Podróż po najgłębszych zakątkach oceanu. Hania Rani & Dobrawa Czocher – Inner Symphonies, 2021 (recenzja)

Duet Hani Rani – wokalistki i pianistki – oraz wiolonczelistki Dobrawy Czocher od samego początku potrafił zaskoczyć. Pierwszym albumem wydanym przez tę niezwykłą parę najmłodszych kompozytorek wytwórni Deutsche Grammophon jest Biała flaga, czyli nowe aranżacje legendarnych utworów Grzegorza Ciechowskiego. 15 października 2021 r. ukazał się ich drugi album – Inner Symphonies w całości złożony z autorskich kompozycji Raniszewskiej i Czocher. Jak zaprezentował się duet na tym krążku?

Con moto to pierwszy singiel promujący płytę Inner Symphonies. Utwór bardzo dynamiczny, a jednocześnie posiadający w sobie spokój. Dominujące pianino idealnie dopełniają dźwięki wiolonczeli, dzięki którym wprowadzona zostaje delikatna atmosfera niepokoju, a dynamiczność jest jeszcze bardziej podkreślona. Same kompozytorki określiły singiel, jako kontrast do czasu pandemii, gdy cały świat nagle się zatrzymał. Z kolei Dunkel jest w moim odczuciu utworem o bezsilności, która nagle przeradza się w piękną moc i natchnienie. Tutaj wiolonczela zdecydowanie wyszła na pierwszy plan. Czocher zastosowała wyraźne vibrato, co idealnie pasuje do wymowy tego singla. There will be hope również mnie nie zawiódł. Utwór utrzymany w żywym tempie, w atmosferze tajemnicy poszukiwania tytułowej nadziei. Singlowo kompozytorki postawiły sobie poprzeczkę bardzo wysoko, dlatego czekałam na album z ogromną niecierpliwością.

 Początek krążka, czyli Ouverture, jest perfekcyjnym wprowadzeniem w ten muzyczny świat. Rozpoczyna całą wędrówkę, która w całości kojarzy mi się z podróżą po dnie oceanu. Ten utwór wywarł na mnie niesamowite wrażenie, wprowadza tajemniczość, dzięki której nie można się doczekać kolejnych etapów tej drogi. Whale’s Song jest zdecydowanie innym utworem. Nazwałabym go wręcz dziwnym i trudnym do słuchania. W Scream słychać więcej instrumentów smyczkowych, co zapowiadało się ciekawie. Słuchając tego utworu, odnoszę wrażenie, że nakłada się na siebie za dużo różnych dźwięków i efektów, tak, że odbiorca może czuć się przebodźcowany, choć początek zagrany na pianinie, a potem na skrzypcach zapowiadał się całkiem dobrze. Anima z jednej strony uspokaja, a z drugiej znowu wprowadza ciężką atmosferę, przez co odsłuch albumu staje się coraz trudniejszy. Podobnie z utworem Demons, lecz ten zdecydowanie wycisza. Wbrew pozorom, dużo się w nim dzieje instrumentalnie. Słychać powtarzający się motyw, ale wiele jest w nim „ukrytych” dźwięków, dość nieoczywistych i oderwanych od całości, a jednak jest to na swój sposób spójne.

W końcu przyszedł czas na utwór Malasana – mój faworyt z tej płyty. Idealnie wpasował się w klimat krążka. Jest jednocześnie spokojny i niepokojący. Już od pierwszych dźwięków przenosi słuchacza w inną rzeczywistość. Motyw tego utworu kojarzy mi się ze wpatrywaniem się w bezkres oceanu i dostrzeżeniem jego piękna. Spring, czyli wiosna, na zakończenie – biorąc pod uwagę okoliczności powstania albumu, tworzy bardzo wymowny przekaz. Wiosna to przecież rozpoczynające się na nowo życie, i taki właśnie jest ten utwór. Moment wejścia wiolonczeli z powtarzanym motywem jest zapowiedzią nowego początku i budzącej się natury. Wszystkie dźwięki powoli narastają, aż w końcu spokojnie i powoli zostają wyciszone.

Album Inner Symphonies był jednym z najbardziej wyczekiwanych przeze mnie krążków w 2021 roku. Nie zawiodłam się, ale po poziomie, jaki zaprezentowano w singlach promujących płytę, liczyłam na coś bardziej zaskakującego. Mimo to nadal uważam tę płytę za dobrą, dzięki m.in. Ouverture czy Malasana, które zdecydowanie wpisują się w jedne z najlepszych kompozycji Dobrawy Czocher i Hani Rani.