Sundara Karma – Ulfilias’ Alphabet (2019), recenzja Karoliny Babik

Debiutanckie wydawnictwo brytyjskiego zespołu Sundara Karma, wydane w 2017 roku, okazało się być interesującą pozycją na indie-rockowym rynku muzycznym. Co przyciąga do utworów grupy? Między innymi charakterystyczny wokal, którego posiadaczem jest Oscar Pollock. Czy druga płyta zespołu jest równie warta uwagi?

Ulfilias’ Alphabet rozpoczyna utwór A Song For My Future Self i jest to zdecydowanie świetne otwarcie wydawnictwa! Mix gitary, syntezatora i perkusji jako wprowadzające intro, brzmi intrygująco i dość niecodziennie. Sama piosenka opiera się na świetnym, życiowym tekście „Have you seen your younger pictures / With unborn brothers and dead sisters? / Even though they’re shot on black and white / Your eyes have never been so bright”.

One Last Night On This Earth momentalnie przenosi nas myślami do sali klubowej. W głowie tworzy nam się obraz nas skaczących w rytmie muzyki podczas koncertu. Syntezatorowe szaleństwo jakie serwuje nam grupa już na początku albumu nakręca na więcej i więcej!

W jednym z singli z albumu – Higher States – syntezatory ustępują pierwszy plan perkusji, która mimo powtarzającego się motywu i braku zawrotnych solówek, brzmi naprawdę dobrze i nie zanudza przez cały czas trwania utworu. Kolejną piosenką promującą wydawnictwo jest The Changeover. Biorąc pod uwagę pozostałe kompozycje znajdujące się na płycie, uważam to za niezbyt trafny wybór, niekoniecznie zachęcający potencjalnych przyszłych fanów do zapoznania się z twórczością zespołu. Brak tu energii, dynamiki, czegokolwiek wciągającego, czy to w warstwie instrumentalnej, wokalnej, czy lirycznej, co oferuje nam w pokaźnych porcjach pozostała część Ulfilias’ Alphabet.

Im bardziej zagłębiamy się w płytę, tym bardziej nasuwa nam się w głowie myśl „SKĄD ZNAM TEN GŁOS?”. Czyż nie? David Bowie, zapewne kojarzycie. Oczywiście legenda pozostaje legendą, której nie da się zastąpić, jednak trzeba przyznać, że momentami głos Oscara przypomina wokal nieżyjącego już, niesamowitego artysty. Można to wychwycić chociażby wsłuchując się w Illusions.

W kompozycji Sweet Intensions ciężko jest nie poddać się urokowi wspomnianego wokalu Oscara. Niski, głęboki głos przechodzący w wyższe dźwięki, przyćmiewa tu wszystko inne. Przez to, że szczególnie skupiamy się na wokalu, naszą uwagę przyciąga też kolejny ciekawy tekst: „Have you found the reason you’re not bringing home the bacon? / Listen to your body, it’s a prime indication / Of the mess you made /By simply having sweet intentions”. Z kolei w tytułowej piosence – Ulfilias‘ Alphabet – dzieje się już nieco więcej. Długie intro nastraja słuchacza na, dość zaskakujący w porównaniu zresztą albumu, utwór. Mamy tu i zabawę wokalem, i więcej brzmienia gitary. Pojawiają się też dźwięki pianina, które dodają ścieżce delikatnego wydźwięku.

Album zamyka piosenka Home (There Was Never Any Reason To Feel as Alone). Zaczęło się pięknie i tak też się kończy. Żegna nas znakomity wokal Oscara, w rytmie perkusji, przez którą nogi mimowolnie zaczynają się ruszać, a syntezatory podtrzymują charakterystyczne brzmienie albumu.

Brytyjczycy zdecydowanie pozytywnie poradzili sobie z zadaniem podtrzymania/przeskoczenia sukcesu świetnego debiutu. Na Ulphilias’ Alphabet pokazują, że eksperymenty muzyczne nie są im straszne. Syntezator, gitary i perkusja nadają piosenkom świetnego brzmienia zarówno, gdy ustępują sobie nawzajem miejsca, jak i wtedy, gdy tworzą silne połączenie. Wokal Oscara nabrał głębszego, niższego brzmienia. W mojej ocenie brzmi jeszcze ciekawiej niż na poprzednim albumie. Oby muzyka tych utalentowanych Panów szła dalej i dalej w świat, bo zdecydowanie zasługują na rozgłos!