Dziś swoje urodziny obchodzi charyzmatyczna angielska wokalistka Sophie Ellis-Bextor. Z tej okazji przygotowaliśmy dla Was jej największe przeboje poprzeplatane różnymi informacjami.
Theaudience
Rzadko kto wie, że Sophie rozpoczynała karierę w grupie Theaudience, której domeną był britpop, indie rock i alternative rock. Zespół został założony w 1996 roku, by trzy lata później rozpaść się. Rok po założeniu, bad wydał swój debiutancki album nazwany po prostu Theaudience. Promowały go łącznie cztery single i o dziwo stały się dość popularne w rodzimej Wielkiej Brytanii. Najpopularniejszy z nich A Pessimist Is Never Disappointed dotarł do 22. miejsca UK Singles Chart. Zespół się rozpadł i tylko jedna wokalistka osiągnęła sukces. Była nią Sophie Ellis-Bextor.
Zanim solowa kariera wokalistki zaczęła się na dobre, wzięła udział w projekcie włoskiego producenta i didżeja Spillera. Efektem ich współpracy był utwór Groovejet (If This Ain’t Love), który stał się między innymi numerem jeden w Wielkiej Brytanii, Australii, Irlandii czy Nowej Zelandii.
Read My Lips
Debiutancki solowy album zatytułowany Read My Lips został wydany na początku października 2001 roku. W samej Wielkiej Brytanii uzyskał status podwójnej platyny i dotarł do drugiego miejsca na liście sprzedaży. Wydała go wówczas wytwórnia Polydor. Na oryginalnym wydaniu znaleźć mogliśmy dziesięć kompozycji, jednak różne edycje krajowe zawierały także dodatkowe utwory. I tak brytyjska została wzbogacona o dwie kompozycje, a wznowione wydanie w tym samym kraju o kolejne piosenki. Promocja krążka rozpoczęła się z sukcesem. Take Me Home dotarło do drugiego miejsca na Wyspach, co można uznać za sukcesem. Wciąż jednak brakowało większego odzewu międzynarodowego. Taki rozgłos uzyskał drugi singiel Murder on the Dancefloor, uznawany do tej pory za jeden z większych przebojów wokalistki. Spory rozgłos uzyskały także dwa pozostałe single, a raczej trzy. W 2002 roku bowiem wokalistka wydała podwójny singiel zawierający utwory Get Over You i Move This Mountain. Promocja zakończyła się wydaniem na singla Music Gets the Best of Me.
Shoot from the Hip
Prawie dwa lata później wokalistka zaprezentowała swój drugi studyjny album, który nie okazał się sukcesem jak jego poprzednik. Płyta dotarła do zaledwie 19. miejsca na UK Album Charts i pokryła się srebrem. Głównymi producentami albumu byli Gregg Alexander, Matt Rowe, Jeremy Wheatley oraz Damian LeGassick. Krążek zawierał trzynaście utworów, w tym tak zwany hidden track Physical. W oryginale wykonywała go Olivia Newton-John. Wokalistka zdecydowała się promować album zaledwie dwoma singlami, z racji słabej sprzedaży. Mixed Up World, pierwszy singiel z albumu, dotarł do siódmego miejsca w Wielkiej Brytanii. Piosenka puszczana była co prawda w całej Europie, jednak większych sukcesów nie odniosła. Drugim singlem została piosenka I Won’t Change You, o której słychać było jeszcze mniej.
Trip the Light Fantastic
Na kolejny album czekać na było trzeba aż cztery lata. Wokalistka zamknęła się w studiu nagraniowym i pracowała nad każdą piosenką, aby odnieść kolejny sukces. Album ukazał się w maju i zaskakiwał nas ponownie energetycznym brzmieniem, do jakiego przyzwyczaiła nas wokalistka. Trip the Light Fantastic dotarło do siódmego miejsca brytyjskiej listy sprzedażowej, co było lepszym wynikiem niż zanotował poprzedni album. Na pierwszy singiel została wybrana kompozycja elektroniczna z zacięciem rockowym Catch You. Zabieg ten okazał się dość dobry, piosenka dotarła do ósmego miejsca na Wyspach i puszczana była w wielu radiach w całej Europie. Dwa kolejne single jednak przeszły bez większego echa nawet w ojczyźnie wokalistki. Mowa tu o Me and My Imagination oraz Today the Sun’s on Us. Wokalistka postanowiła dlatego szybciej zakończył promocję krążka.
Make a Scene
Czwarty studyjny album wokalistki ukazał się w lato 2011 roku. Wokalistka po raz kolejny zmieniła wytwórnię i nakładem jej albumu zajmował się po części Universal Music. Przy albumie pracowały takie osoby jak Freemasons, Calvin Harris, Armin van Buuren, Nervo czy Róisín Murphy. Choć na płycie znalazły się piosenki, które osiągnęły wielki sukces, to cały album okazał się wielką klapą sprzedażową. Promocja przebiega dziwnie, bowiem wokalistka nagrywała różne piosenki z producentami, którzy umieścili owe utwory na swoich krążkach. Później jednak zostały dołączone również na tracklistę Make a Scene. Mowa tu o Heartbreak (Make Me a Dancer), nagrane dla Freemasons; o Can’t Fight This Feeling nagrane dla Juniora Caldery czy Not Giving Up on Love dla holenderskiego producenta Armina van Buurena. Solowo krążek promowały średnio przyjęte Bittersweet i Starlight. Na rynku rosyjskim (gdzie wokalistka jest bardzo znana) ukazała się także kompozycja Off & On, a na włoskim Revolution.
Wanderlust
Rok 2014 to całkowita rewolucja w karierze Sophie Ellis-Bextor. Wokalistka porzuciła bowiem typowe dla niej energetyczne brzmienia, elektronikę, dance-pop czy nu disco. Tym razem postawiła na popowe melodie z zabarwieniem folkowym. Krążek dotarł do czwartego miejsca w Wielkiej Brytanii, co można uznać za duży sukces, bowiem poprzedni album nie był zbytnio popularny. Na krążku znalazło się łącznie jedenaście kompozycji, a utworem przewodnim zostało Young Blood. Ostatnio na drugi singiel została wybrana piosenka Runaway Daydreamer, do której powstał teledysk.
