Relacja z pierwszego dnia Orange Warsaw Festival 2014 (Pixies, Queens of the Stone Age, Lily Allen, Kings of Leon)

Za nami jedno z ważniejszych i większych wydarzeń muzycznych roku 2014. Byliśmy tam. Oto nasza relacja z pierwszego dnia Orange Warsaw Festival 2014. Na koncerty tego dnia wybrali się dla Was Łukasz Mantiuk, Zuzanna Janicka i Filip Wiącek. Przeczytajcie jak bawiliśmy się na Pixies, Queens of the Stonge Age, Lily Allen i Kings of Leon. Oto nasze obszerne relacje z dnia pierwszego!

Pixies

Zuzanna Janicka

Po młodziakach z French Films przyszła pora na legendarny indie rockowy zespół Pixies. Grupa ta na scenie jest już od niemalże trzydziestu lat, ale nagrała jedynie sześć płyt. Najnowsza, Indie Cindy, ukazała się w tym roku, dwadzieścia trzy lata po poprzedniej! Chociaż członkowie zespołu mają już swoje lata, na scenie wymiatali lepiej niż French Films. Doświadczenie i obycie jednak robi swoje. Jakie piosenki Pixies zaprezentowali? Bawiliśmy się przy Where Is My Mind?, Bone Machine, Hey czy Debaser. Nie zabrakło również nowych kompozycji – Magdalena 318 i Bagboy.

Filip Wiącek

Nie jestem jakimś wielkim fanem grupy Pixies. Wiem, że to legenda i bardzo ich szanuję, lecz nie znam wszystkich ich studyjnych płyt, a najnowsza (Indie Cindy) średnio przypadła mi do gustu. Na ich koncert poszedłem jednak z czystej ciekawości. I nie przypuszczałem, że będę się tak znakomicie bawić.

Członkowie zespołu swoje lata już mają. Naprawdę, do młodych ludzi na pewno nie należą. I są tym samym najlepszym potwierdzeniem, że wiek to tylko liczba. Obycie na scenie i długoletnie doświadczenie, a przede wszystkim ten rock’n’roll, który wessali chyba z mlekiem matki, robią swoje. Ich występ był niesamowicie energiczny, dynamiczny i skoczny. Każdy dał z siebie wszystko. Wokalista i gitarzysta Black Francis, choć nie odzywał się często, sprawiał wrażenie niesamowicie charyzmatycznego, a przy tym brzmiał naprawdę świetnie. Joey Santiago bardzo zaimponował mi nietypową solówką. W końcu David Lovering – naprawdę dał czadu na perkusji. Wielu młodych artystów powinno brać z niego przykład.

Utworów Pixies zagrali sporo – aż 23. Mnie szczególnie spodobały się wykonania piosenek Here Comes Your Man, Vamos czy Monkey Gone to Heaven. No i nie można zapomnieć o nieśmiertelnym, zamykającym koncert Where Is My Mind?. Ogólnie rzecz biorąc, podobało mi się bardzo, nawet żal po odwołaniu The Pretty Reckless trochę się zmniejszył. Poza tym gdyby Pixies zdecydowali się na osobny koncert w Polsce, chętnie bym się wybrał. Tej radości, którą dał mi ich występ, długo nie zapomnę.

See more

Post by Orange Warsaw Festival.

Queens of the Stonge Age

Zuzanna Janicka

Kluczowym punktem tegorocznego OWF był dla mnie występ amerykańskiej kapeli Queens of the Stone Age, która zachwyciła mnie swoją ostatnią, zróżnicowaną płytą …Like Clockwork.

Grupa na scenie pojawiła się po godzinie 20. Wokalista (i zarazem gitarzysta) Josh Homme wyszedł ubrany w długi płaszcz (czyżby obawiał się pogody? Spokojnie, nasz stadion wybudowany za grubą kasę ma w końcu dach. Czasami działający), który po wykonaniu pierwszego utworu (You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire) zdjął. Z mojego ukochanego albumu bawiliśmy się m.in. przy My God Is the Sun, Smooth Sailing, I Sat By the Ocean oraz  If I Had a Tail. Cieszę się, że zespół wykonał piosenkę The Vampyre of Time and Memory, która jest dla mnie potwierdzeniem geniuszu Queens of the Stone Age. Koncert dopełniły takie kawałki jak No One Knows, The Lost Art of Keeping a Secret, Monsters in the Parasol, Little Sisters czy Sick, Sick, Sick. Wielką euforię wywołała piosenka Make It Wit Chu, która znana jest z pewnością nie tylko zagorzałym fanom Queens of the Stone Age. Półtoragodzinne widowisko zakończył utwór A Song For the Dead, zagrany tak świetnie, energicznie i żywiołowo, że nie było osoby, która stałaby w miejscu i nie bawiła się wraz z zespołem i zgromadzoną pod sceną publicznością.

Jak to często bywa po koncertach, czuć mały niedosyt. Wprawdzie zespół dał z siebie nie 100%, lecz 200%, ale absolutnie perfekcyjnie by było, gdybyśmy usłyszeli balladę …Like Clockwork lub wspaniałe I Appear Missing. Mimo tego koncert Queens of the Stone Age mogę spokojnie obwieścić najlepszym show tegorocznego OWF.

Filip Wiącek

Choć Pixies podobali mi się bardzo, nie da się ukryć, że najbardziej czekałem na występ Queens of the Stone Age. Panów, których lubiłem od zawsze, a pokochałem ich w zeszłym roku. Za album …Like Clockwork, łagodniejszy od wcześniejszych, ale naprawdę cudowny.

To, co zespół zaprezentował na scenie, przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Szaleństwo nie miało końca, miałem wrażenie, że każdy kolejny utwór był coraz bardziej dynamiczny. Josh i chłopaki na scenie byli wulkanem energii! Choć uwielbiam ich nagrania w wersjach studyjnych, nie mają one nawet startu do tych na żywo. Pod sceną nie było chyba osoby, która nie pomachałaby choćby głową. Dla tych bardziej odważnych było genialne pogo. I tu po raz kolejny zaznaczę – kocham Josha Homme’a, wokalistę grupy. Choć słyszałem, że nie należy do zbyt wylewnych osób, na koncercie miał z publiką bardzo dobry kontakt. Zachęcał nas do zabawy, klaskania, no cudnie po prostu.

Utworów było chyba ok. 15. Nie znałem wszystkich na pamięć, lecz przy każdym świetnie się bawiłem. Oczywiście – No One Knows czy Make It With Chu to klasyki i są genialne. Bardzo spodobały mi się ponadto kawałki z ostatniego krążka oraz Monsters in the Parasol. A jeszcze jak wykonali jeden z najwspanialszych utworów – ponurą, ale przepiękną balladę The Vampyre of Time and Memory – ugięły mi się kolana. Serio, to trzeba zobaczyć na własne oczy. Także, jeśli macie szansę, lećcie na QOTSA. Niezapomniane przeżycie.