Artysta dający niepokoje. Swiernalis – Stoicki niepokój, 2023 (recenzja)

Polski wokalista Swiernalis właśnie wydał trzeci album muzyczny zatytułowany Stoicki niepokój. Na kolejną płytę musieliśmy dość długo poczekać, wobec tego trzeba zadać najważniejsze pytanie – jak ona finalnie wyszła?

Na sam początek zaznaczę, iż przeżyłam pierwszy koncert Swiernalisa z nowym materiałem Stoicki niepokój w ramach tegorocznej i pierwszej edycji festiwalu Next Fest. Bardzo to pomogło, ponieważ na żywo jest jeszcze większy sztos i jakaś totalna, muzyczna… eksplozja.

Krążek otwiera utwór o tytule Szum, który jest niezwykle energiczny. Można też się domyślić, co chodziło po głowie artysty, gdy nagrywał całość. Gdyż jest to Stoicki niepokój, a Szum tylko tę tezę potwierdza. Natomiast najbardziej urzekł mnie drugi numer, a najnowszy singiel, czyli 0048. Linia melodyczna jest genialna, zaś warstwa tekstowa jeszcze lepsza. Przyznam się szczerze, że długo się nad 0048 zastanawiałam, gdyż wiedziałam, że coś mi to przypomina – ale nie wiedziałam co. Dopiero po trzecim lub czwartym odtworzeniu zorientowałam się, iż Swiernalis zainspirował się Grzegorzem Ciechowskim. Mam na myśli chyba najpiękniejszy utwór o naszym kraju, Nie pytaj o Polskę Obywatela G.C.. Oczywiście, 0048 nie jest jakimś plagiatem, czy inspiracją niemalże jednokierunkową. Różni się bardzo, aczkolwiek sens jest taki sam. Chyba mam kolejny ulubiony numer opowiadający o Polsce i troszkę skomplikowanej relacji (a przede wszystkim: miłości) do niej. Wielkie ukłony, Paweł.

Muzyk genialnie opisał pierwszy singiel, a zarazem trzeci utwór z tracklisty – Kryptowaluta – takimi słowami:

Wszystko w tym świecie jest wymienialne, a najłatwiej wymienić coś, czego się nie posiada. Uczucia, to także kryptowaluty, które mogą stracić na wartości w ciągu sekundy lub zyskać niewyobrażalną moc w naszym życiu.

To się słyszy. Kryptowaluta faktycznie zwiastuje nowe i dzikie kierunki, jakie obrał Swiernalis na trzeciej płycie Stoicki niepokój. Pamiętam jakie było moje zaskoczenie, gdy pierwszy raz usłyszałam ten numer… ale spodobało mi się, ponieważ rzecyzwiście jest to coś innego oraz nowego w jego twórczości. Szczególnie chwytliwy refren zasługuje na pochwałę. Muzyczny wideo-klip jest tak samo ciekawy, jak cała Kryptowaluta. Przez prawie cztery minuty poczułam swego rodzaju nostalgię, zwłaszcza przez efekty kaset VHS.

Co kolejna propozycja ze spisu wszystkich kawałków albumu to coś nowego i troszkę chaotyczne, o czym świadczy Cherry – kawałku, który podobnie jak Kryptowaluta ma chwytliwy refren. Jestem absolutnie przekonana, iż będą oglądać (i słuchać) to dzieci w przedszkolach. A jest co, gdyż również teledysk autorstwa Maćka Moroza robi robotę.

Nie zapominajmy o Lalce. Swiernalis w swoim muzycznym dorobku ma takie melancholijne utwory, lecz ten szczególnie mnie wzruszył. Potem było jeszcze lepiej. Pył ukazał najlepsze wydanie Swiernalisa, które jednocześnie pokazuje, że nie ma lepszego od niego. W jakimś sensie magnetyczna linia melodyczna połączona z głosem wokalisty – oraz gościnnym udziałem Jagody Kret – który brzmi bardzo intrygująco, utworzyła kapitalną całość. Pył uzależnił niczym narkotyk. Chyba bym wpadła w euforię szczęścia, jakby muzyk zdecydował się dać ten numer na singla. I oby udało się wystąpić z wcześniej wspomnianą wokalistką, Jagodą Kret, na jakichś koncertach. Chciałabym ten duet zobaczyć oraz usłyszeć na żywo w akcji.

Nadszedł czas na odpowiedź. Jak wyszła trzecia płyta Swiernalisa zatytułowana Stoicki niepokój? Cóż… jest nieziemsko dobrze, tak jak jego dwie poprzednie – Drauma i Psychiczny fitness. Nie wiem jak on to robi, ale ewidentnie jest tu takie zjawisko, że każda kolejna płyta jest lepsza od poprzedniej. Swiernalis dał mi cudowne niepokoje. Czapki z głów!