Duński projekt dance’owy Infernal, mimo iż występują na scenie od ponad dwudziestu lat, popularność w Polsce zdobyli dopiero po wydaniu trzeciej płyty From Paris to Berlin w 2007 roku. Również wtedy do rozgłośni trafił singiel I Won’t Be Crying z silnym kobiecym wokalem i muzyką nawiązującą do lat 80-tych i przeboju Depeche Mode.

Początkowo zespół tworzyli wokalistka Lina Rafn, Paw Lagermann i Søren Haarh, który opuścił grupę w 1999 roku. Infernal są znani z eksperymentalnych brzmień i połączeń różnych gatunków muzycznych, czego przykładem jest ich interpretacja rosyjskiej piosenki ludowej Kalinka. Debiutancki album zatytułowany Infernal Affairs, ukazał się w 1998 roku, a kolejne dwa pod tytułem Waiting for Daylight i jego edycja Muzaik – trzy lata później. null18 października 2004 roku premierę miała trzecia studyjna płyta zespołu – From Paris to Berlin, która ukazał się w kilku edycjach – standardowej, europejskiej, międzynarodowej z bonusowym CD, japońskiej i polskiej z DVD i brytyjskiej z dodatkową płytą zawierającą remiksy. Jej produkcją zajęli się Niels Ekner, Jesper Green, Lars Bo Kujahn.

Promocja nadchodzącego krążka rozpoczęła się już w 2003 roku wraz z wydaniem singla Bajno Thing. Tytułowy singiel z tego wydawnictwa stał się międzynarodowym przebojem i gościł na wielu listach przebojów, a zespół otrzymał prestiżową nagrodę Nordic Music Awards 2005. W 2006 roku z okazji Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej, piosenka została nagrana ponownie w wersji dla angielskich fanów futbolu pod zmienionym tytułem From London to Berlin i w maju wspięła się na 2. miejsce brytyjskiego zestawienia. Jesienią tego samego roku Infernal zaprezentowali kolejny singiel – Self Control – cover słynnego przeboju Laury Branigan z 1984 roku, którego pierwszym wykonawcą był włoski wokalista Raf.

nullOgółem płyta wydała na świat aż osiem singli, a w Wielkiej Brytanii trzy – z czego ostatnim było I Won’t Be Crying, który nie znalazł się na standardowej wersji albumu. Piosenka została umieszczona na re-edycji płyty, która ukazała się 28 maja 2007 roku. Nowa wersja krążka rozeszła się po Europie oraz Azji i zawierała dodatkowe dwa utwory, a japońska edycja została wzbogacona także o płytę DVD. Europejski przebój stworzono w składzie: Lagermann, Rafn, Powers i Martin Gore. Taneczną muzykę i jej dynamikę wsparły dobrze znane dźwięki, sample od Depeche Mode i wykonywanego przez nich Strangelove z 1987 roku. Utwór zyskał międzynarodową popularność, trafiając na listy przebojów m.in. w Danii, gdzie został numerem jeden na kanale telewizyjnym The Voice TV Danmark oraz w Belgii (#12) i Finlandii (#16). Państwem, gdzie numer cieszył się największą popularnością poza rodzimą Danią okazała się Polska z 4. pozycją Airplay Chart.

Fizyczny singiel wydano na rynku brytyjskim, belgijskim oraz australijskim. Wszystkie wydania zawierają wersję rozszerzoną lub radiową oraz remiksy m.in. od Beatfreakz i Sleaze Sisters. Z kolei teledysk wyreżyserowany przez Loic’a Maesa i nakręcony w Paryżu był często emitowany na polskich stajach muzycznych i do dziś jest najczęściej oglądanym klipem grupy na YouTube z ponad 6 milionami wyświetleń.

Poprzedni artykułThrowback Review: Linkin Park – Meteora (2003), recenzja Dominiki Mrówczyńskiej
Następny artykułAgata Nizińska – niePOKORNA (2018), recenzja Konrada Pruszyńskiego