Conan Gray – Kid Krow (2020), recenzja Izabeli Zadury

Popowa gwiazda wychowanego w internecie pokolenia, Conan Gray, prezentuje swój debiutancki album. Jeśli chcecie wiedzieć, jak to jest być młodym dorosłym tęskniącym za beztroskim nastoletnim życiem w małym, teksańskim miasteczku, posłuchajcie Kid Krow.

Conan Gray ma 21 lat, a nazywany jest “popowym księciem smutnych nastolatków w internecie”. W dochodzeniu do sławy przez zdobywanie kolejnych subskrybentów na Youtube nie ma obecnie już nic zaskakującego. Taką drogę przeszedł również Conan, który muzykę tworzył głównie w zaciszu swojej sypialni. To dzięki temu jego debiutancki album jest tak szczery i prosty, nieskażony hollywoodzką próżnością, blichtrem czy zgorzknieniem nagromadzonym przez lata spędzone w muzycznym biznesie. Piękno utworów Conana jest w tym, że praktycznie każdy może się z nimi identyfikować. Kid Krow jest bardzo introspektywne i nostalgiczne – w przystępny sposób opisuje uczucia związane z dorastaniem, miłością, złamanym sercem czy tęsknotą za starymi, dobrymi czasami.

Otwierające album spokojne Comfort Crowd porusza temat tęsknoty za przyjaciółmi, których Conan zostawił w rodzinnym mieście po przeprowadzce do Los Angeles. Nostalgiczny klimat zachowuje większość utworów znajdujących się na Kid Crow, zwłaszcza te, które opowiadają o różnych odcieniach nieszczęśliwej miłości, tak jak smutne, balladowe The Cut That Always Bleeds, czy intrygujące koncepcyjnie Heather o tym, jak bardzo i irracjonalnie można znienawidzić osobę, w której kocha się nasz obiekt zainteresowań. (Nawiasem mówiąc: Heather to ulubiony utwór Conana spośród tych, które znalazły się na Kid Crow). O bolesnej tęsknocie za prostszą przeszłością opowiada Little League – jeśli dorastaliście w małym miasteczku i ciężko przeżyliście zderzenie z dorosłą rzeczywistością, na pewno zrozumiecie, co czuje Conan Gray.

Oprócz utworów balladowych na płycie znajdują się chwytliwe, popowe przeboje, takie jak prawdopodobnie wszystkim już znane Maniac (teledysk ma ponad 10 milionów wyświetleń na Youtube), synthpopowe Wish You Were Sober oraz napędzane złością na nieuczciwy obiekt westchnień Checkmate. Wszystkie powyższe kawałki się bronią, ale to Maniac nadal dzierży tytuł najlepszego utworu, który Conan do tej pory napisał.

Jeden z ciekawszych muzycznie kawałków to Fight or Flight – ani jednoznacznie smutny, ani optymistyczny, opowiadający o nieszczerej, zdradzającej osobie. Uwagę przyciąga refren, który nadaje piosence zupełnie inne tempo i nową głębię. Intryguje również Affluenza – piosenka na pozór niepasująca do albumu, wyróżniająca się zarówno w warstwie muzycznej, jak i lirycznej. Conan Gray, który dorastał praktycznie bez pieniędzy, w młodości żywił przekonanie, że bogactwo rozwiązałoby wszystkie jego problemy. Dopiero przeprowadzka do LA i zetknięcie się z ludźmi, którzy mają pieniędzy pod dostatkiem i nadal nie są szczęśliwi, zmieniło jego punkt widzenia.

Kid Krow zawiera również dwa interludes. W akustycznym, gitarowym (Online Love) muzyk zadaje pytanie, czy narodzona w internecie miłość miałaby szansę przetrwać w realnym świecie. Z kolei (Can We Be Friends?) to utwór o przyjaźni, i, jak mówi sam Conan, prezent dla fanów, którzy słuchają albumu w całości, od początku do końca. Całe Kid Krow jest jak intymna, szczera, przyjacielska rozmowa, swego rodzaju platoniczny list miłosny.

Album zamyka The Story – piosenka, którą Conan Gray napisał na podstawie doświadczeń własnych i swoich przyjaciół, aby przypomnieć wszystkim, że po każdej burzy wychodzi słońce, a na szczęśliwe zakończenie czasem trzeba trochę poczekać.

Wrote this song about me and my friends’ childhoods. There were times growing up that I thought life would never get better. That life would always be that painful. But I promise, it’s never the end of the story.

Kid Krow reprezentuje gładki, radiowy pop bez przytłaczającej produkcji. Album brzmi jakby rzeczywiście napisany był przez młodego chłopaka, bez ogromnego teamu songwriterów – w najlepszym znaczeniu tego określenia. Conan Gray oferuje słuchaczom coś prosto z serca i duszy, kilka kartek z pamiętnika młodego człowieka szukającego swojego miejsca w życiu. Delikatny, słodki wokal artysty również tutaj błyszczy (pełną skalę Conan pokazuje na przykład w The Cut That Always Bleeds). Nieważne, czy identyfikujecie się z uczuciami muzyka, czy po prostu macie ochotę na nostalgiczną podróż do swoich nastoletnich emocji – sięgnijcie po Kid Krow i obserwujcie dalszą drogę Conana Graya, która, jak wskazują wszystkie znaki na niebie i ziemi, będzie pełna sukcesów.