Best of 2016. Najlepsze albumy i utwory redakcji All About Music Cz. 4 (Agata Omelańska, Michał Szum, Michał Kaźmierczak, Justyna Rojek, Maciej Wojszkun)

To już ostatni odcinek naszego podsumowania roku 2016 – redakcja. Ostatnie osoby zaprezentują Wam dzisiaj swoje ulubione piosenki i albumy z 2016 roku. Już w kolejnych dniach opublikujemy zsumowane zestawienia. Nim to jednak nastąpi dziś zobaczcie, co grało w 2016 Agacie, dwóm Michałom, Justynie i Maćkowi.

 

Niezwykle trudno jest mi wybrać najlepsze utwory mijających 12 miesięcy – tym bardziej, że niemal każdy gatunek muzyki miał swoje absolutne bangery, które są warte uwagi. Niemniej jednak pierwsza trójka przedstawia się następująco:

#3. Phantogram, You Don’t Get Me High Anymore

Nie mogę pozbyć się wrażenia, że Phantogram zaczęli zjadać swój własny ogon  – album Three jest bardzo nierówny, przez co trudno się go słucha i ocenia. Mimo wszystko znajduje się na nim kilka mocnych punktów. Z pewnością należy do nich You Don’t Get Me High Anymore – szybki, chwytliwy, pełen energii i doskonałego brzmienia. Indie-rockowa melodia połączona z elektroniką czynią z niego drapieżny, mocny singiel, który łatwo wpada w ucho i pokazuje amerykański duet w najlepszej formie.

#2. Austra, Utopia

Tyle czekałam na wieści z obozu Austra i wreszcie się doczekałam – singiel Utopia to bardzo dobry comeback po trzech latach milczenia. O ile materiał z poprzedniej płyty, Olympia, był dość ciężki i smutny, ten utwór ma w sobie wiele światła i lżejszego brzmienia; jednak jak to u Katie Stelmanis bywa – nieprzesadnie słodkiego. Utopia to niby bardziej popowe klimaty, ale wciąż z dawką melancholijnego piękna. Na album Future Politics czekam więc jak na mrowisku.

#1. The Kills, Doing It To Death

Mój naczelny earworm roku 2016! The Kills powrócili w doskonałym stylu, z nową energią i mocnym, zdecydowanym brzmieniem – energetyczny, rockowy i zadziorny kawałek Doing It To Death stanowczo najczęściej gościł w mojej playliście i uważam go za niekwestionowanego króla mijających 12 miesięcy. Dobrze brzmi zarówno solo, jak i na tle całego albumu Ash & Ice: słucha się go z prawdziwą przyjemnością i wciąż z takimi samymi ciarami, jak za pierwszym razem.

W kwestii albumów zawsze jest mi łatwiej wypunktować te najlepsze – całość zawsze ocenia się jakoś szybciej ;) 2016 rok obfitował w wiele bardzo dobrych powrotów muzyków, których znam i lubię: bardzo pozytywnie zaskoczyli mnie m.in. James Blake, Alicia Keys czy Rihanna. W moim zestawieniu pojawia się co prawda tylko jeden debiut, ale za to jaki – bardzo się cieszę, że o artystkach takich jak Aurora mówi się coraz głośniej, bo w pełni na to zasługują!

#3. Lady Gaga, Joanne

Bardzo cieszy mnie to, że album taki jak Joanne został nagrany: Gaga wreszcie odczepiła sztuczne rzęsy, dziwaczne przebrania schowała do walizki i pokazała swoją prawdziwą twarz. Co więcej, zamknęła usta wszystkim hejterom, którzy zarzucali jej wokalne braki – jej głos radzi sobie doskonale w zupełnie innym repertuarze, niż mdły pop. Krążek Joanne jest dla Gagi prawdziwym przełomem i mam nadzieję, że przy takiej stylistyce już zostanie!

#2. Christian Loffler, Mare

Przed Państwem Christian Loffler, mistrz ambientowego brzmienia i subtelności. Mare to kolejny piękny, nastrojowy i melancholijny album w jego dyskografii – ponownie pojawiają się na nim minimalowo-elektroniczne klimaty, wokal Mohny i misternie stworzone, delikatne kompozycje. Podczas słuchania ma się wrażenie, że muzyka płynie, otula i przenosi w niemal magiczne światy; album Mare to bajka utkana z dźwięków, zmysłów i piękna, której słucha się z przyjemnością.

#1. Trentemoller, Fixion

Jestem wielką fanką Trentemollera: nie tylko z czasów jego elektronicznego debiutu, ale  i późniejszych dokonań. Duński producent postanowił nagrać album w zupełnie innej stylistyce, niż dotychczas, czego efektem jest krążek Fixion – mocno zakorzeniony w mrocznym, niekiedy posępnym brzmieniu lat 80. i 90. Z pewnością nie należy do „najlżejszych” w odbiorze i nie jest to płyta dla każdego… ale ma w sobie coś, co przeszywa do głębi.

Moje zestawienie to po części pokłosie roku, który upłynął mi pod znakiem muzyki z Bliskiego Wschodu i Afryki. I w związku z tym drugie miejsce to A-WA, czyli hipsterki z Izraela, które w widowiskowy sposób połączyły muzykę tradycyjną z hip-hopem i elektroniką. To również Sufyvn i jego transowe kompozycje, oraz Alsarah i niesamowita muzyczna radość. Nie zabrakło też miejsca dla Polskich wykonawców – wybrałem trójkę za kunszt i świeżość. Ważną rolę w tym roku odegrali debiutanci – Låpsley za obiecującą płytę i AURORA za płytę zdecydowanie więcej niż obiecującą. Julian Lage na ósmym miejscu to mój ukłon w stronę gitary elektrycznej, ale na najwyższym stopniu stanął James Blake. Jego tegoroczna płyta udowodniła jak wielkim jest artystą, bo przecież tylko najwięksi są w stanie przeskoczyć poprzeczkę zawieszoną niebotycznie wysoko przez siebie samych. I kto wie – może będzie tak, że każdy rok z nową płytą będzie jego rokiem. Ukłony!

Ta dziesiątka to utwory, które zostawały ze mną na dłużej. Wybrałem do niej piosenki wykonawców niszowych – Jia Huizhen, której talentowi ciężko się oprzeć, A-WA, których Habib Galbi za każdym razem zachwyca mnie nowatorskością, Snoh Aalegra, która brzmi jak nowa Amy Winehouse a Under The Influence to najlepszy na to dowód. Obok tych wykonawców jest Coldplay i znalazł się tutaj za linię melodyczną i teledysk, jest Jamala, której 1944 zaskoczyło mnie samego, bo przecież to zwycięzca tegorocznej Eurowizji, której znieść nie mogę. Jest też James Blake, ale ten wybór był oczywisty. Z Polski wybrałem dwa utwory – oba są mi bardzo bliskie. I została dwójka – AURORA, której potencjał wydaje się być niezmierzony oraz miejsce pierwsze, czyli её. Хавьер to piosenka kompletna, która nie miała sobie równych w ostatnich dwunastu miesiącach. Teledysk, muzyka, wokal – moc, moc, moc. Jestem pewien, że długo nie usłyszę czegoś, co zrobi na mnie równie ogromne wrażenie.

Z pewnością druga płyta zespołu Bear’s Den Red Earth & Pouring Rain to dla wielu nadal nieodkryty materiał. Co równie istotne – mocno niedoceniony. To fakt, jednak wybór tego albumu numerem jeden roku 2016 to następstwo wywołanych przez niego emocji. Kiedy zwykłe zasłuchanie zamienia się w tęsknotę za kolejnymi melodiami, a rozkrzyczany świat na chwilę zamiera to dla mnie ważny znak – znak, że muzyka spełnia swe zadanie. Drugie miejsce zdecydowanie należy do Blackstar Davida Bowie. O tej płycie powiedziano już wiele w kontekście wybitnego performance’u kończącego ważną epokę w muzyce popularnej. Jednak to co mnie urzekło i wpłynęło na taką decyzję to szczerość tej historii. Kiedy człowiek zderza się z czymś ostatecznym to nie traci czasu na półśrodki, lecz oddaje całego siebie w procesie twórczym. A na tym albumie odnajdujemy tego pod dostatkiem. Powyższe zestawienia zamyka zespół Radiohead z płytą A Moon Shaped Pool. Mając ten komfort, że w swojej twórczości osiągnęli już wiele, stworzyli płytę, która nie musiała niczego udowadniać. Za to uczciwie przedstawili sprawdzone rozwiązania w pełni docierające tylko do smakoszy ich wykwintnych dźwięków.

Bear’s Den z kompozycją Auld Wives na miejscu pierwszym najlepszych piosenek 2016 roku to naturalna konsekwencja poddania się ich wyśmienitej drugiej płycie. Można by wiele pisać o tej głęboko poruszającej balladzie czy to pod kątem przekazu lirycznego czy nieskazitelności dźwiękowej. Ale nic bardziej nie przekonuje niż ukryte tutaj uczucia, które choć bolesne przekute zostają w wyzwalającej emocje. Na miejscu drugim podobnie jak w zestawieniu płyt 2016 roku znalazł się David Bowie z piosenką Lazarus. Wylewająca się z niej cała masa domysłów ostatecznie prowadzi w jedną stronę – śmiertelności człowieka. I choć jest to tematyka niezwykle trudna w odbiorze to w ustach Davida staje się bardziej znośna i niosąca ukojenie. Wybór My Name Is Human zespołu Highly Suspect na miejscu trzecim to dopełnienie całego zestawienia. Gdy mamy prawdziwe emocje, istotny temat do przekazania to z tą piosenką dostajemy jeszcze odważny przekaz. Ukryty w samym tytule zmusza aby wreszcie dowiedzieć się kim jesteśmy!

Przyznaję, że w 2016 roku sporo premier mnie rozczarowało. W świecie hip-hopu mnóstwo szanowanych artystów wypuściło materiały, które były dobre… Acz czegoś im brakowało. Na szczęście nie zawiodła stajnia TDE, której niemal każdy kolejny materiał to niesamowicie dopracowane, brzmieniowo zostawiające konkurencję w tyle mini-dzieło sztuki… Jednak to reprezentant Bronksu Kemba, znany wcześniej jako YC the Cynic, swym błyskotliwie napisanym albumem „Negus” zajął miejsce na podium.

W świecie R&B to siostry Knowles dyktowały warunki – serio nie doceniałem Beyonce, nie wiem, czy którakolwiek płyta zostawiła mnie tak osłupiałym jak „Lemonade” („Freedom”, „Daddy Lessons” – co tam się dzieje, nie mam pytań)… Jednak pierwsze miejsce bezapelacyjnie zajął powrót, którego nie spodziewał się nikt. Po 18 latach nieobecności – i odejściu nieodżałowanej pamięci Phife Dawga (R.I.P.) w marcu – Beatlesi hip-hopu, A Tribe Called Quest, zaprezentowali swój nowy, fantastyczny album. Świeży, fenomenalnie żonglujący przeróżnymi brzmieniami – ale, co najważniejsze, wciąż emanujący starym, dobrym, niepowtarzalnym Questowym vibe’em. Salut, ATCQ, to była wspaniała podróż… Powodzenia w solowych eksploracjach Ścieżek Rytmu.

Cóż to był za rok… Rok zmian, otwierania nowych rozdziałów i bezpowrotnego zamykania innych. Był to znakomity rok dla muzyki „zaangażowanej” – najlepsze utwory powstawały pod wpływem gniewu bądź smutku wobec społecznych problemów i kontrowersji. Tak jest w przypadku Kemby, J. Cole’a, A Tribe Called Quest, Run the Jewels… Był to rok, w którym niebywały sukces odnieśli przeróżni artyści – w tym wszechstronnie utalentowany Anderson .Paak, którego niezwykle poruszający “The Season/Carry Me” nie schodził z mojej playlisty przez cały rok. Był to jednak także smutny rok, bowiem świat muzyki utracił kilku swych największych mistrzów. Zarówno utwór tytułowy, jak i cały pożegnalny album „You Want it Darker” Leonarda Cohena to esencja piękna poezji, przejmująca, acz głęboko ludzka i ciepła „lektura”. Podobnie rzecz ma się z miejscem pierwszym mojej małej listy… „Lazarusa” nie da się słuchać bez emocji. To chwytający za gardło, zawierający w każdej milisekundzie tą charakterystyczną, nieokiełznaną naturę Davida Bowie, jego muzyczny testament, porównywalny mocą z „Hurt” Johnny’ego Casha… Wielki utwór, wielka płyta – wielki artysta. Spoczywaj w pokoju, Człowieku z Gwiazd.