Etniczny kameleon. Przegląd twórczości Haliny Mlynkovej

 Muzyka to jej naturalne środowisko. Niepoprawna optymistka. Etnografka, jazzmanka, wokalistka. Pochodzi z Czech. Przez wiele lat najintensywniej kojarzona była z polsko-bałkańskim klimatem Brathanków i nieśmiertelnym hitem Czerwone korale. W 2011 roku rozpoczęła karierę solową idąc w kierunku rytmów ormiańskich, tureckich, indyjskich i afrykańskich. W tym roku wkracza na drugą stronę lustra, odsłaniając kolejny obszar swojego talentu. Dziś, dzień po premierze najnowszej płyty Haliny Mlynkovej, przystaniemy, aby zrobić skrót twórczości artystki.

Zaczątki, zalążki… Ona po prostu kocha muzykę i ma takie szczęście i taką odwagę, by realizować się w tym zawodowo. Jak wielu poważnych muzyków, swoje pierwsze podrygi z nutami zaczynała w przedszkolu. Zamiłowanie do wydawania dźwięków odziedziczyła po rodzicach. Jej ojciec śpiewał w zespole folkowym: Gorol, a matka należała do chóru. W wieku sześciu lat mała Halinka rozpoczęła naukę gry na fortepianie. Fakt, że droga usłana nutami była jej osobistą decyzją, a nie wymysłem rodziców, potwierdzają jej późniejsze wybory. W liceum była członkiem Zespołu Pieśni i Tańca: Olza. Wielokrotnie prowadziła również folkową imprezą: Góralskie Święto w Jablonkovie. Kończąc etnografię na Uniwersytecie Jagiellońskim, zaczęła uczyć się jazzu w Szkole Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Grzegorza Motyki.

Z kim koncertowała, czyli jak to się zaczęło? Wiecie, że Brathanki to był właściwie przypadek? Pod koniec studiów Mlynkova koncertowała z Januszem Grzywaczem i Joszko Brodą. W 1998 roku w Klubie pod Jaszczurami w Krakowie, dała swój pierwszy jazzowy koncert. I o, dostała propozycję śpiewania o nie, nie w jednym, nie w dwóch, ale aż w trzech zespołach. Jako pierwszy na próbę zaprosił ją Janusz Mus z Brathanków. Spodobało jej się to, jak grają i w 1998 roku rozpoczęła się jej przygoda z zespołem. Sukces jaki osiągnęli zaskoczył samych wykonawców. W tym czasie bowiem istniało wiele kapel łączących folk z popem i rockiem. Przykładem może być chociażby Golec Orkiestra czy Kayah i Brgovic. Brathanki z wakacyjno-letniego projektu, stali się rozpoznawalnym, dzięki przebojowi Czerwone korale, składem. Pierwszy krążek pokrył się czterokrotnie platyną. Koncerty, wywiady, sława. Mlynkova nagrała z nimi dwie płyty: Ano! i Patataj. Usta Polaków czasami nawet bezwiednie nuciły W Kinie W Lublinie i Gdzie Ten, Który Powie Mi. W międzyczasie wokalistka rozpoczęła karierę medialną. W 2000 roku prowadziła dwa programy Wizja TV oraz Pub. Poza tym wspierając walkę z rakiem zaangażowała się w nagranie krążka Ladies pod patronatem Jolanty Kwaśniewskiej, do którego wyśpiewała piosenkę Haliny Kunickiej: To Były Piękne Dni. I nie jest to jedyna akcja dobroczynna, w którą się zaangażowała. Współpracowała: z Fundacją Nie Jesteś Sam, z Fundacją Polsat, kampanii różowa wstążka AVONU, z Fundacją Anny Dymnej, z Fundacją Ewy Gorzelak Nasze Dzieci. W 2003 roku zespół przygotowywał się do pracy nad nową płytą, jednak ukończył ją już bez Haliny Mlynkovej, która postanowiła skupić się na rodzinie.

W 2011 roku ukazała się jej pierwsza solowa płyta. Sama Halina Mlynkova wypowiedziała się o niej w bardzo intymny, osobisty, a także niezwykle obrazowy sposób:

Etnoteka to moja podróż muzyczna, gdzie rozpoczynając swoją wędrówkę w Afryce, przemierzam Europę i zabieram ze sobą Słowiańskie klimaty, wyruszam w podróż po Azji, gdzie zatrzymując się na słodką, turecką herbatę wsłuchuje się w tamtejsze rytmy, aby wyruszyć do Indii- moich ukochanych Indii, skąd przemierzam Oceany z myślą o Ameryce Południowej, tonąc w inspiracjach Ameryka Łacińską… Ta mieszanka muzyczna nadaje etniczny kolor współczesnym utworom, które podparte są gdzieniegdzie elektronicznym brzmieniem. Do tego dochodzą kobiece teksty, które podkreślają świadomość siebie, zrozumienie kobiecej natury, z lekka nutka ironii dotyczącej relacji damsko-męskich.

Na tej płycie słychać najintensywniej etniczne inspiracje, które są wciąż w kręgu zainteresowań artystki. Jest to trzon jej twórczości. Z tym, że za każdym razem łączy się z innym obszarem muzycznym. Wokalistka pogodziła się w tym czasie z faktem, że korale przyczepiły się do niej i puściła oko do fanów dołączając do płyty utwór Dałeś Czerwone Korale. Wydawnictwo spodobało się fanom i od tej pory Halina Mlynkova to nie tylko Czerwone Korale, ale także Dziwogora.

Artystka nie pozwala sobie spocząć na laurach. Wyraźnie widać jej potrzebę ciągłego rozwoju i sięgania coraz to po nowe natchnienia. 2011 i 2012 rok to obfity w różnego rodzaju projekty muzyczne, okres. W tym czasie Mlynkova współpracowała z Piotrem Rubikiem zapisując na krążku Rubik One piosenkę Bez Zbędnych Słów. Z kolei z Dariuszem Maleo Malejonkiem współpracowała przy składance poświęconej bohaterkom Powstania Warszawskiego- Morowe Panny. Specjalnie na nią napisała i wykonała utwór Za Wolność. Tego samego roku wraz z Krzysztofem Kiljańskim nagrała piosenkę do miłosnej komedii Sławomira Kryńskiego- Podejrzani zakochani. 2013 rok rozpoczął się dla artystki rolą w spektaklu- Edith i Marlene. I to nie byle jaką rolę, bo grała samą Marlene Dietrich.

A co dziś? 29 października 2013 roku mamy przyjemność odkryć nieco drapieżną Mlynkovą. Płytę Po Drugiej Stronie promuje singiel Aż Do Dna. Inspiracją dla składanki była tym razem muzyka irlandzka. Jaka jest „nowa” Mlynkova? Bez wątpienia różna za każdym razem!

Kameleon muzyczny, czyli ktoś kto nie boi się zmian i potrafi czerpać natchnienie z otaczającej jej rzeczywistości. Taka jest Halina Mlynkova. Z ciekawością sięgam po świeży krążek i jestem przekonana, że się nie zawiodę.