Eurowizja, jak każdy konkurs, musi mieć zasady. Nim dokładnie wyjaśnię na czym polega głosowanie (za godzinę), najpierw podstawowe zasady partycypacji w imprezie.
Po pierwsze, aby brać udział w Eurowizji, trzeba zapisać się do EBU. EBU jest to European Broadcasting Union, czyli taka sobie unia zrzeszająca europejskie kraje. EBU organizuje nie tylko Eurowizję, ale również Eurowizję dla dzieci (Junior Eurovision Song Contest) czy Eurowizję taneczną (Dance Eurovision Song Contest). Aby brać udział w którymkolwiek z tychże, trzeba być w EBU. Żeby być w EBU trzeba się tam zgłosić, trzeba płacić coroczne składki. Co ciekawe, niezależnie od tego czy bierzemy udział w Eurowizji czy nie, Telewizja Polska płaci za bycie w EBU. Tyle samo zawsze.
Podstawowe zasady odnośnie piosenki, która zostaje dopuszczona do reprezentowania swojego kraju:
- Utwór nie może mieć premiery przed 1 września roku danej Eurowizji, tj. odnośnie Eurowizji 2013 wszystkie piosenki nie mogły mieć premiery wcześniej niż po 1 września 2012.
- Utwór musi mieć maksymalnie trzy minuty (dopuszczalne są nagięcia o 2-3 sekundy).
- Utwór nie może być coverem, nie może mieć żadnych sampli innych utworów (ani w warstwie tekstowej, ani instrumentalnej).
- W latach 1956-1965 oraz 1973-1976 nie było żadnej reguły odnośnie języka piosenki, od 1966 do 1972 oraz 1978 do 1999 utwór musiał być wykonywany w języku ojczystym danego kraju. Od 2000 znów nie ma żadnej reguły odnośnie języka (zatem zdarzało się nawet – Belgia 2008 – śpiewanie w języku wymyślonym).
- Utwór musi mieć tekst. Kompozycje instrumentalne nie są dopuszczalne.
Zasady występu na scenie:
- Na scenie może znajdować się maksymalnie sześć osób włącznie z artystą śpiewającym (artystami) czy chórem.
- Artysta musi mieć minimum 16 lat w dniu brania udziału w konkursie.
- Nie ma reguły odnośnie narodowości uczestników, zatem nikogo nie powinno dziwić, że Ich Troje chciało reprezentować Niemcy, a Celine Dion wygrała w barwach Szwajcarii (Kanadyjka z urodzenia).
- Dozwolone jest używanie wszelkich dostępnych efektów, które udostępnia kraj organizujący, zatem fajerwerki, ognie, dym itp. nie są „dla wybrańców”, a każdy ma do nich dostęp.
- Jedynie elementy sceniczne, takie jak wielka książka Kalomoiry w 2008 roku w barwach Grecji czy inne elementy należą już do artystów i krajów, które reprezentują.
- Przed właściwym konkursem każdy z artystów ma prawo (i każdy z niego korzysta) do dwóch prób na scenie.
- Każdy uczestnik ma 30 minut na wykonywanie (tyle razy ile da radę) utworu, następnie może przedyskutować w reżyserce każdy ruch kamery, każde ustawienie kamery, podjazdy i co nie tylko.
- To jak wygląda występ w 100% zależy od artysty, gdyż ten ma pełne prawo zakwestionować każdy jego aspekt.
- W kolejnym dniu dany artysta ma kolejną 30 minutową próbę, natomiast w dniu danego półfinału odbywa się próba generalna, kostiumowa tj. każdy z uczestników występuje tak, jakby to było nadawane już na żywo, prowadzący wypowiadają swoje kwestie, każdy występuje i wszystko dopinane jest na ostatni guzik.
Uczestnictwo w konkursie:
- Zagwarantowany udział w finale mają zwycięzca poprzedniego konkursu – czyli jednocześnie organizator.
- Kraje Wielkiej Piątki: Wielka Brytania, Francja, Niemcy, Hiszpania oraz Włochy. A to dlatego, że ta piątka dokłada najwięcej do konkursu. Gdy dany kraj organizuje konkurs wykłada własne pieniądze oraz otrzymuje pomoc od EBU w postaci składek, które płacą inne kraje. Wielka Piątka płaci najwięcej, to też jest w finale.
- 10 krajów z pierwszego półfinału oraz 10 krajów z drugiego półfinału, które otrzymają najwięcej głosów awansują do finału. Głosy są 50/50 od publiczności i od jurorów. Więcej o głosowaniu już w następnym artykule za godzinę.
