Artystycznie, jest to największy rywal Ochmana w tegorocznej stawce. Mają podobne doświadczenia z talent show – obaj brali udział w lokalnych formatach The Voice. O ile Polak swoją edycję wygrał i wydał debiutancki album, o tyle Australijczyk zyskał rozpoznawalność i dopiero buduje swoje portfolio.
PÓŁFINAŁ: DRUGI
POZYCJA STARTOWA: 8.
POZNAJ ARTYSTĘ I UTWÓR
Sheldon Riley (a właściwie Sheldon Hernandez) ma 23 lata i mieszka w Melbourne. To syn Australijki (choć w jej żyłach płynie też szkocka i irlandzka krew) i Filipińczyka. Wielość kultur w jednym domu sprawił, że odnalazł swoją tożsamość. Jest homoseksualistą, o czym otwarcie mówi. Tak samo jak i o swojej przypadłości, zespołowi Aspergera (odmiana autyzmu). To właśnie dlatego podczas występów przykrywa swoją twarz.
Swoją rozpoznawalność zaczął budować od udziału w programach typu talent show. W 2016 roku przyszedł do australijskiego X Factor. W ósmym sezonie tego programu awansował do etapu domów jurorskich, skąd odpadł jako wokalista (mentorem grupy 14-21 lat był Adam Lambert), a powrócił jako jeden z wokalistów grupy utworzonej na potrzeby programu, Time and Place. Dzięki formacji, której mentorką była Iggy Azalea Sheldon miał okazję zaprezentować się podczas odcinka realizowanego na żywo. Niestety, Time and Place pożegnało się z widzami już po pierwszym epizodzie.
W 2018 roku artysta pojawił się w siódmej edycji formatu The Voice, gdzie dotarł aż do finału. Ostatecznie zajął wówczas 3. miejsce, co pozwoliło mu wydać debiutancki singiel Fire. Rok później został zaproszony jako gwiazda do następnej edycji programu. Został jednak wyeliminowany podczas półfinału.
W 2020 roku dał się poznać Amerykanom, uczestnicząc w 15. edycji Mam Talent. Artysta odpadł podczas trzeciego odcinka ćwierćfinałowego. Po tym czasie Riley wydawał zarówno autorskie single, jak i covery.
Jego pasją jest moda. Stroje, które nosi, sam projektuje. W realizacji pomysłów Rileya pomaga mu tata.
Not The Same jest dla artysty autobiograficznym utworem. Opowiada w niej o przeżyciach 6-latka z religijnej rodziny, który dopiero co dowiedział się o zespole Aspergera, często się przeprowadzał i nie był świadom swojej seksualności. Poprzez słowa wyrażał także obawy, że nie będzie mógł nawiązać normalnych relacji z innymi ludźmi.
POZNAJ KRAJ
Australia ma wiernych eurowizyjnych fanów. W 2014 roku podczas drugiego półfinału, poza Konkursem zaprezentowała się Jessica Mauboy z utworem Sea of Flags. Mimo wczesnej pory, przed telewizorami zasiadło ponad 3 miliony Australijczyków.
Rok później zaproszono Australię do występu jako pełnoprawny uczestnik Eurowizji. Zapewniano jednak, że występ Guya Sebastiana był jednorazową okazją pokazania się kraju na Konkursie i wszystko to miało związek z jubileuszem imprezy (w 2015 roku świętowano 60-lecie). Jednak ze względu na popularność Tonight Again (piosenka zajęła wówczas 5. miejsce), ponownie zaproszono Kraj Antypodów na Eurowizję.
Rok później Australia zdobyła pierwsze, a zarazem jedyne eurowizyjne podium. Stało się to za sprawą Dami Im, która z Sound Of Silence z przewagą 109 punktów wygrała głosowanie jury w finale, w głosowaniu widzów zajęła czwarte miejsce, a ostatecznie skończyła rywalizację na miejscu drugim. Pozostali reprezentanci kraju, wybrani wewnętrznie, również pojawiali się w finale widowiska, ostatecznie plasując się przeważnie w TOP10 konkursu. Wypadkiem przy pracy jednak trzeba uznać występ Jessici Mauboy – w 2018 roku zajęła bowiem odległe, 20. miejsce.
Od 2019 roku SBS zaczęło organizować preselekcje publiczne Australia Decides: Gold Coast. Dzięki udziałowi w nich bilet do Tel Awiwu zdobyła śpiewaczka operowa Kate Miller-Heidke, a na Eurowizji wygrała swój półfinał, powtarzając jednocześnie rezultat Isaiaha Firebrace’a – 9. miejsce w finale. Kolejną reprezentantką miała być Montaigne, jednak Eurowizję 2020 odwołano. SBS dała szansę artystce rok później. Niestety, z powodów epidemiologicznych nie pozwolono na wylot delegacji australijskiej do Rotterdamu. Australijka jednak wystąpiła na Eurowizji, dzięki nagranemu wcześniej występowi tzw. live-on-tape. Rezultat był rozczarowujący – Technicolour nie awansowało do finału, a 14. miejsce w półfinale jest najniższym miejscem w historii kraju na Eurowizji.
Kraj ten jest pierwszym pełnoprawnym uczestnikiem ESC spoza aktywnych członków Europejskiej Unii Nadawców (EBU). EBU zagwarantowała miejsce na Eurowizji dla reprezentantów Antypodów aż do 2023 roku.
| Rok | Artysta | Piosenka | Finał | Półfinał | ||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejsce | Punkty | Miejsce | Punkty | |||
| 2015 | Guy Sebastian | „Tonight Again” | 5 | 196 | – | |
| 2016 | Dami Im | „Sound of Silence” | 2 | 511 | 1 | 330 |
| 2017 | Isaiah Firebrace | „Don’t Come Easy” | 9 | 173 | 6 | 160 |
| 2018 | Jessica Mauboy | „We Got Love” | 20 | 99 | 4 | 212 |
| 2019 | Kate Miller-Heidke | „Zero Gravity” | 9 | 284 | 1 | 261 |
| 2020 | Montaigne | „Don’t Break me” | Konkurs Odwołany | |||
| 2021 | Montaigne | „Technicolour” | – | – | 14 | 28 |
| 2022 | Sheldon Riley | „Not The Same” | ? | ? | ? | ? |