Chase Atlantic – Phases (2019), recenzja Izabeli Zadury

Alt-popowe trio Chase Atlantic, australijska odpowiedź na The 1975, z impetem wkracza w erę nowego albumu, Phases.

Chase Atlantic to trójka muzyków i producentów: bracia Mitchel i Clinton Cave oraz ich przyjaciel Christian Anthony. Mitchel, znany jako Mitty, śpiewa i gra na basie. Christian jest drugim wokalistą oraz gitarzystą rytmicznym. Z kolei Clinton odpowiedzialny jest za grę na gitarze prowadzącej i… saksofonie. To właśnie obecność instrumentu dętego jako stałego elementu nagrań i występów Chase Atlantic wyróżnia zespół z morza innych artystów niesionych falą popularności dream popu w stylu The 1975.

Nie sposób nie uśmiechnąć się czytając o początkach zespołu. Mitchel i Christian jako młodzi chłopcy byli członkami boybandu What About Tonight, z którym wystąpili w czwartej edycji australijskiego X Factor. Z kolei Clinton był dość znanym Youtuberem – na jego kanale często pojawiały się covery utworów, które nagrywał razem z bratem. To właśnie na Youtube swoją premierę miał utwór Addicted, który przyszli członkowie Chase Atlantic wykonali we trzech, wówczas jeszcze jako K.I.D.S. (Kind Imaginations. Destructive Situations.). Nazwę Chase Atlantic przyjęli w 2014 roku, kiedy to Clinton musiał nagrać i wyprodukować album w ramach projektu studenckiego. Wydany w 2015 roku utwór Friends przyniósł zespołowi większą popularność i zwrócił uwagę Benji’ego i Joela Maddenów z Good Charlotte, którzy objęli młodych muzyków swoim managementem. Stamtąd kariera zespołu potoczyła się już błyskawicznie. Ich debiutancki album Chase Atlantic ukazał się w 2017 nakładem Warner Music.

Drugi album zespołu, Phases, brzmi jak początek nowego rozdziału dla Chase Atlantic. Artyści odnaleźli swoją niszę – już w INTRO słychać dźwięki saksofonu, który jest wspólnym mianownikiem wszystkich utworów Chase Atlantic, bez względu na to, w jakie gatunki muzyczne się zapuszczają. Gatunków jest wiele, ale jakby nieco mniej niż przy debiucie. Zespół odkrył minimalizm, prawie zupełnie odpuszczając sobie rockowe elementy (które nadal są prominentne podczas ich występów na żywo, gdzie trzej muzycy wspierani są przez perkusistę oraz dodatkowego gitarzystę), a koncentrując się na R&B i mrocznym popie. Przed szereg często wychodzą również elementy jazzowe – np. w utworze LOVE IS (NOT) EASY, który jest najbardziej kojarzącą się z nowymi dokonaniami The 1975 kompozycją na tym albumie.

Specjalizacją Chase Atlantic są tzw. pościelówy. Zarówno teksty, jak i warstwa muzyczna większości utworów po prostu ociekają seksem, czasem nieco subtelniej, czasem zupełnie otwarcie. Z absolutnym brakiem subtelności mamy do czynienia np. w chwytliwym singlu HER, który kryje w sobie również satyrę na współczesne społeczeństwo zakochane w markowych ciuchach i social media.

Oh, she said „We can do whatever you want
You could fuck me in the back of your car”
But I won’t ever get to stay with her
Cause all I ever had was one day with her

Chase Atlantic zdarza się jednak pisać o uczuciach innych niż pożądanie – NO RAINBOWS to świetny, spokojny utwór o samotności w wypełnionym fałszywymi ludźmi Los Angeles. Ta piosenka to też świetny przykład tego, jak sprawnie Chase Atlantic wykorzystują umiejętności swoich dwóch wokalistów. Głos Christiana jest gładszy i głębszy, ale pierwsze skrzypce gra bardziej oryginalny wokal Mitty’ego.

Najlepszym utworem na albumie jest zdecydowanie HEAVEN AND BACK, które w pełni ujawnia cały mainstreamowy potencjał, jaki już niedługo mogą osiągnąć Chase Atlantic. Do utworu wkrada się syntezator rodem z lat 80., a saksofonowe solo zapiera dech w piersiach. Przebojowość piosenki przynosi również ogromną dawkę energii.

Wyobraźmy sobie skalę, na której przeciwstawnych końcach znajdują się The 1975 oraz The Weeknd. Chase Atlantic znajdują się w samym środku tej skali, grając utwory seksowne, wysmakowane i bardzo stylowe, wypełnione soczystymi rytmami, w których tekstach nie ma sensu doszukiwać się mądrości tego świata. To lekki album na letnie wieczory – raczej te spokojniejsze. Szkoda trochę, że w dążeniu do perfekcji Chase Atlantic zgubili nieco surowej energii, obecnej w ich starszych utworach Church czy Friends.