go wielką trasą koncertową. Podczas niej miał wystąpić także i w Polsce, lecz koncert odwołano w dniu, w którym miał się odbyć.
