Eurowizja 2021. Malta i „Je me casse”

Destiny już niejednokrotnie udowodniła nam, że ma w sobie ogromne pokłady wokalnego talentu oraz charyzmy, które uczyniły ją laureatką wielu muzycznych festiwali. Jednak czy to wystarczy, aby zamykając konkursową stawkę pierwszego półfinału, trafić, a potem wygrać wielki finał Eurowizji 2021?

Poznaj artystę i utwór

Destiny Chukunyere urodziła się 29 sierpnia 2002 roku w miasteczku Birkirkara w środkowej Malcie. Jej tata, Ndubisi Chukunyere, to pochodzący z Nigerii zawodowy piłkarz, który przez blisko piętnaście lat regularnie grał dla takich maltańskich drużyn jak FC Hibernians, czy FC Valletta. Miłość do występowania, zaszczepiła w niej mama Alexia, która w latach 2012-2014 publikowała każdy występ swojej córki na YouTube’ie. Destiny ma młodsze rodzeństwo, siostrę Melody oraz brata Isaiah.

Zanim Destiny dumnie stanęła na eurowizyjnej scenie, miała za sobą całkiem spore doświadczenie, jeśli chodzi o występy w ramach wokalnych konkursów. Wszystko zaczęło się od „San Remo Junior” w maju 2014 roku, gdzie Chukunyere wpierw wygrała maltańskie preselekcje, wykonując utwór Respect autorstwa Arethy Franklin, by później wygrać cały festiwal. Kolejnym był konkurs „Kanzunetta Indipendenza” organizowany z okazji maltańskiego dnia niepodległości (21 września), podczas którego największe gwiazdy kraju wykonują utwory w ich narodowym języku. W ramach dziecięcej sekcji festiwalu, Destiny zajęła ostatecznie trzecie miejsce z utworem Festa t’Ilwien. Niecały miesiąc później, młoda Maltanka wygra kolejny dziecięcy konkurs wokalny, tym razem stając się laureatką „Asterisksa”, festiwalu dla dzieci odbywającego się w macedońskim mieście Prilep.

Naturalnym zatem mogło się wydawać, że to właśnie Destiny powinna reprezentować Maltę podczas trzynastej edycji Eurowizji Junior. Wpierw jednak musiała wygrać krajowe preselekcje, mierząc się z dziewiętnastoma innymi młodymi wokalistami. Chukunyere wygrała, brawurowo wykonując kolejnych klasyk z repertuaru Arethy Franklin, czy Think. Do Soffi, stolicy Bułgarii, gdzie odbywał się finał Eurowizji, młoda Maltankapojechała z specjalnie dla niej napisaną piosenką Not My Soul, który powstał przy udziale samej Destiny. Maltanka bezapelacyjnie wygrała trzynastą edycję konkursu, zdobywając łącznie 185 punktów (ówczesny rekord), zgarniając przy tym 8 najwyższych not, stając obok Maríi Isabel (2004) oraz Anastasiyi Petryk (2012), jako jedna z najbardziej docenionych zwyciężczyń tego konkursu w historii. Tym samym, Chukunyere została drugą po Gaii Cauchi (2013) maltańską laureatką Eurowizji Junior. Za swoje artystyczne osiągnięcie, w grudniu tego samego roku Destiny została odznaczona Medalem Zasług dla Republiki (Midalja għall-Qadi tar‑Repubblika), będącym jednym z najwyższych cywilnych maltańskim odznaczeń.

Zanim jednak Destiny na dobre wypłynęła na wody dorosłej Eurowizji, w roku 2017 udało się jej wystąpić w brytyjskiej edycji programu „Mam Talent”. W ramach castingu, otrzymała same pozytywne reakcje jury, w tym również Simona Cowella, co przełożyło się później na udział Maltanki w programach na żywo. Niestety, przygoda Chuckunyere z programem skończyła się wyłącznie na półfinale, zajmujący w jednym z nich szóste miejsce. Wraz ze swoją ogromną popularnością, Destiny została zaproszona w przez współpracowników Micheli Pace w 2019 roku, aby ta została jej chórzystką w ramach Eurowizji w Tel Avivie. Choć Chukunyere nie dostrzeżemy podczas maltańskiego występu, tak jej obecność wywołała ogromne zainteresowanie prasy oraz fanów Eurowizji, wieszcząc jej udział w przyszłorocznym konkursie, co w istocie się stało, choć ponownie nie było to takie łatwe.

Aby reprezentować Maltę w ramach Eurowizji 2020, należało wpierw wygrać drugą edycję programu „X-Factor”, tak samo jak Michela Pace wygrała go rok wcześniej. Tym samym Destiny bez wahania zgłosiła się na casting i po kilku tygodniach rywalizacji wygrała show, mierząc się w super finale z Justine Shorfid. Parę tygodni później, światło dzienne ujrzał utwór All Of My Love, który został napisany przez takich weteranów współczesnej Eurowizji jak Borislav Milanov (Bułgaria 2016 i 2020, Niemcy 2020), Sebastian Arman (Bułgaria 2016 i 2017), Dag Lundberg (Bułgaria 2018, Niemcy 2020), Joacim Persson (Bułgaria 2017 i 2018, Austria 2018) oraz Cesár Sampson (Austria 2018). Jak niestety pamiętamy, konkurs się nigdy nie odbył, więc nie mieliśmy szansy dowiedzieć, jak sobie by poradził, będąc jednym z pretendentów do zwycięstwa.

Wraz z odwołaniem konkursu, maltańska telewizja publiczna PBS postanowiła dać Destiny szansę na ponownie reprezentowanie Malty podczas Eurowizji. Utwór Je Me Casse powstał dzięki współpracy Amanuela Dermonta, Malin Christin, Nicklasa Eklunda oraza Pete’a Barringera. Piosenka łączy w sobie taneczny power pop, doo-wop oraz typowy eurowizyjny czad, zostając zwieńczeniem pierwszego półfinału 65 Konkursu Piosenki Eurowizji.

Poznaj kraj

Malta na Eurowizji zadebiutowała w roku 1971, ostatecznie zajmując ostatnie miejsce, co stało się również rok później. Malta spróbowała jeszcze swoich sił jeszcze w roku 1975, lecz dwunaste miejsce to było za mało, by tamtejszy rząd zezwolił na dalszy udział kraju w konkursie. Stan ten utrzymywał się aż do 1991, kiedy to triumfalnie powrócili, zajmując wtedy szóstą lokatę. W ogóle lata 90. okazały się dla reprezentantów tej wyspy niezwykle udane, znajdując się w najlepszej dziesiątce praktycznie za każdy razem, z wyjątkiem roku 1999. Jednak na najlepsze startym przyszło im zaznać dopiero w nowym milenium, w roku 2002 (Ira Loso i 7th Wonder) oraz 2005 (Chiara i Angel), zdobywając drugie miejsce.

Tym samym, Malta to jeden z najdłużej oczekujących na swoją pierwszą, konkursową wygraną krajów, będąc w podobnej sytuacji co Cypr, czy Islandia. Wraz z wprowadzeniem półfinałów w roku 2004, Malta znalazła się w finale dziewięciokrotnie, z czego poza występem Chiary z 2005, najwyżej uplasowała się w roku 2013 za sprawą Gianluci Bezziny (Tomorrow), zajmując w Sztokholmie ósme miejsce. Ostatnią reprezentantką kraju była Michela Pace, która z utworem Chameleon uplasowała się w finale na czternastej pozycji.